מלחמת יצה"ר ויצה"ט על העיר הקטנה. שניהם רוצים שהשני יהיה בטל אצלו.

קאטאלאג: ספר התניא א' י נומ׳ ⁨26⁩ פאקעט גייד ז׳ 43 אידיש 40 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 40 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט ווי אזוי די נפש האלקית און די נפש הבהמית קריגן זיך ווי צוויי מלכים איבער דער "עיר קטנה" פונעם גוף, יעדער וויל אז דער אנדערער זאל זיין בטל צו אים, און וואס די מלחמה פאדערט פון א פשוט'ן מענטש.

ביים לערנען תניא פרק ט ערקלערט דער משגיח אז די נפש הבהמית פון א איד, פון קליפת נוגה, וואוינט אינעם חלל השמאלי פונעם הארץ וואס איז פול מיט דם, און די נפש האלקית וואוינט אינעם מוח און אינעם חלל הימני. דער דם פונעם הארץ טרייבט אפילו דעם מוח צו טראכטן עצות פאר די תאוות פונעם הארץ; די כבד, וואס איז אינגאנצן דם, איז נאך נידעריגער, און א מדרש טייטשט אז פרעה'ס "כבד לב" מיינט אז זיין הארץ איז געווען א כבד. די התבוננות אין דער גדולה פונעם בורא איז מוליד אהבה, אזוי ווי ברכת יוצר ברענגט צו אהבה רבה. דער גוף איז א עיר קטנה וואו דער יצר טוב און דער יצר הרע פירן א כסדר'דיגע מלחמה, יעדער וויל אז דער אנדערער זאל זיך אונטערווארפן. דער יצר טוב וויל אז זיין אהבה זאל זיך איבערגיסן אינעם חלל השמאלי, ביז אפילו דער אפעטיט זאל דינען דעם אייבערשטן, אזוי ווי ביי מצה וואס מ'עסט מיט אפעטיט. נאר א צדיק גמור איז מהפך זיין רע; ביי רוב מענטשן איז די עבודה צו מכניע זיין דעם יצר הרע, און דער משל פונעם זוהר ווייזט אז אפילו דער יצר הרע דינט דעם מלך.

ענינים: צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז) · דער יצר הרע און נסיונות · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח)

סדר השיעור

  1. 0:00 די נפש הבהמית אינעם חלל השמאלי פונעם הארץ

    דער משגיח לערנט די ווערטער פונעם תניא אז די נפש הבהמית פון א איד, פון קליפת נוגה, וואוינט אינעם חלל השמאלי וואס איז פול מיט דם. ער ערקלערט די צוויי חללים, אז דער דם איז דער כלי פון דער נפש החיונית, און פארוואס מ'קען די נפש הבהמית פון א איד מהפך זיין צו גוטס.

  2. 3:40 די תאוות גייען ארויף צום מוח; דער מקום פון דער נפש האלקית

    דער משגיח ערקלערט ווי אזוי די תאוות פונעם הארץ פארשפרייטן זיך אינעם גוף און גייען ארויף צום מוח, וואס טראכט עצות ווי זיי צו דערגרייכן ווייל דער דם פונעם הארץ טרייבט אים. דערנאך לערנט ער אז די נפש האלקית וואוינט אינעם מוח און אינעם חלל הימני, "לב חכם לימינו".

  3. 7:22 די כבד, און פרעה'ס הארץ

    דער משגיח ערקלערט אז די כבד, נידעריגער פון הארץ און מוח, איז פול מיט דם, און דערפאר זאגן די פוסקים אז מ'קען זי נישט זאלצן נאר מ'דארף זי בראטן. ער דערציילט דעם מדרש פונעם לייב, דעם אייזל וואס האט "נישט געהאט קיין הארץ" און דעם פוקס, און ווי דער מדרש טייטשט "כבד לב פרעה" אז זיין הארץ איז געווען א כבד.

  4. 11:17 לב חכם לימינו

    דער משגיח ערקלערט אז די גוטע מידות קומען פונעם חלל הימני און די שלעכטע פונעם חלל השמאלי, און אז די התבוננות פונעם חכם אין דער גדולה פונעם בורא איז מעורר אהבת ה' אינעם חלל הימני. ער ווייזט עס אויף אין סדר התפילה, וואו די התבוננות פון ברכת יוצר איז מוליד די אהבה פון אהבה רבה.

  5. 18:11 צוויי מלכים קריגן זיך איבער דער עיר קטנה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט "ולאום מלאום יאמץ" ביי יעקב און עשו אלס די כסדר'דיגע מלחמה צווישן יצר טוב און יצר הרע, און דעם משל פונעם תניא אז דער גוף איז א עיר קטנה וואס צוויי מלכים קריגן זיך דערויף. ער ערקלערט אז די נפש האלקית וויל אליין הערשן איבערן גוף, אז אלע אברים, כחות און לבושים זאלן זיך אונטערווארפן צו איר.

  6. 22:26 חב"ד איז מוליד אן אהבה וואס גיסט זיך איבער שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט וואס דער יצר טוב וויל: אז חכמה, בינה און דעת פון דער נפש האלקית זאלן אנפילן דעם מוח, און מוליד זיין יראה און אהבה אזוי ווי א טאטע און א מאמע זענען מוליד קינדער. די אהבה זאל אנפילן דעם חלל הימני ביז זי גיסט זיך איבער אינעם חלל השמאלי און איז מכניע די סטרא אחרא דארט.

  7. 25:42 מצה מיט אפעטיט: דינען מיט ביידע יצרים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט פארוואס די משנה וויל אז מ'זאל עסן מצה מיט אפעטיט, ווען א מצוה דארף מען טון נאר צוליב רצון ה', און ער ענטפערט אז דער יצר הרע דארף דינען דעם יצר טוב. דער אפעטיט גיט דער מצוה איר פייער, און דאס איז "בכל לבבך, בשני יצריך".

  8. 29:40 אהבה בתענוגים און עבודת מתנה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער יצר טוב וויל אז די "מים הרעים", דער דראנג צו תענוגים, זאל ווערן איבערגעדרייט צו אהבת ה', ביז אהבה בתענוגים וואס אפילו פשוט'ע מענטשן טועמען ביי הויכע מינוטן ווי שבת. ער מאכט א חילוק צווישן "עבודת עבודה", דינען מיט מי, און "עבודת מתנה", דינען אלס א מתנה.

  9. 33:57 נישט קיין צדיק גמור; דער משל פונעם זוהר שטייט אינעם קאטאלאג

    פאר'ן קומענדיגן פרק ערקלערט דער משגיח אז נאר א צדיק גמור איז מהפך זיין יצר הרע, און ביי רוב מענטשן איז די עבודה אים צו מכניע זיין, דערפאר זאל זיך קיינער נישט מייאש זיין. ער ענדיגט דעם פרק: דער יצר טוב וויל מחשבה, דיבור און מעשה נאר פאר'ן אייבערשטן, די נפש הבהמית וויל פארקערט, און פונדעסטוועגן איז עס לטובת האדם, אזוי ווי דער משל פונעם זוהר פון דעם בן מלך און דער זונה ווייזט.

דער שיעור, אויסגעשריבן

די נפש הבהמית אינעם חלל השמאלי

1:01

דער משגיח לערנט אין תניא פרק ט אז די נפש הבהמית פון א איד וואוינט אינעם חלל השמאלי פונעם הארץ, וואס איז פול מיט דם. דער הארץ האט צוויי חללים; פונעם לינקן ווערט געשיקט דם צום גאנצן גוף, און דער דם איז דער כלי פון דער נפש החיונית, ווי ס'שטייט "כי הדם הוא הנפש". די נפש הבהמית פון א איד איז פון קליפת נוגה, וואס מ'קען מהפך זיין צו גוטס. א,ב

די תאוות גייען ארויף צום מוח

4:11

פונעם הארץ, ערקלערט דער משגיח, פארשפרייטן זיך די תאוות אינעם גוף און גייען ארויף צום מוח, וואס טראכט עצות ווי אזוי צו באקומען למשל א געוויסע מאכל. פארוואס דינט דער מוח דעם הארץ? ווייל דער הארץ שיקט אים דם, און דער דם טרייבט אים אויסצופירן דעם הארצ'נס רצונות. די נפש האלקית אבער וואוינט אינעם מוח און פארשפרייט זיך צום חלל הימני, וואו ס'איז כמעט נישטא קיין דם: "לב חכם לימינו". א,ג

די כבד, און פרעה'ס הארץ

7:52

נאך נידעריגער איז די כבד, וואס איז אינגאנצן דם; דערפאר, מערקט אן דער משגיח, שטייט אין שולחן ערוך אז מ'קען זי נישט זאלצן נאר מ'מוז זי בראטן. ער ברענגט דעם מדרש אויף "כבד לב פרעה": א אייזל האט געפאדערט צאל פונעם לייב, און דער לייב האט אים צעריסן; דער פוקס האט אויפגעגעסן זיין הארץ און געזאגט אז ער האט קיינס נישט געהאט, ווייל מיט א הארץ וואלט ער נישט גערעדט אזוי צום מלך. אזוי אויך איז פרעה'ס הארץ געווען א כבד; מיט א הארץ וואלט ער מורא געהאט פאר'ן אייבערשטן. ד,ה,ו

לב חכם לימינו

11:28

די גוטע מידות קומען פונעם חלל הימני, ערקלערט דער משגיח, און די שלעכטע פונעם חלל השמאלי. "לב חכם לימינו": דער חכם פארשטייט צוליב וואס ער איז געקומען אויף דער וועלט, און לאזט זיך נישט פארכישופ'ן פונעם יצר הרע, ממילא קומען זיינע מחשבות צום חלל הימני. אהבה אליין איז נישט קיין שכל נאר א חמדה; ריינע מחשבות זענען מעורר דעם חלל הימני ליב צו האבן דעם אייבערשטן, א איד, תורה און מצוות. ג

15:19

ווען מ'קוקט אויפן כבוד פונעם מלך איז עס מעורר אהבה, אזוי ווי צוויי פריינט וואס קוקן איינער אויפן אנדערן. דאס, זאגט ער, איז דער סדר התפילה: ברכת יוצר רעדט פון די מאורות און פון דער יראה פון די מלאכים, און פון דער התבוננות קומט אהבה רבה, ווייל דער שכל איז מוליד די מידות. ז

צוויי מלכים איבער דער עיר קטנה

18:20

"ולאום מלאום יאמץ", וואס שטייט ביי יעקב און עשו, איז די כסדר'דיגע מלחמה צווישן יצר טוב און יצר הרע. דער גוף, ערקלערט דער משגיח פון קהלת, הייסט א "עיר קטנה", און די צוויי נפשות זענען ווי צוויי מלכים וואס קריגן זיך זי איינצונעמען. די נפש האלקית וויל אליין הערשן, אז יעדער אבר, אירע צען כחות און אירע לבושים, מחשבה דיבור ומעשה, זאלן זיך אונטערווארפן צו איר. ח,ט

חב"ד איז מוליד אהבה

23:17

דער יצר טוב וויל אז חכמה און בינה, וואס זענען זיך מתבונן אין דער גדולה פונעם בורא וואס האט נישט קיין סוף, זאלן דורך דעת מוליד זיין אהבה און יראה, אזוי ווי א טאטע און א מאמע זענען מוליד קינדער. די אהבה זאל אנפילן דעם חלל הימני ביז זי גיסט זיך איבער אינעם חלל השמאלי און איז מכניע די סטרא אחרא, אז אפילו די שלעכטע נטיות זאלן דינען דעם יצר טוב.

מצה מיט אפעטיט

25:42

די משנה זאגט אז ערב פסח זאל מען נישט עסן, כדי מ'זאל עסן די מצה מיט אפעטיט. דער משגיח פרעגט: איז נישט בעסער א מצוה צו טון נאר צוליב רצון ה'? ער ענטפערט אז דער יצר הרע דארף דינען דעם יצר טוב. זיין דראנג שטופט דעם מענטש צו עסן, ער נעמט דעם דראנג און עסט מיט כוונה, און אן דעם וואלט די מצוה נישט געהאט דאס פייער. דאס איז "בכל לבבך", מיט ביידע יצרים. י,כ,ל

אהבה בתענוגים און עבודת מתנה

30:01

דער דראנג צו תענוגים קומט פונעם חלל השמאלי, און דער יצר טוב וויל אז ער זאל ווערן איבערגעדרייט צו אהבת ה', ביז אהבה בתענוגים. גרויסע צדיקים שפירן עס, זאגט דער משגיח, און אפילו פשוט'ע מענטשן אין געוויסע מינוטן, ווי שבת ביי נשמת אדער ביי קידוש. אחוץ "עבודת עבודה", דינען מיט מי, איז דא "עבודת מתנה", א מתנה פון א תענוג וואס גארנישט אויף דער וועלט גלייכט זיך דערצו. נ,ס

נישט קיין צדיק גמור

33:59

פאראויס פאר דעם תירוץ פונעם תניא אויף זיין קשיא אין פרק א, ערקלערט דער משגיח אז א צדיק גמור האט מהפך געווען זיין יצר הרע, ווי דוד המלך האט געזאגט "ולבי חלל בקרבי". רוב מענטשן, בפרט היינט, וועלן דאס קיינמאל נישט דערגרייכן; זייער עבודה איז מכניע צו זיין דעם יצר הרע, ווי א מלך וואס זעצט איין דעם שונא-מלך אין תפיסה. ער זאגט עס שוין יעצט, ווייל אזא לימוד קען א מענטש דערשרעקן, און דער בעל התניא פאדערט עס נישט. פ,צ

38:29

דער יצר טוב וויל מחשבה, דיבור און מעשה נאר פאר'ן אייבערשטן; די נפש הבהמית וויל פארקערט, אבער לטובת האדם. דער משל פונעם זוהר: א מלך האט געהייסן א זונה מפתה זיין זיין זון, און ער האט זיך נישט געלאזט; איר אמת'ע שמחה איז אז ער זאל נישט נתפתה ווערן, ממילא דינט אפילו דער יצר הרע דעם אייבערשטן. ר

מראי מקומות

תורה

  1. ב לכאורה Devarim 12:23 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:01
  2. ה Shemos 7:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:52
  3. ח Bereishis 25:23 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:20
  4. כ Devarim 6:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:42
  5. נ לכאורה Bamidbar 18:7 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:01
  6. ס לכאורה Bamidbar 4:24 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:01

כתובים

  1. ג Koheles 10:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 4:11, 11:28
  2. ט Koheles 9:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:20
  3. ע לכאורה Tehillim 105:3 33:46 מפתח
  4. צ Tehillim 109:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:59

משנה

  1. י לכאורה Mishnah Pesachim 10:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 25:42
  2. ל לכאורה Mishnah Berachos 9:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 25:42

תלמוד בבלי

  1. ק לכאורה Sanhedrin 97b 35:23 מפתח

מדרש

  1. ו Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 7:52

זוהר און קבלה

  1. ר Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 38:29

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 9 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:01, 4:11
  2. ד Shulchan Aruch (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 7:52
  3. פ לכאורה Tanya ch. 1 מפתח אינעם אויסשרייב: 33:59

תפילה און פיוט

  1. ז Siddur (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 15:19

אנדערע

  1. מ לכאורה Etz Chaim, Shaar 50, ch. 3 31:55 מפתח

עיקרי הדברים

  1. 1:01 די נפש הבהמית וואוינט אינעם חלל השמאלי פונעם הארץ וואס איז פול מיט דם, און די נפש האלקית וואוינט אינעם מוח און פארשפרייט זיך צום חלל הימני, וואו ס'איז כמעט נישטא קיין דם.
  2. 4:00 די תאוות פונעם הארץ גייען ארויף צום מוח און טרייבן אים צו טראכטן עצות ווי אזוי זיי צו דערגרייכן, ווייל דער הארץ שיקט זיין דם צום מוח.
  3. 19:05 דער גוף איז א עיר קטנה וואו די נפש האלקית און די נפש הבהמית פירן א מלחמה דאס גאנצע לעבן, יעדער וויל אז דער גאנצער גוף זאל זיך אונטערווארפן נאר צו אים.
  4. 24:39 דער יצר טוב וויל אז די אהבה וואס ווערט געבוירן פון דער התבוננות זאל אנפילן דעם חלל הימני און זיך איבערגיסן אינעם חלל השמאלי, אז אפילו די שלעכטע נטיות זאלן ווערן מכניע און גענוצט ווערן פאר גוטס.
  5. 34:36 נאר א צדיק גמור איז מהפך זיין יצר הרע צו גוטס; ביי די רוב מענטשן איז די עבודה אים צו מכניע זיין, אזוי ווי א מלך וואס זעצט איין דעם שונא-מלך אין תפיסה.
  6. 39:14 דער יצר הרע אליין איז דא לטובת האדם: אזוי ווי די זונה אינעם משל פונעם זוהר, איז זיין אמת'ער רצון אז דער מענטש זאל אים איבערשטארקן.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 5:17 פארוואס טראכט דער מוח, דער מקום פון דער נפש האלקית, עצות ווי אזוי צו דערגרייכן דעם הארצ'נס גשמיות'דיגע תאוות?

    תירוץ: 5:24 ווייל דער הארץ שיקט זיין דם צום מוח, און דער דם איז מעורר דעם מוח צו טראכטן עצות ווי אזוי אויסצופירן דעם הארצ'נס רצונות.

  2. קשיא: 7:59 פארוואס קען מען די כבד נישט כשר'ן מיט זאלצן ווי אנדערע אברים?

    תירוץ: 8:11 ווייל, אזוי ווי די פוסקים זאגן, איז די כבד אינגאנצן דם, דערפאר מוז מען זי בראטן.

  3. קשיא: 25:54 אויב מצה איז א מצוה, פארוואס זאל מען זי עסן מיט אפעטיט און נישט נאר צוליב רצון ה'?

    תירוץ: 26:08 ווייל דער יצר הרע דארף דינען דעם יצר טוב: זיין דראנג גיט דער מצוה פייער און שלימות, און דאס איז דינען "בשני יצריך".

  4. קשיא: 36:41 פארוואס רעדט דער משגיח שוין יעצט פונעם צדיק גמור, פאר דער בעל התניא ערקלערט עס אין די שפעטערע פרקים?

    תירוץ: 36:49 ווייל ווען מ'לערנט פון אזעלכע מדריגות קען א מענטש באפאלן ווערן מיט א פחד אז ער וועט עס קיינמאל נישט דערגרייכן, און דער בעל התניא פאדערט דאס נישט פון אונז.

מעשיות

  1. 8:45 דער לייב, דער אייזל און דער פוקס

    אינעם מדרש וואס דער משגיח דערציילט, איז דער לייב געגאנגען שפאצירן מיט זיין פמליא פון חיות און איז געקומען צו א בריק איבער א טייכל, וואו א אייזל האט איינגעזאמלט דעם צאל. דער אייזל האט געפאדערט אז דער לייב זאל אויך באצאלן; דער לייב האט געזאגט אז די הכנסה פונעם צאל קומט דאך צו אים, אבער דער אייזל האט זיך איינגעשפארט אז יעדער וואס גייט אריבער דארף באצאלן. דער לייב איז געווארן אין כעס, האט צעריסן דעם אייזל און געהייסן דעם פוקס אנגרייטן א סעודה פאר ווען זיי קומען צוריק, און דערווייל האט דער פוקס אויפגעגעסן דעם אייזלס הארץ. ווען דער מלך האט געפרעגט וואו איז דאס הארץ, האט דער פוקס געענטפערט אז דער אייזל האט נישט געהאט קיין הארץ: ווען ער וואלט געהאט א הארץ, וואלט ער זיך דערוועגט צו רעדן מיט אזא חוצפה צום מלך?

    אין דער מעשה: פרעה

    דערציילט אין נאך 4 שיעורים ←

  2. 39:26 דער מלך וואס האט געפרואווט זיין זון

    פונעם זוהר דערציילט דער משגיח פון א מלך וואס האט געוואלט פרובירן צי זיין זון איז ערליך, און האט געהייסן א זונה זי זאל אים פרובירן מפתה זיין. דער בן מלך, ווייל ער איז א בן מלך, האט זיך נישט געלאזט מפתה זיין. דער זוהר זאגט אז די זונה איז דער יצר הרע, און איר אמת'ע שמחה איז אז דער זון זאל זיך נישט לאזן מפתה זיין, ווייל דאס איז דעם מלך'ס רצון.

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

געדאנקען

  1. 5:17 דער מוח, הגם ער איז דער מקום פון דער נפש האלקית, ווערט געטריבן פונעם הארץ: דער דם וואס דער הארץ שיקט ארויף איז מעורר דעם מוח צו טראכטן עצות ווי אזוי צו דערגרייכן דעם הארצ'נס רצונות.
  2. 10:48 לויט'ן מדרש מיינט פרעה'ס "כבד לב" אז זיין הארץ איז געווען א כבד, אינגאנצן דם: ער האט געקענט מודה זיין אז ער האט געזינדיגט, אבער ער האט נישט געהאט קיין הארץ מורא צו האבן פאר'ן אייבערשטן און ארויסשיקן דאס פאלק.
  3. 15:31 דער סדר פון די ברכות קריאת שמע איז דער לימוד פונעם תניא: די התבוננות פון ברכת יוצר אין די מאורות און די מלאכים איז מוליד די אהבה פון אהבה רבה, אזוי ווי דער שכל איז מוליד די מידות.
  4. 27:58 מצה עסן מיט אפעטיט הייסט "גנב'ענען" דעם יצר הרע'ס כח פאר דער מצוה; אן דעם וואלט די מצוה נישט געווען מיט אזא פייער און שלימות, און דאס איז דער טייטש פון דינען "בשני יצריך".
  5. 32:42 אחוץ "עבודת עבודה", דינען מיט מי, איז דא "עבודת מתנה", א געשאנקענער תענוג אין עבודת ה' וואס אפילו א פשוט'ער מענטש קען זוכה זיין דערצו ביי הויכע מינוטן.
  6. 36:15 מכניע זיין דעם יצר הרע איז ווי א מלך וואס האט איינגענומען די שטאט, און האט נאך נישט געמאכט דעם אנדערן מלך פאר זיין פריינט, נאר ער האלט אים אין תפיסה, און דאס קען יעדער איד דערגרייכן.
  7. 39:58 דעם יצר הרע'ס אייגענע שמחה, אזוי ווי די זונה אינעם משל פונעם זוהר, איז אז דער מענטש זאל זיך נישט לאזן מפתה זיין, אזוי אז אפילו דער יצר הרע איז משועבד צום אייבערשטן.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 36:06 דער משגיח זאגט אז ביי רוב מענטשן איז די עבודה מכניע צו זיין דעם יצר הרע, נישט אים צו פארניכטן, און דאס קען יעדער איד דערגרייכן.
  2. 36:49 דער משגיח זאגט אז מ'זאל נישט דערשרעקן ווערן און זיך נישט מייאש זיין ווען מ'לערנט פונעם צדיק גמור, ווייל דער בעל התניא פאדערט נישט די מדריגה פון אונז.
  3. 27:26 דער משגיח זאגט אז א מענטש זאל נעמען דעם גשמיות'דיגן דראנג, ווי דעם אפעטיט ביים עסן מצה, און אים נוצן מיט כוונה פאר'ן אייבערשטן.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען דוד המלך, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, יעקב אבינו, עשו, פרעה

ערכים אהבה בתענוגים, ארבע יסודות, חב"ד, חלל השמאלי, יצר טוב, מיכלא דמהימנותא, נפש האלקית, נפש הבהמית, סטרא אחרא, עבודת מתנה, עיר קטנה, צדיק גמור, קליפת נוגה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט