הבינוני יכול להיות כצדיק בעיתות רצון' עיבור נשמת צדיק בתוכו' כשעושה עצמו שמח בטוב ומואס ברע זוכה שזה נעשה טבעו.

קאטאלאג: ספר התניא א' ט"ו נומ׳ ⁨32⁩ פאקעט גייד ז׳ 44 אידיש 45 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 45 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט ווי אזוי א בינוני, וואס האט נישט קיין בחירה צו זיין א צדיק גמור, קען דאך מקיים זיין די שבועה "תהי צדיק": דורך צייטן פון אמת'ע שמחה מיטן אייבערשטן, דורך הרגל וואס ווערט א טבע שני, און דורך א נשמה פון א צדיק וואס קומט אריין אין אים בבחינת עיבור.

דער משגיח חזר'ט איבער דעם חילוק אין תניא: א בינוני האט א כסדר'דיגע מלחמה מיטן יצר הרע, און דאס קען יעדער איד, אבער צו זיין א צדיק דארף מען האבן א ספעציעלע נשמה. דערמיט איז מתורץ די כפל לשון פון דער שבועה "תהי צדיק ואל תהי רשע": נישט זיין קיין רשע איז אין יעדנס הענט, און "תהי צדיק" מיינט מ'זאל זיך אנשטרענגען. פון דעסטוועגן, זאגט דער תניא, זאל מען אפשטעלן צייטן זיך מתבונן צו זיין אז די תענוגים פון עולם הזה זענען גארנישט, און זיך פרייען מיטן אייבערשטן; כאטש עס גייט אוועק, לויט זיין מדריגה איז עס חשוב. א הרגל ווערט א טבע שני, ווי ביי א ברכה מיט התבוננות. מיטן משל פון דוד המלך'ס כינור און א פיאנא-סטרונע ווייזט ער אז שמחה למטה איז מעורר שמחה למעלה. אפשר וועט אריינקומען אין אים א ניצוץ פון א נשמה פון א צדיק, ווי די מעשה מיט רבי חיים וויטאל. א קליינע מצוה פון א איד ווערט פארמערט אויבן, וואס ער ווייזט מיט המן און דעם עומר.

ענינים: צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז) · עבודת השם בשמחה

סדר השיעור

  1. 0:00 פארוואס די שבועה איז כפל לשון שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח חזר'ט איבער דעם חילוק צווישן א צדיק, וואס דארף האבן א ספעציעלע נשמה, און א בינוני, וועמענס כסדר'דיגע מלחמה מיטן יצר הרע איז אין יעדן אידנס הענט. דערמיט ערקלערט ער די כפל לשון פון דער שבועה "תהי צדיק ואל תהי רשע", און ער לייגט צו אז א איד קען שמעקן א תענוג אין השם יתברך שבת, יום טוב אדער ביים לערנען, נאר עס בלייבט נישט.

  2. 6:33 התבוננות און א הרגל וואס ווערט א טבע שני שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט דעם "אף על פי כן" אין תניא: מ'זאל אפשטעלן צייטן זיך מתבונן צו זיין אז די תענוגים פון עולם הזה זענען גארנישט ווערט, און זיך מתענג זיין אין השם. כאטש ביי א בינוני איז דאס נישט אמת לאמיתו, איז ער לויט זיין מדריגה מקיים "תהי צדיק"; און ווייל א הרגל ווערט א טבע שני, קען דאס געפיל טאקע ווערן זיינס.

  3. 12:02 א ברכה און לערנען מיט התבוננות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט ביישפילן ווי אזוי מ'בויט אזא הרגל: זיך אפשטעלן עטליכע סעקונדעס פאר א ברכה און טראכטן פאר וועמען און פארוואס מ'מאכט זי, און פארן לערנען טראכטן אז די תורה איז חכמת אלקים. אז מ'טוט עס כסדר ווערט עס א טבע, און אן אתערותא דלתתא ברענגט אן אתערותא דלעילא.

  4. 15:40 דוד המלך'ס כינור און די געשטימטע סטרונע שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אז א כינור איז געהאנגען איבער דוד המלך'ס בעט און האט געשפילט חצות לילה, און ער ערקלערט עס מיט דעם גאבל פון א פיאנא-שטימער: א סטרונע וואס איז געשטימט אויף דעם זעלבן טאן הייבט אן שפילן פון זיך אליין. דוד המלך איז געווען געשטימט צום גן עדן; אזוי אויך א איד וואס פרייט זיך מיטן אייבערשטן איז מעורר אז דער אייבערשטער פרייט זיך מיט אים, ווי "ישמח ישראל" און "ישמח ה'".

  5. 21:40 גלגול, עיבור און די מעשה מיט רבי חיים וויטאל שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז א נשמה וואס האט בפשיעה נישט מקיים געווען מצוות קומט צוריק אין א פולן גלגול, אבער איינע וואס האט א מצוה נישט געקענט מקיים זיין שלא בפשיעה, אדער א הויכע נשמה וואס האט א חשק צו מצוות, קומט אריין אין א לעבעדיגן איד אויף א וויילע בבחינת עיבור און העלפט אים טאן די מצוה. ער שילדערט צייטן פון א גרויסע אהבה און דביקות וואס מ'ווייסט נישט פון וואנעט, אלס אזא עיבור, און דערציילט ווי רבי חיים וויטאל האט זיך געזעצט אויפן קבר פון בניהו בן יהוידע און דער אריז"ל איז פאר אים אויפגעשטאנען.

  6. 29:37 א נשמה פון א צדיק קומט אריין; דער זונען-זייגער שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח קערט זיך אום צום תניא: ווער עס געוואוינט זיך איין צו זיין שמח בה', וועט שפילן די טענער פון שמחה אויף זיין נשמה, און אפשר וועט אויף אים אויסגעגאסן ווערן א רוח ממרום, א ניצוץ פון א נשמה פון א צדיק, אז ער זאל דינען מיט אן אמת'ע שמחה. דאס איז א דריטער אופן ווי אזוי מקיים צו זיין "תהי צדיק", און די שמחה וואס ער מאכט אויבן איז אסאך גרעסער ווי וואס ער שפירט, אזוי ווי דער שאטן פון א זונען-זייגער רוקט זיך א אינטש ווען די זון רוקט זיך מיליאנען מייל.

  7. 34:21 המן'ס עשרת אלפים ככר כסף און דער עומר

    דער משגיח חזר'ט איבער א ווארט וואס ער האט געזאגט ביי דער סעודה פון פסח: די גמרא דערציילט אז המן האט געטראפן מרדכי לערנען די הלכות פון קמיצת העומר, און האט געזאגט אז דאס האט איבערגעשטיגן זיינע עשרת אלפים ככר כסף. ער ערקלערט אז א מצוה פון א איד גייט ארויף און ווערט פארמערט דורך די עולמות, און די מעשה פון א גוי בלייבט אונטן, און ער טייטשט דעם חילוק צווישן "עשרת" (א קיבוץ, א פארמערונג) און "עשרון" (א טיילונג, ווי "אישון", א קליין מענטשל אין אויג).

  8. 40:11 דער עומר פון שעורים ווערט אויפגעהויבן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער עומר, געבראכט פון שעורים, מאכל בהמה, ווי די מנחת סוטה, איז דער ביליגסטער קרבן, און פון דעסטוועגן הייסט ער עומר התנופה ווייל ער ווערט אויפגעהויבן און ווערט פון בהמה צו אדם, און הייבט אויף די אידן טאג נאך טאג ביז שבועות. ער ענדיגט אז די קליינע שמחה פון א בינוני למטה איז מעורר א גרויסע שמחה למעלה, און מיט דער הילף פון דער נשמה וואס קומט אריין אין אים איז ער באמת מקיים "תהי צדיק".

דער שיעור, אויסגעשריבן

פארוואס די שבועה איז כפל לשון

0:53

דער משגיח חזר'ט איבער וואס דער תניא האט ביז יעצט געזאגט. א צדיק האט שוין מנצח געווען דעם יצר הרע, און ער זיצט שוין נישט אין זיין חלל השמאלי; דערצו מוז מען געבוירן ווערן מיט א ספעציעלע נשמה. א בינוני טוט קיינמאל נישט קיין עבירה, אבער ער האט נאך א כסדר'דיגע מלחמה מיטן יצר הרע, און דאס קען יעדער איד. ממילא איז צו זיין א צדיק נישט אין דער בחירה, און א בינוני יא.

1:59

דערמיט טייטשט דער תניא אין פרק י"ד די כפל לשון פון דער שבועה אין נדה ל' ע"ב, "תהי צדיק ואל תהי רשע". נישט זיין קיין רשע איז אין יעדנס הענט; "תהי צדיק" מיינט מ'זאל זיך אנשטרענגען. דער משגיח לייגט צו אז א איד וואס היט זיך די גאנצע וואך קען שבת אדער יום טוב, אפילו ביי א בלאט גמרא, שמעקן אן אמת'ן עונג אין השם, נאר עס בלייבט נישט. א,ב

התבוננות און א הרגל וואס ווערט א טבע שני

6:35

פון דעסטוועגן, זאגט דער תניא, דארף א מענטש אפשטעלן צייטן זיך מתבונן צו זיין צוליב וואס ער איז באשאפן און אז די תענוגים פון עולם הזה האבן נישט קיין ממשות, און זיך משמח זיין אין השם. דער משגיח ערקלערט אז ביים בינוני איז דאס נישט אמת לאמיתו, אבער לויט זיין מדריגה איז דאס זיין אמת, ווייל ער קען עס באנייען מארגן ביים דאווענען אדער קומענדיגן שבת, און ממילא איז ער מקיים "תהי צדיק". ד

11:15

דער תניא לייגט צו אז א הרגל הערשט איבער א מענטש און ווערט א טבע שני, ממילא קען כסדר'דיגע התבוננות מאכן אז מאוס ברע ווערט טאקע זיינס. ו

א ברכה מיט התבוננות

12:51

דער משגיח ברענגט ביישפילן. פאר א ברכה קען מען זיך נעמען עטליכע סעקונדעס און טראכטן פאר וועמען און פארוואס מ'מאכט זי: פארן אייבערשטן, וואס האט צוגעשטעלט אלע באדערפענישן זינט מ'איז געבוירן. אז מ'טוט עס כסדר וואקסט א הכרת הטוב און אן אהבה, ביז מ'קען שוין נישט מאכן קיין ברכה אן טראכטן. אזוי אויך פארן לערנען, צו געדענקען אז די תורה איז חכמת אלקים.

דוד המלך'ס כינור און די געשטימטע סטרונע

15:40

דער משגיח ברענגט די גמרא אין ברכות ג' ע"ב אז א כינור איז געהאנגען איבער דוד המלך'ס בעט און האט געשפילט חצות לילה. ער טייטשט עס מיטן גאבל פון א פיאנא-שטימער: ווען די פיאנא איז געשטימט, ציטערט דער גאבל פון זיך אליין, און צוויי סטרונעס אויף איין טאן קלינגען צוזאמען. דוד המלך איז געווען געשטימט צום גן עדן, וואו די צדיקים זינגען חצות לילה, ממילא איז זיין הארץ אויפגעוואכט פון זיך אליין, אן א וועקער. ז

19:50

עס גייט אויך פארקערט: א איד וואס דינט דעם אייבערשטן מיט שמחה איז די סטרונע וואס איז מעורר א גלייכע שמחה אויבן. אזוי ווי "ישמח ישראל בעושיו" (תהלים קמ"ט, ב), אזוי "ישמח ה' במעשיו" (תהלים ק"ד, ל"א). ט,י

גלגול, עיבור און רבי חיים וויטאל

21:51

דער משגיח ערקלערט אז קיינער קען נישט מקיים זיין אלע מצוות. א נשמה וואס האט בפשיעה נישט מקיים געווען מצוות מוז צוריקקומען אין א פולן גלגול. א נשמה וואס האט א מצוה פארפעלט שלא בפשיעה, אדער א הויכע נשמה וואס גליסט נאך מצוות, קומט אריין אין א לעבעדיגן איד אויף א וויילע, בבחינת עיבור, און העלפט אים טאן די מצוה; ווער עס איז מבקר חולים מיטן גאנצן הארץ קען זוכה זיין צו דער נשמה פון אברהם אבינו.

25:46

אמאל שפירט א מענטש, א שעה אדער א גאנצן שבת, אן אהבה און דביקות צום אייבערשטן ווייט העכער פון זיין מדריגה. דער משגיח זאגט אז דאס איז אזא עיבור, וואס איז א תיקון פאר ביידע נשמות.

27:29

רבי חיים וויטאל ברענגט אין ספר הגלגולים אז דער אריז"ל איז אמאל פאר אים אויפגעשטאנען: נישט וויסנדיג האט ער זיך געזעצט אויפן קבר פון בניהו בן יהוידע, און דער אריז"ל האט אים געזאגט אז יענע נשמה איז יעצט ביי אים. דער משגיח לייגט צו אז דער בן איש חי איז אויך זוכה געווען דערצו, דערפאר הייסן זיינע ספרים נאך יענעם פסוק (שמואל ב' כ"ג, כ'). כ,ל

א נשמה פון א צדיק קומט אריין; דער זונען-זייגער

29:58

צוריק צום תניא, לערנט דער משגיח אז ווער עס געוואוינט זיך איין צו זיין שמח בה', וועט שפילן שמחה אויף זיין נשמה'ס כינור, און אפשר וועט אויף אים אויסגעגאסן ווערן א רוח ממרום, א ניצוץ פון א נשמה פון א צדיק, אז זיין שמחה זאל זיין אמת, ווי "שמחו צדיקים בה'" (תהלים צ"ז, י"ב). דאס איז א דריטער אופן מקיים צו זיין "תהי צדיק". מ,נ

33:10

דערצו איז די שמחה וואס זיין מצוה מאכט אויבן אסאך גרעסער ווי וואס ער שפירט, אזוי ווי דער שאטן פון א זונען-זייגער רוקט זיך א אינטש ווען די זון רוקט זיך מיליאנען מייל.

המן'ס עשרת אלפים ככר כסף

34:21

דער משגיח חזר'ט איבער וואס ער האט געזאגט ביי דער סעודה פון פסח. די גמרא אין מגילה ט"ז ע"א דערציילט אז המן האט געטראפן מרדכי לערנען די הלכות פון קמיצת העומר, און האט געזאגט אז דאס האט איבערגעשטיגן זיינע עשרת אלפים ככר כסף. ס

36:37

אפילו א קליינע מצוה, ווי ציצית, גייט ארויף און וואקסט דורך די עולמות. א גוטע מעשה פון א גוי מאכט אים בעסער, אבער זי גייט נישט ארויף. דער משגיח לייגט צו אז "עשרת" מיינט א קיבוץ, א פארמערונג, און "עשרון" א טיילונג, ווי "אישון" איז דאס קליינע מענטשל וואס מ'זעט אין אויג.

דער עומר פון שעורים ווערט אויפגעהויבן

40:11

דער עומר איז דער ביליגסטער קרבן, פון שעורים, מאכל בהמה, ווי די מנחת סוטה. המן האט געמיינט אז זיינע עשרת אלפים ככר כסף וועלן זיכער איבערוועגן, אבער ער האט נישט געוואוסט אז דער קרבן פון א גוי בלייבט אונטן. דער עומר פון אידן הייסט עומר התנופה: ער ווערט אויפגעהויבן, ווערט פון בהמה צו אדם, און הייבט זיי אויף ביז שבועות.

44:03

אזוי אויך, ענדיגט דער משגיח, איז די קליינע שמחה פון א בינוני למטה מעורר א גרויסע שמחה למעלה, און מיט דער הילף פון דער נשמה וואס קומט אריין אין אים איז ער באמת מקיים "תהי צדיק".

מראי מקומות

נביאים

  1. ל לכאורה Shmuel II 23:20 מפתח אינעם אויסשרייב: 27:29

כתובים

  1. ח לכאורה Tehillim 31:20 18:41 מפתח
  2. ט Tehillim 149:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:50
  3. י Tehillim 104:31 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:50
  4. נ Tehillim 97:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 29:58
  5. צ לכאורה Tehillim 17:8 39:41 מפתח

משנה

  1. ע Mishnah (מקום נישט באשטימט) 35:50 מפתח

תלמוד בבלי

  1. ב Niddah 30b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:59
  2. ז Berachos 3b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:40
  3. ס Megillah 16a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:21

ראשונים

  1. פ Rashi (מקום נישט באשטימט) 39:09 מפתח

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 14 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:59
  2. ג לכאורה Tanya ch. 1 2:02 מפתח
  3. ד לכאורה Tanya ch. 14 מפתח אינעם אויסשרייב: 6:35
  4. ה לכאורה Tanya ch. 13 9:46 מפתח
  5. ו לכאורה Tanya ch. 14 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:15
  6. מ לכאורה Tanya ch. 14 מפתח אינעם אויסשרייב: 29:58

תפילה און פיוט

  1. ק Siddur (מקום נישט באשטימט) 43:27 מפתח

אנדערע

  1. כ Sefer HaGilgulim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 27:29

עיקרי הדברים

  1. 1:00 צו זיין א בינוני, וואס זינדיגט קיינמאל נישט כאטש דער יצר הרע קעמפט נאך מיט אים, איז אין יעדנס בחירה; צו זיין א צדיק איז נישט, ווייל דערצו דארף מען א ספעציעלע נשמה.
  2. 5:09 דערמיט איז מתורץ פארוואס די שבועה איז כפל לשון: "אל תהי רשע" איז א פולער חיוב, און "תהי צדיק" מיינט מ'זאל זיך אנשטרענגען דערצו.
  3. 8:51 די מינוטן פון שמחה מיטן אייבערשטן וואס א בינוני דערגרייכט דורך התבוננות זענען נישט אמת לאמיתו, אבער לויט זיין מדריגה איז ער דערמיט מקיים "תהי צדיק".
  4. 11:15 א הרגל הערשט איבער א מענטש און ווערט א טבע שני, ממילא קען כסדר'דיגע התבוננות מאכן אז מאוס ברע און שמחה מיטן אייבערשטן ווערן זיין טבע.
  5. 19:50 די שמחה פון א איד אין עבודת השם למטה איז מעורר א גלייכע שמחה אויבן, אזוי ווי צוויי סטרונעס וואס זענען געשטימט אויף איין טאן.
  6. 30:48 דורך זיין אייגענע עבודה קען דער בינוני זוכה זיין אז א נשמה פון א צדיק קומט אריין אין אים בבחינת עיבור, און מיט איר הילף דינט ער דעם אייבערשטן מיט אן אמת'ע שמחה.
  7. 33:10 א קליינע מצוה פון א איד ווערט פארמערט ווען זי גייט ארויף דורך די עולמות, נישט אזוי ווי די מעשים פון א גוי וואס בלייבן אונטן.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 1:59 פארוואס איז די שבועה פאר דער געבורט כפל לשון, "תהי צדיק" און אויך "אל תהי רשע"?

    תירוץ: 5:04 ווייל צו זיין א צדיק איז נישט אין מענטשנס בחירה, ממילא מיינט "תהי צדיק" מ'זאל זיך אנשטרענגען, און נישט זיין קיין רשע איז אין יעדנס בחירה.

  2. קשיא: 4:38 אויב א בינוני האט נישט קיין בחירה באמת מאוס צו זיין ברע און זיך פרייען מיטן אייבערשטן, ווי אזוי איז ער בכלל מקיים "תהי צדיק"?

    תירוץ: 10:14 דורך התבוננות דערגרייכט ער מינוטן וואס זענען אמת לויט זיין מדריגה; דורך הרגל ווערט עס א טבע שני; און ער קען זוכה זיין אז א נשמה פון א צדיק קומט אריין אין אים, און מיט איר הילף איז זיין שמחה אמת.

  3. קשיא: 35:12 פארוואס האט המן געזאגט אז דער קומץ פונעם עומר האט איבערגעשטיגן זיינע עשרת אלפים ככר כסף?

    תירוץ: 41:27 ווייל די מעשה פון א גוי בלייבט אונטן, און א מצוה פון א איד, אפילו דער ביליגסטער קרבן, ווערט אויפגעהויבן און פארמערט אין די עולמות העליונים.

  4. קשיא: 40:11 פארוואס האט מען געבראכט דעם עומר פון שעורים און נישט פון סולת חיטים?

    תירוץ: 40:41 שעורים איז מאכל בהמה, ממילא איז עס דער נידריגסטער קרבן, ווי די מנחת סוטה; פון דעסטוועגן ווערט עס אויפגעהויבן און ווערט פון בהמה צו אדם, און הייבט אויף די אידן ביז שבועות ברענגט מען די שתי הלחם פון חיטים, מאכל אדם.

מעשיות

  1. 27:29 רבי חיים וויטאל אויפן קבר פון בניהו בן יהוידע

    רבי חיים וויטאל ברענגט אין זיין ספר הגלגולים אז ער איז אמאל געקומען צו זיין רבי'ן, דעם אריז"ל, און דער אריז"ל איז פאר אים אויפגעשטאנען. נישט וויסנדיג האט רבי חיים וויטאל זיך געזעצט אויפן קבר פון בניהו בן יהוידע, איינער פון די פארגעסענע קברי צדיקים וואס דער אריז"ל האט מגלה געווען ארום צפת, און האט דארט מכוון געווען געוויסע כוונות. דער אריז"ל האט אים געזאגט אז יעצט איז ביי אים בבחינת עיבור די נשמה פון בניהו בן יהוידע. דער משגיח לייגט צו אז אין ספרים שטייט אז דער בן איש חי איז אויך זוכה געווען דערצו, און דערפאר הייסן זיינע ספרים נאך יענעם פסוק.

    אין דער מעשה: רבי חיים ויטאל, דער הייליגער אר"י, רבי פינחס בן יאיר, בניהו בן יהוידע, דער מדרש שמואל, דער בן איש חי

    דערציילט אין נאך 5 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 1:50 די צוויי העלפטן פון דער שבועה זענען נישט פון גלייכע וואג: "אל תהי רשע" איז אינגאנצן אין מענטשנס הענט, און "תהי צדיק" איז א הוראה זיך אנצושטרענגען, ווייל צו זיין א צדיק איז נישט אין דער בחירה.
  2. 10:02 אמת ווערט געמאסטן לויט דער מדריגה פונעם מענטש: א פארבייגייענדיגע הרגשה פון מאוס זיין אין תענוגי עולם הזה איז נישט אמת ביי א צדיק גמור, אבער ביים בינוני איז דאס זיין אמת, ווייל ער קען עס באנייען מארגן ביים דאווענען אדער קומענדיגן שבת.
  3. 17:06 דוד המלך'ס כינור האט געשפילט חצות לילה אזוי ווי א פיאנא-סטרונע וואס ציטערט ווען מ'קלאפט דעם גאבל: דוד'ס הארץ איז געווען געשטימט צו דער שירה פון די צדיקים אין גן עדן, ממילא איז עס אויפגעוואכט פון זיך אליין, אן א וועקער.
  4. 26:41 אן עיבור איז א תיקון פאר ביידע נשמות: דער איד קען דינען מיט אן אהבה און שמחה העכער פון זיין מדריגה, און דער צדיק וואס איז שוין אוועק קען נאכאמאל טאן די מצוה וואס ער האט געגליסט אדער וואס האט אים געפעלט.
  5. 41:18 המן'ס עשרת אלפים ככר כסף צדקה האבן פארלוירן קעגן דעם עומר פון שעורים, ווייל די מעשה פון א גוי בלייבט אונטן, און דער ביליגסטער קרבן פון א איד ווערט אויפגעהויבן, עומר התנופה, און פארמערט אין די עולמות העליונים.
  6. 39:01 "עשרת" באדייט א קיבוץ און א פארמערונג, און "עשרון" א טיילונג, אזוי ווי "אישון" מיינט א קליין מענטשל וואס מ'זעט אין אויג.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 6:52 דער משגיח זאגט אז א מענטש דארף אפשטעלן געוויסע צייטן פאר א חשבון הנפש, זיך מתבונן צו זיין צוליב וואס א מענטש איז באשאפן און אז די תענוגים פון דער וועלט האבן נישט קיין ממשות.
  2. 12:51 דער משגיח זאגט אז פאר א ברכה זאל מען זיך נעמען עטליכע סעקונדעס צו טראכטן פאר וועמען און פארוואס מ'מאכט זי, ביז עס ווערט א טבע.
  3. 14:38 דער משגיח זאגט אז פארן לערנען זאל מען זיך מיישב זיין פארוואס און פאר וועמען מ'לערנט, אז די תורה איז חכמת אלקים.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, בניהו בן יהוידע, דוד המלך, דער בן איש חי, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, המן, יעקב אבינו, מרדכי הצדיק, רבי חיים ויטאל, רבי משה חיים לוצאטו, רש"י

ערכים בינוני, גלגול, חלל השמאלי, עיבור

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט