עבודת הבינוני - לידע שנברא לעבודת ה'' ושלא לעשות רע. כל יהודי לפי שורש נשמתו.

קאטאלאג: ספר התניא א' ט"ז נומ׳ ⁨33⁩ פאקעט גייד ז׳ 44 אידיש 41 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 41 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

אויף תניא פרק ט"ז ערקלערט דער משגיח אז א בינוני וואס קען נישט שפירן קיין אהבת השם דארף עס על כל פנים וויסן מיטן מוח, און דורך דער מחלוקת צווישן חב"ד און די פוילישע צדיקים ווייזט ער אז יעדער איד דינט דעם אייבערשטן לויט דעם שורש פון זיין נשמה, אזוי ווי אן אות וואס שטייט אויף איר גענוי ארט אין ספר תורה.

דער משגיח עפנט תניא פרק ט"ז: דער בינוני איז נישט קיין שליט איבער זיין הארץ, דערפאר דארף ער על כל פנים מיטן מוח וויסן אז ער איז באשאפן געווארן צו דינען דעם אייבערשטן. א צדיק שפירט אהבת השם; דער בינוני באקומט נאר א טעם אין א עת רצון, ווי שבת און יום טוב. ווייל אהבה און יראה זענען די פליגלען פון יעדע מצוה, פרעגט ער ווי אזוי א בינוני קען מקיים זיין זיינע מצוות מיט זיי, און ער ברענגט די עצה אז חיצוניות'דיגע תנועות וועקן אויף דאס אינערליכע. פון דעם קומט ער צו דער מחלוקת צווישן חב"ד, וואס האבן געדינט מיטן מוח, און די פוילישע צדיקים, וואס האבן געזוכט התלהבות. ביידע זענען גערעכט, ווייל יעדער איד גייט לויט זיין שורש הנשמה. דאס ברענגט ער ארויס פון דעם ציילן אין פרשת במדבר: יעדער איד איז אן אות אין ספר תורה מיט א גענוי ארט, און דערמיט ערקלערט ער פארוואס מ'האט נישט געלאזט דעם בן האשה הישראלית אין מחנה דן. צום סוף קומט ער צוריק צום פרק: אז מ'פארשטייט מיטן מוח אז מ'דארף ליב האבן דעם אייבערשטן, איז מען שוין יוצא.

ענינים: צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז) · אהבת השם און דביקות · די מדריגות און דער שורש פון דער נשמה

סדר השיעור

  1. 0:00 דער בינוני דארף וויסן מיטן מוח שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט דעם אנהייב פון תניא פרק ט"ז: דער בינוני איז נישט קיין שליט איבער זיין הארץ, דערפאר דארף ער על כל פנים מיטן מוח וויסן אז ער איז באשאפן געווארן צו דינען דעם אייבערשטן. א צדיק שפירט אהבת השם, און א בינוני באקומט נאר א טעם אין א עת רצון, שבת און יום טוב, אזוי ווי דוד המלך האט געבעטן צו באזוכן אין היכל.

  2. 4:01 חיצוניות וועקט אויף דאס הארץ שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז אהבה און יראה זענען די צוויי פליגלען פון יעדע מצוה, און פרעגט ווי אזוי א בינוני קען דינען מיט זיי. ער ברענגט די עצה פון מסילת ישרים אז חיצוניות'דיגע תנועות וועקן אויף דאס אינערליכע, מיט א משל פון א מענטש וואס איז אויפגעלייגט און הייבט זיין קול, און פון וואס די פסיכאלאגן זאגן, און ער ווארנט קעגן משונה'דיגע תנועות.

  3. 9:22 חב"ד און די פוילישע צדיקים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שילדערט די מחלוקת צווישן די חב"ד צדיקים, וואס האבן געדינט מיט א קאלטן מוח, און די פוילישע צדיקים, וואס האבן געזוכט התלהבות. ער דערציילט פון אן אלטן ליובאוויטשער חסיד וואס האט געדאווענט ווארט ביי ווארט מיט טרערן אינעם סטאלינער שטיבל אין וויליאמסבורג, דערמאנט דעם קונטרס ההתפעלות פונעם מיטעלער רבי'ן, און פרעגט ווער איז גערעכט.

  4. 12:41 יעדע נשמה צו איר רבי; אידן ווי אותיות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ענטפערט אז אלו ואלו דברי אלקים חיים, יעדער לויט זיין שורש. דער אייבערשטער איז מזווג יעדן תלמיד צום רבי'ן פון זיין שורש הנשמה, אזוי ווי די בת קול וואס רופט אויס שידוכים, און אזוי ווי די נשמות זענען געשטאנען צוזאמען ביי הר סיני. יעדער איד איז אן אות אין ספר תורה, און אז איין אות פעלט איז דער גאנצער ספר תורה פסול.

  5. 16:09 געציילט מיט נעמען, נישט מיט נומערן

    דער משגיח ערקלערט פארוואס מ'ציילט אידן אין פרשת במדבר פאר שבועות: יעדער איד איז אן אות פון דער תורה, אזוי ווי די ראשונים האבן געהייסן סופרים ווייל זיי האבן געציילט אירע אותיות. מ'האט זיי געציילט במספר שמות און נישט מיט נומערן, אזוי ווי קינדער רופט מען מיטן נאמען און בהמות צייכנט מען מיט נומערן, כדי יעדער איד זאל שטיין אויף זיין גענוי ארט.

  6. 20:02 די מחנות ווי די פינף חומשים

    דער משגיח ערקלערט דעם סדר פון די דגלים: די מחנות זענען קעגן די פינף חומשי תורה, און די כהנים און לויים אינמיטן זענען קעגן ספר ויקרא. די לויים זענען געווען צוויי און צוואנציג טויזנט, קעגן די צוויי און צוואנציג אותיות פון אלף בית, און יעדער איד איז געשטאנען ביי זיין דגל אזוי ווי זיין נשמה איז מסודר אין דער תורה.

  7. 23:15 דער בן האשה הישראלית

    דער משגיח פרעגט פארוואס מ'האט נישט געלאזט דעם בן האשה הישראלית אין מחנה דן, דער מדבר איז דאך גרויס, און ענטפערט אז ער איז נישט געווען קיין אות אין ספר תורה. אפילו א גר קען זיין א תג אויף די אותיות, אזוי ווי רבי עקיבא, וואס שטאמט פון גרים, האט געדרש'נט די תגין, אבער לויט דעם אנדערן פשט אין דער גמרא האט ער געשפעט פון לחם הפנים און איז געווען אן אפיקורס, האט ער קיין שום שייכות נישט געהאט.

  8. 29:57 יעדער איד אויף זיין ארט פאר שבועות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שליסט אז פאר שבועות דארף יעדער איד מאכן זיין אות אין ספר תורה כשר און שיין, און קומט צוריק צו דער מחלוקת: יעדער איד געהערט צו זיין ארט, און דער אייבערשטער פירט אז איינער ווערט צוגעצויגן צו חב"ד, איינער צו בעלזא, איינער צו רב שך, לויט דער משפחה פון אותיות וואס זיין נשמה געהערט צו. גארנישט איז במקרה.

  9. 34:10 אהבת השם אין מוח איז גענוג שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער בעל התניא האט געלערנט אז די עיקר איז דער מוח, און אנדערע חסידים האבן געלייגט דעם טראפ אויף מידות, און אלע זענען גערעכט. ער לערנט פרק ט"ז: מ'זאל זיך מתבונן זיין אין דער גרויסקייט פונעם אייבערשטן אין דער בריאה, און אפשר וועט דאס אנצינדן אהבה און יראה; און אויב נישט, איז גענוג וואס מ'פארשטייט מיטן מוח אז עס וואלט אזוי געדארפט זיין, און אין הימל רעכנט מען עס ווי א ממש'דיגע אהבה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

דער בינוני דארף וויסן מיטן מוח

0:22

דער משגיח עפנט תניא פרק ט"ז: דער בינוני האט נאך נישט אויסגעארבעט דעם רע און איז נישט קיין שליט איבער זיין הארץ, דערפאר דארף ער על כל פנים מיטן שכל וויסן אז ער איז באשאפן געווארן צו דינען דעם אייבערשטן. א צדיק קען שפירן א גרויסע אהבת השם; א בינוני באקומט נאר א טעם אין א עת רצון, אזוי ווי דוד המלך האט געבעטן, אז ער קען נישט אלעמאל, זאל ער כאטש זיין א גאסט אינעם היכל. דאס גיט דער אייבערשטער יעדן איד ביים דאווענען, שבת און יום טוב, אבער נישט אין די ימי המעשה. א,ב

חיצוניות וועקט אויף דאס הארץ

4:01

אהבה און יראה, ערקלערט דער משגיח, זענען די צוויי פליגלען וואס הייבן ארויף יעדע מצוה. ער פרעגט ווי אזוי א בינוני, וואס זיין הארץ איז נישט ברשותו, קען דינען מיט זיי. ער דארף ארבעטן דערויף, און דער מסילת ישרים גיט אן עצה אז מ'זאל מיט חיצוניות מעורר זיין דאס אינערליכע. ד

6:01

א מענטש וואס איז אויפגעלייגט הייבט זיין קול, ווי מ'שרייט ביי א שפיל, און די פסיכאלאגן זאגן אז א נערוועזער מענטש זאל זיך פירן ווי א רואיגער, וועט ער ווערן רואיג. מ'זאל דאווענען א ביסל ווארעם, אבער אן משונה'דיגע תנועות וואס מאכן א געלעכטער; אפילו די מלאכים לויבן ברעש גדול. ה

חב"ד און די פוילישע צדיקים

9:24

אין דעם איז געווען א מחלוקת צווישן די חב"ד צדיקים, וואס האבן געדינט מיט א קאלטן מוח, און די פוילישע צדיקים. דער משגיח דערמאנט אן אלטן ליובאוויטשער חסיד אינעם סטאלינער שטיבל אין וויליאמסבורג, וואס האט געדאווענט ווארט ביי ווארט מיט טרערן, און ביי מנחה נאך געהאלטן אין שחרית. די פוילישע צדיקים האבן געזוכט התלהבות, און דער מיטעלער רבי האט אין קונטרס ההתפעלות עס אפגעשטויסן. ער פרעגט: ווער איז גערעכט? ו

יעדע נשמה צו איר רבי

12:41

אלו ואלו דברי אלקים חיים, יעדער לויט זיין שורש. "בת פלוני לפלוני" גייט אויך אויף א רבי מיט א תלמיד: דער אייבערשטער ציט יעדן תלמיד צום רבי'ן מיט וועמען זיין נשמה איז געשטאנען ביי הר סיני. יעדער איד איז אן אות אין ספר תורה, און אז איין אות פעלט איז דער גאנצער ספר תורה פסול. ז,ח

געציילט מיט נעמען, נישט מיט נומערן

16:13

דערפאר ליינט מען פאר שבועות פרשת במדבר, וואו מ'ציילט זעקס הונדערט טויזנט אידן. מ'ציילט זיי ווייל יעדער איד איז אן אות, און די גמרא זאגט אז די ראשונים האבן געהייסן סופרים ווייל זיי האבן געציילט די אותיות פון דער תורה. מ'האט געציילט במספר שמות, נישט נומערן: א טאטע גיט זיינע קינדער נעמען, און א פויער צייכנט זיינע בהמות מיט נומערן. נאר משה רבינו און די נשיאים, וואס ווייסן וואס ליגט אין יעדן איד, האבן געקענט יעדן שטעלן אויף זיין גענוי ארט. כ,ל

די מחנות ווי די פינף חומשים

20:07

די צווייטע פרשה שטעלט זיי אויס לויט די דגלים. דער ספר תורה האט פינף חומשים, ממילא זענען אידן געשטאנען אין מחנות, מיט די כהנים און לויים אינמיטן קעגן ספר ויקרא. די לויים זענען געווען צוויי און צוואנציג טויזנט, קעגן די צוויי און צוואנציג אותיות, און יעדער איד איז געשטאנען ביי זיין דגל פונקט ווי זיין נשמה איז מסודר. מ,נ

דער בן האשה הישראלית

23:38

דערמיט ערקלערט דער משגיח דעם בן האשה הישראלית, וועמענס מוטער איז געווען פון שבט דן, און מ'האט אים נישט געלאזט אין מחנה דן. ער פרעגט: דער מדבר איז דאך גרויס? נאר ער איז נישט געווען קיין אות אין ספר תורה, און אן עקסטערע אות מאכט אים פסול. ס,ע

25:23

אבער א גר קען אויך האבן א שייכות. ער ברענגט דעם פסוק אז גרים וועלן זיך אנשליסן צו בית יעקב, און תוספות בשם רבי אברהם הגר, און ער איז מסביר אז גרים זענען די תגין אויף די אותיות. רבי עקיבא, וואס שטאמט פון גרים, האט געדרש'נט יעדן קוץ, און דער מהר"ל ערקלערט אז משה רבינו, דער שורש פון די אותיות, האט עס נישט פארשטאנען. פ,ק,ר

27:47

דער מענטש אבער האט נישט געהאט אזא שייכות: לויט דעם אנדערן פשט אין דער גמרא האט ער געשפעט פון לחם הפנים און איז געווען אן אפיקורס, ממילא האט ער נישט געהערט אין דער מחנה. ש

יעדער איד אויף זיין ארט פאר שבועות

30:15

פאר שבועות, ווען דער ספר תורה ווערט באנייט, דארף יעדער איד מאכן זיין אות כשר און שיין. צוריק צו דער מחלוקת, ברענגט דער משגיח אז די גמרא פארלאנגט דרייסיג אותיות אין א שורה כדי "למשפחותיכם" זאל אריינגיין דריי מאל: די אותיות זענען משפחות. אזוי ציט דער אייבערשטער איינעם צו חב"ד, איינעם צו בעלזא, איינעם צו רב שך, יעדן צו זיין משפחה. גארנישט איז במקרה. ת

אהבת השם אין מוח איז גענוג

34:16

דער בעל התניא האט געלערנט אז די עיקר איז דער מוח, חכמה בינה דעת, און די אנדערע חסידים האבן געלייגט דעם טראפ אויף די מידות, אהבה און יראה. יעדער גייט לויט זיין שורש, און אלע זענען גערעכט. דערפאר זאגט ער אז ווער עס קען נישט שפירן א ברענענדיגע אהבה, זאל על כל פנים פארשטיין מיטן מוח אז מ'דארף ליב האבן דעם אייבערשטן.

35:27

מ'איז זיך מתבונן אין דער וועלט וואס דער אייבערשטער האט באשאפן, מלאכים, הימלען און יעדעס בלעטל, און אפשר וועט עס אנצינדן אהבה און יראה. דערנאך לערנט ער דעם תניא אין פרק ט"ז. און אויב עס צינדט נישט אן, איז גענוג וואס מ'פארשטייט אז עס וואלט אזוי געדארפט זיין, און אין הימל רעכנט מען עס ווי א ממש'דיגע אהבה. א

מראי מקומות

תורה

  1. ג Devarim 6:5 4:01 טעקסט מפתח
  2. ט Devarim 29:14 13:51 טעקסט מפתח
  3. י Shemos 35:1 15:05 טעקסט מפתח
  4. ל Bamidbar 1:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 16:13
  5. מ Bamidbar 2:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 20:07
  6. נ לכאורה Bamidbar 3:39 מפתח אינעם אויסשרייב: 20:07
  7. ס Vayikra 24:10-11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:38

נביאים

  1. פ לכאורה Yeshayahu 14:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 25:23

כתובים

  1. ב Tehillim 27:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:22

תלמוד בבלי

  1. ז Eruvin 13b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:41
  2. ח Sotah 2a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:41
  3. כ Kiddushin 30a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 16:13
  4. צ Gemara (מקום נישט באשטימט) 25:29 מפתח
  5. ר Menachos 29b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:23
  6. ש Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 27:47
  7. ת Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 30:15

ראשונים

  1. ע לכאורה Rashi on Vayikra 24:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 23:38
  2. ק Tosafos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 25:23

אחרונים און חסידות

  1. א Tanya ch. 16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:22, 35:27
  2. ד Mesilas Yesharim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 4:01

תפילה און פיוט

  1. ה לכאורה Shacharis, blessing of Yotzer Or before Shema מפתח אינעם אויסשרייב: 6:01

אנדערע

  1. ו Kuntres HaHispa'alus (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 9:24

עיקרי הדברים

  1. 0:44 דער בינוני האט נישט קיין שליטה אויף זיין הארץ, אבער מיטן שכל קען ער און דארף ער וויסן אז ער איז באשאפן געווארן צו דינען דעם אייבערשטן.
  2. 4:13 אהבה און יראה זענען די צוויי פליגלען וואס טראגן יעדע מצוה ארויף, און חיצוניות'דיגע תנועות, ווי הייבן דאס קול, קענען אויפוועקן דאס אינערליכע געפיל.
  3. 12:40 סיי די עבודה במוח פון חב"ד און סיי די התלהבות פון די פוילישע צדיקים זענען אמת, ווייל יעדער איד ווערט צוגעצויגן צום וועג פון זיין שורש הנשמה.
  4. 15:25 יעדער איד איז אן אות אין ספר תורה, און דערפאר האט מען געציילט אידן במספר שמות און זיי אויסגעשטעלט לויט דגל, שבט און משפחה, יעדן אויף זיין גענוי ארט.
  5. 30:15 פאר שבועות דארף יעדער איד זען אז זיין אייגענער אות אין ספר תורה זאל זיין כשר און שיין.
  6. 36:31 אויב די התבוננות צינדט נישט אן קיין אהבה אין הארץ, איז דאס וואס מ'פארשטייט מיטן מוח אז מ'דארף ליב האבן דעם אייבערשטן שוין גערעכנט אין הימל.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 4:44 ווי אזוי קען א בינוני, וואס זיין הארץ איז נישט ברשותו, מקיים זיין די מצוות פון אהבת השם און יראת השם?

    תירוץ: 5:04 ער דארף ארבעטן דערויף מיט עצות, ווי אויפוועקן דאס אינערליכע דורך חיצוניות'דיגע תנועות, און דער תניא לייגט צו אז וויסן מיטן מוח אז מ'דארף ליב האבן דעם אייבערשטן איז שוין גערעכנט.

  2. קשיא: 12:40 ווער איז גערעכט: די חב"ד צדיקים וואס האבן געדינט מיטן מוח, אדער די פוילישע צדיקים וואס האבן געזוכט התלהבות?

    תירוץ: 12:41 אלו ואלו דברי אלקים חיים; יעדער איד ווערט צוגעצויגן צום וועג וואס פאסט צום שורש פון זיין נשמה.

  3. קשיא: 16:12 פארוואס האט מען בכלל געציילט אידן?

    תירוץ: 16:13 ווייל יעדער איד איז אן אות אין ספר תורה, און די אותיות פון דער תורה ציילט מען.

  4. קשיא: 24:07 פארוואס האט שבט דן נישט געלאזט דעם בן האשה הישראלית וואוינען צווישן זיי, דער מדבר איז דאך גרויס?

    תירוץ: 24:22 ווייל ער איז נישט געווען קיין אות אין ספר תורה און האט נישט געהערט אין דער מחנה; און וויבאלד ער איז געווען אן אפיקורס, איז ער אפילו נישט צוגעטשעפעט געווען ווי א תג.

  5. קשיא: 27:02 פארוואס האט משה רבינו נישט פארשטאנען וואס רבי עקיבא האט געדרש'נט?

    תירוץ: 27:15 משה רבינו איז דער שורש פון די אותיות אליין, און רבי עקיבא האט געדרש'נט די תגין, וואס זענען נאר צוגעטשעפעט צו די אותיות.

מעשיות

  1. 10:44 דער ליובאוויטשער חסיד אינעם סטאלינער שטיבל

    דער משגיח דערמאנט זיך אן אן אלטן ליובאוויטשער חסיד, א זיסער איד און א למדן אין נסתר, וואס פלעגט קומען שבת אינעם סטאלינער שטיבל אין וויליאמסבורג וואו דער משגיח האט געדאווענט. ער איז געזעסן איבערן סידור, און א ווינטער שבת, ווען דער משגיח איז צוריקגעקומען צו מנחה, האט ער נאך געהאלטן אינמיטן שחרית, און האט זיך נאר אפגעשטעלט צו הערן קריאת התורה. ער האט געזאגט ווארט ביי ווארט, זיך אפגעשטעלט צווישן איין ווארט און דאס צווייטע, און פון זיינע אויגן האבן געפלאסן טרערן, און אזוי איז געווען יעדן שבת.

    אין דער מעשה: ר' אברהם זוסקין, דער בעל התניא, דער רבי רש"ב

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 2:50 דער משגיח טייטשט די בקשה פון דוד המלך "ולבקר בהיכלו" אז ווער עס קען נישט אלעמאל שפירן דעם נועם השם בעט כאטש צו זיין אמאל א גאסט אינעם היכל, און דאס גיט דער אייבערשטער יעדן איד אין א עת רצון, ווי שבת און יום טוב.
  2. 12:56 דער משגיח לערנט אז "בת פלוני לפלוני" גייט אויף יעדן משפיע און מקבל, און ממילא איז דער אייבערשטער מזווג יעדן תלמיד מיט דעם רבי'ן מיט וועמען זיין נשמה איז געשטאנען ביי הר סיני.
  3. 18:48 דאס וואס מ'ציילט "במספר שמות" און נישט מיט נומערן ווייזט אז יעדער איד איז אן אות פאר זיך מיט אן אייגן ארט אין דער תורה, און דערפאר האבן משה רבינו און די נשיאים, וואס האבן געוואוסט וואס ליגט אין יעדן איד, געמוזט ציילן.
  4. 26:00 גרים זענען די תגין אויף די אותיות פון דער תורה: נישט קיין אותיות אליין, נאר צוגעטשעפעט צו זיי, און דערפאר האט רבי עקיבא, וואס שטאמט פון גרים, געדרש'נט די תגין, און משה רבינו, דער שורש פון די אותיות אליין, האט נישט פארשטאנען זיין דרשה.
  5. 30:48 דער דין פון דער גמרא אז יעדע שורה אין ספר תורה האט דרייסיג אותיות כדי "למשפחותיכם" זאל אריינגיין דריי מאל, איז א רמז אז די אותיות פון דער תורה זענען משפחות, אזוי ווי אידישע נשמות ווערן געבוירן אין דער משפחה וואו זייער אות געהערט.
  6. 34:28 דער משגיח שטעלט די מחלוקת אויף די ספירות: חב"ד האט גערעדט וועגן די העכערע כוחות, חכמה בינה דעת, און די אנדערע חסידים האבן געלייגט דעם טראפ אויף די מידות, אהבה, יראה און תפארת, און יעדער גייט לויט זיין שורש.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 6:47 דער משגיח גיט אן עצה צו אויפוועקן כוונה דורך חיצוניות, דאווענען א ביסל ווארעם און מיט א קול, אבער אן משונה'דיגע תנועות וואס מאכן פון אים א געלעכטער.
  2. 30:15 דער משגיח זאגט אז פאר שבועות דארף יעדער איד זיך גרייטן צו זיין א שיינענדיגער און מהודר'דיגער אות אין דעם אייבערשטנס ספר תורה.
  3. 35:05 דער משגיח זאגט אז ווער עס קען נישט שפירן א ברענענדיגע אהבה צום אייבערשטן, זאל על כל פנים וויסן מיטן קאפ אז מ'דארף אים ליב האבן, דורך זיך מתבונן זיין אין די נפלאות פון דער בריאה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען דוד המלך, דער בעל התניא, דער גר צדק פון ווילנא, דער מהר"ל פון פראג, דער מיטעלער רבי, משה רבינו, ר' לייזער שך, רבי עקיבא, שלומית בת דברי

ערכים אהבת השם, אות, בינוני, גרים, התבוננות, התלהבות, חיצוניות, יראת שמים, לחם הפנים, מחנה, עת רצון, שורש הנשמה, תגין

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט