בונה ירשלים ה'
קאטאלאג: תפילה נומ׳ 21 פאקעט גייד ז׳ 49 אידיש 46 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
אויף די ווערטער "בונה ירושלים ה' נדחי ישראל יכנס" לערנט דער משגיח אז יעדער איד איז א שליח פונעם רבונו של עולם, און אז די נסיעות פון תמוז און אב, ווען מ'געדענקט די שליחות, זאמלען נצוצות פון קדושה און בויען ירושלים.
דער משגיח עפנט מיט דעם צאנזער רב'ס ווארט אז יעדע עבודה פון אידן בויט דעם בית המקדש, און היינט פעלן נאר קליינע זאכן; און ער ברענגט דעם תירוץ פון דוד המלך פארוואס דער בנין נעמט אזוי לאנג: דער אייבערשטער זאמלט צונויף די נדחי ישראל. ביי פרשת שלח ברענגט ער דעם חתם סופר אויף דעם שיקן די מרגלים, און ער איז מסביר דעם ענין פון שליחות: א סופר ווערט הייליג נאר ווייל ער איז א שליח פונעם אייבערשטן, און יעדער מענטש איז געשיקט אויף דער וועלט מיט א שליחות, אזוי ווי דער שפת אמת זאגט. א משל פון א מענטש וואס איז געפארן אין א לאנד פון דימענטן און איז צוריקגעקומען מיט פארפוילטע חלב ווייזט ווי מענטשן פארגעסן זייער שליחות. די זומער נסיעות, וואס הייבן זיך אן מיט די פערציג טעג פון די מרגלים, קומען מתקן זיין זייער נסיעה; דער בעל שם טוב לערנט אז דער אייבערשטער שיקט יעדן אהין וואו נצוצות ווארטן אויף אים. דער גלות אליין איז צוליב דעם. תמוז און אב זענען די חדשים פון די אויגן, און מ'דארף היטן די אויגן. ער ענדיגט מיט א ברכה פאר א געזונטן זומער.
ענינים: דער תפקיד פון א מענטש אויף דער וועלט · די מרגלים · די חדשים תמוז און אב · קדושה און קליפה · שמירת עינים
סדר השיעור
-
0:00 דער בית המקדש ווערט געבויט פון קליינע מעשים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח עפנט מיט בונה ירושלים און דערציילט אז דער צאנזער רב האט געזאגט אז יעדע עבודה בויט דעם בית המקדש און עס פעלט נאר די פרוכת. ממילא פעלן היינט נאר קליינע זאכן, און ער פרעגט פארוואס דער בנין נעמט אזוי לאנג, און ענטפערט פון "נדחי ישראל יכנס".
-
6:42 די מרגלים און דער ענין פון שליחות
ביי פרשת שלח ברענגט דער משגיח דעם חתם סופר אז ביי שיקן די מרגלים איז געווען סיי דער ציווי פונעם אייבערשטן און סיי דער פארלאנג פון די אידן. ער איז מסביר אז דער כח פונעם משלח איז אינעם שליח: א סופר שרייבט קדושה נאר אלס שליח פונעם אייבערשטן, די מרגלים פון יהושע האבן מצליח געווען ווייל זיי זענען געגאנגען אלס שלוחים, און דער שפת אמת זאגט אז יעדער מענטש איז א שליח פונעם אייבערשטן.
-
13:35 דער משל פון דעם לאנד פון דימענטן מעשה
דער משגיח דערציילט א משל וואס א תלמיד פונעם חתם סופר ברענגט: אן ארימער מענטש פארט אין א פינצטער לאנד וואו די גאסן זענען פול מיט דימענטן, אבער דארט זענען ליכט טייער, און ער פארגעסט פארוואס ער איז געקומען, פילט אן זיינע טשעמאדאנעס מיט חלב, און קומט אהיים מיט פארפוילטע סחורה און נאר עטליכע קליינע דימענטן.
-
18:10 די נשמה וואס פארגעסט איר שליחות
דער משגיח טייטשט דעם משל: די נשמה ווערט אראפגעשיקט צו קריגן די דימענטן פון תורה ומצוות, און זי פילט אן אירע טשעמאדאנעס מיט עולם הזה. ער שילדערט ווי מענטשן לויפן נאך געלט, און איז מסביר אז דער מלאך וואס האט זיך גערանגלט מיט יעקב האט נישט געוואלט זאגן זיין נאמען, ווייל א מלאך הייסט לויט זיין שליחות, און דער יצר הרע וויל אז מענטשן זאלן פארגעסן זייער שליחות.
-
22:05 זומער נסיעות און די פערציג טעג פון די מרגלים
דער משגיח מערקט אן אז די מרגלים זענען ארויסגעגאנגען ערב ראש חודש תמוז, און אז דעמאלט פארן מענטשן ארום. די כוונה איז מתקן צו זיין די נסיעה פון די מרגלים און מאכן תשעה באב פאר א יום טוב, און די פרשה פון ציצית וואס קומט דערנאך דערמאנט א מענטש, אזוי ווי א שנירל ארום דעם פינגער, אין זיין שליחות.
-
25:32 געשיקט צו נצוצות וואס ווארטן אויף אונז
דער משגיח ברענגט דעם בעל שם טוב אויף "מה' מצעדי גבר כוננו": א איד וואס פארט קיין שיקאגא אויף ביזנעס ווערט באמת געשיקט צו א איד פון זיין שורש נשמה אדער צו א פרוכט וואס האט נצוצות פון זיין נפש. א בוים אין קאנטרי ווארט שוין טויזנטער יארן אז א איד זאל לערנען אונטער אים; די וואקאציע, די רו און דאס עסן זענען כדי צו האבן כח צו דינען דעם אייבערשטן.
-
30:00 גלות כדי צו זאמלען די נצוצות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם יסוד העבודה אז מ'דארף אלעמאל זאגן "לא אתם שלחתם אותי הנה כי האלקים", און ער איז מסביר אז יעדע קליינע מעשה בויט דעם בית המקדש. זינט דער חטא פון אדם הראשון האט צעווארפן נצוצות איבער דער וועלט, ווערן אידן געשיקט אין אלע לענדער; ער ברענגט די גמרא און דעם חתם סופר פארוואס מ'דארף א גלות, און דעם חתם סופר ביי רות.
-
34:13 תמוז און אב, די חדשים פון די אויגן שטייט אינעם קאטאלאג
צוריק צו בונה ירושלים איז דער משגיח מסביר אז אידן מוזן זיין אין גלות צו זאמלען די נצוצות, און אז תמוז און אב זענען בפרט מסוגל צו בויען דעם בית המקדש און וועלן ווערן ימים טובים. אין די חדשים איז באהאלטן אסאך גוטס, אזוי ווי פערל אויפן גרונט פונעם ים; לויטן אריז"ל זענען זיי די צוויי אויגן, און דערפאר זענען דאן די גרעסטע נסיונות פון די אויגן.
-
38:00 שמירת עינים און דער תיקון פון די נשיאים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז שמירת עינים אין גאס איז א טייערע עבודה וואס מ'דארף זיך מיט איר פרייען, און זי איז מתקן די אויגן פון די חדשים צו זען "בשוב ה' ציון". ער ווייזט אז די נשיאים פון ראובן און שמעון, וואס זענען שייך צו תמוז און אב, האבן נכשל געווארן ביי קרח און ביי זמרי, און ער ענדיגט אז אידן פארן כדי צו זאמלען די נצוצות וואס פארענדיגן ירושלים.
-
42:07 א ברכה פאר א געזונטן זומער
דער משגיח בענטשט דעם עולם מיט א געזונטן און הצלחה'דיגן זומער, וואו מ'זאל דורכפירן די שליחות, און ער איז מסביר אז א איד דארף עסן און שלאפן גענוג כדי צו זיין געזונט און קענען לערנען און דאווענען. ער הייבט אן א מעשה פון א חסיד פונעם צמח צדק וואס האט לאנג געדאווענט.
דער שיעור, אויסגעשריבן
דער בית המקדש ווערט געבויט פון קליינע מעשים
דער משגיח דערציילט אז דער צאנזער רב האט געזאגט ביים טיש אז יעדע עבודה פון אידן בויט דעם בית המקדש, וואס וועט אראפקומען פארטיג ווען ער וועט זיין פארענדיגט, און עס פעלט נאר נאך די פרוכת. ממילא, זאגט דער משגיח, פעלן היינט אוודאי נאר קליינע זאכן. די פריערדיגע דורות האבן געבויט די גרויסע חלקים, און אונזער קליינער דור ענדיגט מיט קליינע זאכן, ווי חז"ל זאגן אז א דור וואס אין זיינע טעג ווערט נישט געבויט דער בית המקדש איז ווי ער וואלט אים חרוב געמאכט. ב
די מרגלים און דער ענין פון שליחות
ביי פרשת שלח ווייזט דער משגיח אן אז אין במדבר הייסט דער אייבערשטער "שלח לך", און אין דברים בעטן די אידן מ'זאל שיקן. דער חתם סופר ענטפערט אז ביידע זאכן זענען פארגעקומען: ווען דער אייבערשטער האט געזאגט שיקן, איז ביי טייל אידן געווען א פסולע מחשבה אז זיי אליין ווילן שיקן. אבער דער כח פונעם משלח איז אינעם שליח. ג,ד,ה
א סופר, איז ער מסביר, מאכט הייליג א ספר תורה נאר אלס שליח פונעם אייבערשטן, און דערפאר טאר ער נישט זיצן אויף איין באנק מיט דער תורה וואס ער האט געשריבן. די מרגלים פון יהושע זענען געגאנגען בלויז אלס שלוחים און זענען געווען פול מיט קדושה און הצלחה, און דער שפת אמת זאגט אז יעדער מענטש וואס קומט אויף דער וועלט איז א שליח פונעם אייבערשטן. ז,ח
דער משל פון דעם לאנד פון דימענטן
דער משגיח דערציילט א משל וואס א תלמיד פונעם חתם סופר האט פארשריבן. אן ארימער מענטש איז געפארן מיט א שיף אין א פינצטער לאנד וואו די גאסן זענען פול מיט דימענטן, אבער ליכט זענען דארט טייער. ער האט זיך צוגעוואוינט, פארגעסן פארוואס ער איז געקומען, און אנגעפילט די טשעמאדאנעס מיט חלב. אין די ווארעמע ערטער איז די סחורה פארפוילט געווארן און מ'האט זי נישט אריינגעלאזט, און אין קעשענע האט ער געפונען נאר עטליכע קליינע דימענטן. ט
די נשמה וואס פארגעסט איר שליחות
די נשמה, איז דער משגיח מסביר, ווערט אראפגעשיקט צו זאמלען די דימענטן פון תורה ומצוות, פארגעסט איר שליחות, און פילט אן די טשעמאדאנעס מיט עולם הזה וואס פארפוילט. דער יצר הרע מאכט פארגעסן. דערפאר האט דער מלאך וואס האט זיך גערანגלט מיט יעקב נישט געזאגט זיין נאמען: ווי רש"י ברענגט, הייסט א מלאך לויט זיין שליחות, און ער וויל אז מענטשן זאלן נישט וויסן זייער שליחות. י,כ
זומער נסיעות און די פערציג טעג פון די מרגלים
געשיקט צו נצוצות וואס ווארטן אויף אונז
דער משגיח ברענגט דעם בעל שם טוב אויף "מה' מצעדי גבר כוננו": א איד וואס מיינט אז ער פארט קיין שיקאגא אויף ביזנעס, שיקט אים דער אייבערשטער צו א איד פון זיין שורש נשמה וואס דארף הערן א גוט ווארט, אדער צו אן עפל מיט נצוצות פון זיין נפש וואס ווארט אויף זיין ברכה. א בוים אין קאנטרי ווארט מעגליך טויזנטער יארן אז א איד זאל לערנען גמרא אונטער אים. נ
ממילא דארף מען וויסן פארוואס מ'פארט. די רו, דאס שווימען און די גוטע לופט זאלן א מענטש מאכן שטארקער צו לערנען און דאווענען בעסער דעם גאנצן ווינטער, אבי מ'פארגעסט נישט וועמענס שליח מ'איז.
גלות כדי צו זאמלען די נצוצות
תמוז און אב, די חדשים פון די אויגן
אידן פארן מערסט אין תמוז און אב, די חדשים פונעם חורבן, ווייל דעמאלט איז מער מסוגל צו בויען דעם בית המקדש; די חדשים וועלן ווערן ימים טובים, ווי דער נביא זכריה זאגט. דער קדושת לוי לערנט אז זייער באהאלטן גוטס איז ווי פערל אויפן גרונט פונעם ים, וואס מ'דארף אראפטויכן נאך זיי. לויטן אריז"ל זענען תמוז און אב די צוויי אויגן, "עיני עיני ירדה מים", און דערפאר זענען דאן די שווערסטע נסיונות פון די אויגן, וואס זענען מתקן די ראיה פון די מרגלים. ר,ש,ת,אא
שמירת עינים און דער תיקון פון די נשיאים
א ברכה פאר א געזונטן זומער
דער משגיח בענטשט דעם עולם מיט א געזונטן און הצלחה'דיגן זומער, אז מ'זאל דורכפירן די שליחות, ווייל א געזונטער איד קען לערנען און דאווענען. ער איז מסביר אז מ'זאל זיך נישט מצער זיין מיט עסן און שלאפן, נאר עסן גענוג צו זיין געזונט. ער הייבט אן א מעשה פון א חסיד פונעם צמח צדק וואס האט לאנג געדאווענט, וועמענס שווער, א מתנגד, האט געזאגט אז ער האט נישט קיין קינדער ווייל ער עסט נישט פרישטיק.
מראי מקומות
תורה
- ג Bamidbar 13:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:51
- ד Devarim 1:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:51
- ו Devarim 31:19 10:08 טעקסט מפתח
- י Bereishis 32:30 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:10
- מ Bamidbar 15:39 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:18, 38:00
- פ Bereishis 45:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:00
- אא Bamidbar 13:33 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 35:09
נביאים
כתובים
תלמוד בבלי
תלמוד ירושלמי
ראשונים
אחרונים און חסידות
- ה Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 7:51
- ז Sfas Emes (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 10:03
- ט Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 13:39
- ע Yesod HaAvodah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 30:00
- ק Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 31:56
- ש Kedushas Levi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 35:09
עיקרי הדברים
- 2:13 יעדע מצוה און עבודה פון אידן בויט דעם בית המקדש; די פריערדיגע דורות האבן געבויט די גרויסע חלקים, און אונזער קליינער דור ענדיגט אים מיט קליינע זאכן.
- 6:08 דער בנין ירושלים ווארט, ווייל דער אייבערשטער דארף פריער צונויפנעמען די נדחי ישראל, אזוי ווי דוד המלך זאגט "נדחי ישראל יכנס".
- 10:03 יעדער איד וואס טוט א מצוה, און יעדער מענטש וואס קומט אויף דער וועלט, איז א שליח פונעם רבונו של עולם, און די קדושה פון זיין מעשה קומט פונעם משלח.
- 23:33 די זומער נסיעות וואס הייבן זיך אן מיט די פערציג טעג פון די מרגלים קומען מתקן זיין די נסיעה פון די מרגלים, אבער נאר ווען מ'געדענקט אז מ'פארט אלס שליח פונעם אייבערשטן.
- 26:06 דער אייבערשטער שיקט יעדן איד אויף געוויסע ערטער, און כלל ישראל אין גלות, כדי יעדע נשמה זאל מתקן זיין די נצוצות פון קדושה וואס געהערן צו איר.
- 36:50 תמוז און אב זענען כנגד די צוויי אויגן, און דערפאר איז שמירת עינים אין די חדשים מתקן דעם פגם פון די ראיה פון די מרגלים און גרייט צו דעם בנין ציון.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 6:20 פארוואס נעמט אזוי לאנג דער בנין ירושלים?
תירוץ: 6:30 ווייל פריער "נדחי ישראל יכנס": דער אייבערשטער זאמלט צונויף די פארווארפענע אידן, כדי קיינער זאל נישט פארלוירן ווערן.
-
קשיא: 7:59 אין במדבר הייסט דער אייבערשטער שיקן די מרגלים, און אין דברים בעטן די אידן; וואס איז אמת?
תירוץ: 8:26 דער חתם סופר זאגט אז ביידע זאכן זענען פארגעקומען: ווען דער אייבערשטער האט געזאגט שיקן, איז ביי אידן געווען א פסולע מחשבה אז זיי, און נישט דער אייבערשטער, ווילן שיקן.
-
קשיא: 10:59 אויב די קדושה פונעם ספר תורה קומט פונעם סופר, פארוואס טאר ער נישט זיצן אויף איין באנק מיט אים?
תירוץ: 11:15 ווייל די קדושה קומט נישט פון אים; ער האט געשריבן אלס שליח פונעם אייבערשטן, און זיין שליחות איז שוין געענדיגט.
-
קשיא: 20:35 פארוואס האט דער מלאך נישט געוואלט זאגן יעקב'ן זיין נאמען?
תירוץ: 21:07 א מלאך הייסט לויט זיין שליחות; דער מלאך פון עשו וויל אז מענטשן זאלן נישט וויסן זייער שליחות, און דערפאר האט ער עס נישט אנטפלעקט.
-
קשיא: 32:45 פארוואס מוזן אידן גיין אין גלות מתקן זיין די נצוצות, ווען דער אייבערשטער קען די נצוצות שיקן צו זיי?
תירוץ: 33:03 דער חתם סופר ענדיגט אז אידן מוזן אליין גיין צווישן די אומות, און ער ווייזט עס פון רות: צוליב דעם הונגער האט מען געמוזט גיין קיין מואב זי ארויסצוברענגען.
-
קשיא: 23:33 פארוואס פארן מענטשן ארום דווקא אין דער צייט פון די פערציג טעג פון די מרגלים?
תירוץ: 23:47 כדי מתקן צו זיין מיט זייערע נסיעות וואס די מרגלים האבן פוגם געווען מיט זייער נסיעה, אז תשעה באב זאל ווערן א פריילעכער יום טוב.
מעשיות
-
2:03 דער צאנזער רב און די פרוכת וואס פעלט
דער צאנזער רב האט געזאגט ביים טיש אז יעדע עבודה פון אידן בויט דעם בית המקדש, און ווען ער וועט זיין פארטיג וועט ער אראפקומען פארטיג. נאר איין זאך האט נאך געפעלט, די פרוכת. איינער פון די וואס זענען געזעסן ביים טיש האט געזאגט אז ער איז זיכער אז דער רבי קען דאס פארענדיגן, און דער צאנזער רב האט געענטפערט אז ער האט עס שוין געטאן.
אין דער מעשה: דער דברי חיים, דער צאנזער רב
-
15:27 דער מענטש וואס איז געפארן אין לאנד פון דימענטן
אן ארימער מענטש איז געפארן מיט א שיף אין א פינצטער לאנד וואו די זון שיינט נישט און די גאסן זענען פול מיט דימענטן. ווייל עס איז דארט פינצטער, זענען ליכט טייער, און מענטשן הארעווען שווער צו קריגן ליכט. ער האט זיך צוגעוואוינט, פארגעסן פארוואס ער איז געקומען, און אנגעפילט אלע זיינע טשעמאדאנעס מיט חלב. ווען ער איז צוריקגעקומען אין די ווארעמע ערטער איז די סחורה פארפוילט געווארן און מ'האט זי נישט אריינגעלאזט, און ווען זיין ווייב האט געפרעגט וואו די דימענטן זענען, האט ער געפונען אין קעשענע נאר עטליכע קליינע.
-
44:06 דעם צמח צדק'ס חסיד וואס האט לאנג געדאווענט
א חסיד פונעם צמח צדק פלעגט דאווענען זייער לאנג. ער איז שוין געווען יארן נאך דער חתונה און האט נישט געהאט קיין קינדער, און זיין שווער, א מתנגד, האט אים געזאגט אז דאס איז ווייל ער עסט נישט פרישטיק אין צייט און דאווענט א גאנצן טאג, און ממילא האט ער נישט קיין כח. דער חסיד איז געגאנגען דאס דערציילן דעם צמח צדק.
אין דער מעשה: דער צמח צדק
געדאנקען
- 3:29 אויב אין דעם צאנזער רב'ס צייטן האט נאר געפעלט די פרוכת פונעם בית המקדש, פעלן היינט אוודאי נאר קליינע זאכן, און א קליינער דור ענדיגט דעם בנין מיט קליינע מעשים.
- 10:59 א סופר טאר נישט זיצן אויף איין באנק מיט דעם ספר תורה וואס ער אליין האט געשריבן, און דאס ווייזט אז די קדושה איז נישט געקומען פון אים, נאר פונעם אייבערשטן דורך אים אלס שליח.
- 21:07 דער מלאך וואס האט זיך גערანגלט מיט יעקב האט נישט געזאגט זיין נאמען, ווייל דער נאמען פון א מלאך איז זיין שליחות, און די גאנצע כוונה פונעם יצר הרע איז אז מענטשן זאלן נישט וויסן אויף וואס מ'האט זיי געשיקט.
- 23:33 מענטשן פארן ארום דווקא אין די פערציג טעג פון די מרגלים, ווייל זייערע נסיעות קומען מתקן זיין די נסיעה פון די מרגלים און מאכן תשעה באב פאר א יום טוב.
- 27:39 א בוים אין קאנטרי ווארט שוין מעגליך מער ווי פינף טויזנט יאר אז א איד זאל זיך זעצן אונטער אים און לערנען גמרא, און פירות און טייכן ווארטן אויף א געוויסע נשמה זי זאל מאכן א ברכה.
- 37:03 ווייל תמוז און אב זענען די צוויי אויגן, וואס זענען פגום געווארן דורך דער ראיה פון די מרגלים, זענען דאן די שווערסטע נסיונות פון די אויגן, און שמירת עינים דאן איז מתקן דעם פגם.
- 40:20 די תורה דערציילט נאר פון צוויי נשיאים וואס האבן נכשל געווארן, אליצור בן שדיאור ביי קרח און שלומיאל בן צורישדי ביי דער מעשה פון זמרי, ווייל זייערע שבטים זענען כנגד תמוז און אב.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 28:44 דער משגיח זאגט אז איידער מ'פארט אדער מ'גייט אין קאנטרי, דארף מען אין זינען האבן פארוואס מ'גייט: מ'גייט אויף דעם אייבערשטנס שליחות.
- 28:57 ער זאגט אז די רו, דאס שווימען, די באוועגונג און די גוטע לופט פונעם זומער זאל מען נוצן צו ווערן שטארקער און געזונטער, כדי צו קענען בעסער לערנען, דאווענען און דינען דעם אייבערשטן דורכן גאנצן ווינטער.
- 30:00 לויטן יסוד העבודה זאגט ער אז מ'דארף אלעמאל געדענקען אז נישט מענטשן האבן אים געשיקט, נאר דער אייבערשטער.
- 37:30 ער זאגט אז מ'דארף היטן די אויגן בפרט אין תמוז און אב, און זיך פרייען און דאנקען דעם אייבערשטן ווען מ'גייט אין גאס און מ'היט זיי אפ.
- 43:34 ער זאגט אז מ'זאל זיך נישט מצער זיין מיט צו ווייניג עסן אדער שלאפן, נאר עסן גענוג צו זיין געזונט, אן איבערעסן און אן איבערשלאפן, כדי צו האבן כח צו לערנען.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אדם הראשון, אליצור בן שדיאור, דוד המלך, דער דברי חיים, דער צאנזער רב, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חתם סופר, דער יסוד העבודה, דער צמח צדק, דער שפת אמת, זמרי בן סלוא, יהושע בן נון, יעקב אבינו, כלב בן יפנה, משה רבינו, פינחס, רות, שלומיאל בן צורישדי
ערכים גרים, לבלתי ידח ממנו נדח, מרגלים, ניצוצות, פרוכת, ציצית, רבונו של עולם, שליחות, שמירת עינים