הכנת עני לשבועות - שועתנו קבל ושמע צעקתנו
קאטאלאג: זמנים שבועות נומ׳ 5 פאקעט גייד ז׳ 31 תשמ"ד (1983–84) אידיש 1 שעה 4 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
אויפן לעצטן טאג פון ספירה לערנט דער משגיח אז די אמת'ע הכנה צו שבועות איז דער געשריי פון "שועתנו קבל" פון איינעם וואס ווייסט אז ער איז נישט גרייט, דער כח התפילה וואס מגילת רות ווייזט, און עבודת השם מיט פרישקייט און מיט ערנסטקייט.
דער משגיח מערקט אן אז שבועות, נישט אזוי ווי פסח און סוכות, האט נישט קיין גשמיות'דיגע הכנה; די הכנה איז קדושה, אחדות און תשובה, וואס מ'ארבעט אויף דעם די ימי הספירה. ווער עס קומט צו דער לעצטער וואך און זעט ווי ווייניג ער האט אויפגעטון, האט די שורה פון אנא בכח פון יענער וואך: "שועתנו קבל... יודע תעלומות", א געשריי צום רבונו של עולם וואס ווייסט דעם באהאלטענעם רצון פון יעדן איד צו מקבל זיין די תורה. אפילו די הגבלה ביי הר סיני, צו וויסן אז מ'טאר נישט ארויפגיין, איז אליין א הכנה. דערנאך ערקלערט ער פארוואס מ'ליינט מגילת רות שבועות: דער תרגום רעכנט אויס צען הונגערן, דער לעצטער א הונגער צו הערן דבר השם פאר משיח, און בועז האט אפגעשטעלט זיין הונגער מיט תפילה; די מגילה, דער ייחוס פון דוד המלך וואס איז דער עמוד התפילה, קומט צו לערנען דעם כח התפילה. ווייטער מאנט ער פרישקייט און ערנסטקייט אין עבודת השם: רות קעגן ערפה, תוספות וועגן קלות ראש ביי מתן תורה, נישט רעדן פארן דאווענען, און דאווענען מיטן ציבור, און ער שליסט מיט א רוף צו שרייען צום רבונו של עולם אויפן לעצטן טאג פון ספירה.
ענינים: הכנה צו קבלת התורה · דער כח פון תפילה · מגילת רות · התחדשות אין עבודת השם
סדר השיעור
-
0:00 די הכנה צו שבועות אן א מעשה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שטעלט אוועק שבועות קעגן פסח און סוכות וואס פאדערן א גשמיות'דיגע הכנה, און ערקלערט אז די הכנה צו שבועות איז קדושה, אחדות און תשובה דורך דער ספירה. פאר איינעם וואס קומט צו דער לעצטער וואך נישט גרייט ברענגט ער די שורה פון אנא בכח, "שועתנו קבל... יודע תעלומות", א געשריי צום רבונו של עולם וואס ווייסט דעם באהאלטענעם רצון צו מקבל זיין די תורה.
-
6:18 די הגבלה און דער לעצטער געשריי פון ספירה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די שלשת ימי הגבלה, וואס מ'האט נישט געטארט ארויפגיין אויפן הר סיני, לערנען א מענטש צו וויסן אז ער איז נישט גרייט, און דאס אליין איז די הכנה צו באקומען די תורה במתנה. די לעצטע וואך פון ספירה איז איין גרויסער אויסגעשריי צום רבונו של עולם, און איר פסוק, "אפסי ארץ", ווייזט אז מ'קומט צום נידעריגסטן פונקט און פון דארט נעמט מען אן די תורה.
-
11:25 קומען צו שבועות ווי א גר
פונעם מיטלסטן קנה פונעם מזמור למנצח, דער מנורה, לערנט דער משגיח אז שבועות זאל מען זיך פארשטעלן ווי א גוי וואס גייט זיך מגייר זיין, אזוי ווי רות, און זיך טובל זיין פארטאגס לשם גירות. שבועות איז א מקוה, און די שתי הלחם זענען תורה און תפילה, וואס זענען תלוי איינס אין צווייטן.
-
14:47 דער פינפטער סיון, א טאג פון תפילה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח רופט דעם לעצטן טאג פון ספירה, דעם פינפטן סיון ווען אידן האבן געזאגט נעשה ונשמע, א טאג פון תפילה און קבלת עול, א טאג צו מתפלל זיין אויף זיין חלק אין תורה פארן גאנצן יאר. ער ערקלערט אז דערפאר ליינט מען שבועות רות, פון וועמען עס שטאמט דוד המלך, דער עמוד התפילה.
-
18:30 די צען הונגערן און דער תרגום אויף רות
דער משגיח לערנט דעם אנהייב פון מגילת רות מיטן תרגום וואס רעכנט אויס צען הונגערן, דער לעצטער א הונגער צו הערן דבר השם פאר משיח, וואס ער זאגט אז מיר לעבן עס איבער היינט. ער ווייזט אז דער תרגום זאגט צוויי מאל אז בועז האט אפגעשטעלט דעם הונגער מיט תפילה, און פרעגט פארוואס ער חזר'ט עס איבער און פארוואס די מגילה דערמאנט אלע צען הונגערן.
-
25:37 רות לערנט דעם כח התפילה
דער משגיח ענטפערט אז מגילת רות, דער ייחוס פון דוד המלך דער עמוד התפילה, קומט צו לערנען דעם כח התפילה: דער צענטער און שטארקסטער הונגער וועט געשטילט ווערן נאר מיט תפילה. די מגילה איז א פסק וואס שמואל הנביא האט געשריבן, און ביי א פסק חזר'ט מען איבער דעם טעם צום סוף, דערפאר חזר'ט דער תרגום איבער בועז'ס תפילה.
-
30:01 בלייבן ווארעם און פריש אין עבודה
נאכן בעטן דעם עולם צו מתפלל זיין פאר א קראנקן חבר, רעדט דער משגיח פון אחדות און פון ווארעמען איינער דעם אנדערן, ווייל וואס מ'ווארעמט נישט כסדר ווערט קאלט. ער ברענגט אז אלע עליות פון משה רבינו זענען געקומען דורך השכמה, אז א כוס של ברכה דארף זיין פריש, און אז די חברה איז געגרינדעט געווארן אויף ווארעמע תפילה, און ער מאנט אז יעדער טאג זאל זיין ווי נייע.
-
36:33 רות און ערפה: פרישקייט און ערנסטקייט
דער משגיח שטעלט אוועק רות קעגן ערפה: ביידע האבן מקבל געווען עול מלכות שמים, נאר ביי רות איז עס געבליבן פריש און מיט א קיום, און פון איר איז ארויסגעקומען דוד, און פון ערפה גלית. דערנאך מאנט ער ערנסטקייט קעגן קלות, אריינגיין אין בית הכנסת מיט שמחה, און נישט רעדן בשעת'ן דאווענען.
-
40:27 תוספות: קלות ראש ביי מתן תורה
דער משגיח ברענגט די גמרא אין שבת וועגן די דריי טעג פרישה פאר מתן תורה, און די קשיא פון תוספות פארוואס א בעל קרי האט נישט געקענט מקבל זיין די תורה ווען ס'איז נאך נישט געווען קיין טומאה. לויטן צווייטן תירוץ פון תוספות ערקלערט ער אז די זארג איז געווען קלות ראש, ווייל תורה דארף מען מקבל זיין באימה ביראה ברתת ובזיע.
-
47:48 קאווע און רעדן פארן דאווענען
דער משגיח זאגט אז קאווע פארן דאווענען איז כדי צו האבן כח, נישט כדי זיך אוועקצוזעצן מיט שמועסן און לצנות, און אז רעדן פארן דאווענען פארדארבט די תפילה. ער דערציילט פון א צדיק וואס האט צעטיילט זיין ברויט אינעם קאנצענטראציע לאגער, און פון וועמענס טרינקען קאווע מ'האט געקענט לערנען יראת שמים, און ער ברענגט די סברא פון דער גמרא אז עס קען נישט זיין אז איינע טובלען זיך בשעת אנדערע נעמען אן די תורה.
-
52:56 דאווענען מיט יגיעה און מיטן ציבור
דער משגיח ברענגט די הנהגות וואס זענען אפגעדרוקט צום סוף פונעם נועם אלימלך, נישט צו רעדן פארן דאווענען, און זאגט אז דער בעל שם טוב האט ווידער אוועקגעשטעלט דעם עמוד התפילה. ער שילדערט ווי אהבה רבה האט אמאל גענומען צוויי שעה, ברענגט רש"י אז א ברכה טאר מען נישט זאגן בבהילות נאר בכוונה ובלב שלם, און ווארנט וועגן דער סכנה פון דאווענען אליין און נישט מיטן ציבור.
-
59:38 שבועות ביינאכט און דער לעצטער געשריי שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט, מיטן זוהר און מדרש תנחומא, אז שבועות איז א מקוה, און אז מ'בלייבט אויף א גאנצע נאכט מיט יגיעה אין תורה כדי צו ווייזן אז מ'נעמט אן ברצון די תורה שבעל פה וואס מ'האט אמאל מקבל געווען מיט כפיה. ער קומט צוריק צו "שועתנו קבל" אלס דער לעצטער געשריי פון ספירה, ברענגט דעם קאזשניצער מגיד אז דער לעצטער טאג קען מתקן זיין אלע פופציג טעג, און שליסט מיט ברכות.
דער שיעור, אויסגעשריבן
די הכנה צו שבועות אן א מעשה
דער משגיח מערקט אן אז פסח און סוכות פאדערן א גשמיות'דיגע הכנה, באקן מצות אדער בויען די סוכה, אבער צו שבועות איז נישט פארהאן קיין חפץ של מצוה. די הכנה איז ממשיך זיין קדושה אויף זיך, אחדות צווישן אידן, כאיש אחד בלב אחד, און תשובה, און דערויף זענען געגעבן געווארן די ימי הספירה.
ווער עס קומט צו דער לעצטער וואך און ווייסט אז ער איז נישט גרייט, האט די שורה פון אנא בכח פון יענער וואך, "שועתנו קבל... יודע תעלומות". דער משגיח טייטשט עס אלס א בקשה: נעם אן אונזער געשריי, מיר זענען נישט צוגעגרייט, אבער דו ווייסט די באהאלטענע זאכן, דעם פארבארגענעם רצון פון יעדן איד צו מקבל זיין די תורה. א
די הגבלה און דער לעצטער געשריי פון ספירה
די שלשת ימי הגבלה, זאגט דער משגיח, זעען אויס ווי דער היפך פון שבועות: יעדער איד וואלט געדארפט לויפן ארויף אויפן בארג און כאפן די תורה וואס איז אנגעגרייט פאר אים. פון דעסטוועגן, זיך צוריקהאלטן און וויסן אז מ'איז באגרעניצט און נישט גרייט, דאס אליין איז די הכנה צו באקומען די תורה במתנה.
קומען צו שבועות ווי א גר
פונעם מיטלסטן קנה פונעם מזמור פון דער מנורה לערנט דער משגיח אז שבועות זאל מען זיך פארשטעלן ווי א גוי וואס גייט זיך מגייר זיין, אזוי ווי רות, און זיך טובל זיין פארטאגס לשם גירות; דער גאנצער טאג איז א מקוה. דער חידושי הרי"ם טייטשט די שתי הלחם אלס תורה און תפילה, וואס זענען תלוי איינס אינעם אנדערן. ו,או
דער פינפטער סיון, א טאג פון תפילה
דער לעצטער טאג פון ספירה, זאגט דער משגיח, איז א טאג פון תפילה: דער פינפטער סיון, ווען אידן האבן געזאגט נעשה ונשמע, אזוי ווי רש"י ברענגט סוף פרשת משפטים, און מקבל געווען אפילו דאס וואס מ'פארשטייט נישט. דעמאלט בעט מען אויף אלעס וואס מ'וועט דערגרייכן אין תורה דאס גאנצע יאר. דערפאר ליינט מען רות: פון איר קומט ארויס דוד המלך, דער עמוד התפילה. אז
די צען הונגערן און דער תרגום אויף רות
מגילת רות הייבט אן מיט א הונגער אין די טעג פון די שופטים. דער תרגום דארט רעכנט אויס צען הונגערן וואס זענען נגזר געווארן פון ששת ימי בראשית ביז משיח, פון אדם הראשון ביז בועז, און דער צענטער, אזוי ווי דער פסוק אין עמוס זאגט, איז נישט קיין הונגער נאך ברויט און קיין דורשט נאך וואסער, נאר צו הערן דבר השם. ז,ח,ט
דער משגיח שילדערט דעם הונגער פאר משיח: נישטא קיין ווארט תורה וואס זאל דערקוויקן דאס הארץ, און ס'איז שווער ארויסצוברענגען א ווארט תפילה. דאס, זאגט ער, לעבן מיר איבער היינט.
רות לערנט דעם כח התפילה
ער ענטפערט אז די מגילה, וואס איז דער ייחוס פון דוד המלך, קומט ארויסצוברענגען דעם כח התפילה. דוד האט געזאגט "ואני תפלה", און אזוי ווי דער קאצקער האט געזאגט, הערט דער אייבערשטער די תפילה פון יעדן מויל. דער צענטער הונגער איז דער שטארקסטער, און אזוי ווי ביי בועז וועט ער געשטילט ווערן נאר מיט תפילה, אזוי ווי דער פסוק אין תהלים זאגט אז דאס איז געשריבן פארן לעצטן דור. ל,מ
די מגילה איז א פסק וואס שמואל הנביא האט געשריבן אז דוד איז א כשר'ער מלך, און ביי א פסק חזר'ט מען איבער דעם טעם צום סוף; דערפאר חזר'ט דער תרגום איבער בועז'ס תפילה.
בלייבן ווארעם און פריש אין עבודה
נאכן בעטן דעם עולם צו מתפלל זיין פאר א קראנקן חבר, ברענגט דער משגיח "שמוע בין אחיכם" אלס א רוף צו אחדות. עבודת השם איז ווי אנגעווארעמטע וואסער: אז מ'ווארעמט עס נישט כסדר, ווערט עס קאלט, ממילא דארף מען ווארעמען דעם צווייטן און זיך אליין. נ
אן ערליכער איד טאר נישט לאזן אז עפעס זאל ביי אים פארעלטערט ווערן; שלאפן און אלט ווערן איז איין זאך. אלע עליות פון משה רבינו זענען געקומען דורך השכמה, און א כוס של ברכה דארף זיין פריש. די חברה איז געגרינדעט געווארן אויף דאווענען מיט ווארעמקייט, נאר ער שפירט אז עס איז פארעלטערט געווארן.
רות און ערפה: פרישקייט און ערנסטקייט
רות און ערפה האבן ביידע מקבל געווען עול מלכות שמים, זאגט דער משגיח, אבער ערפה האט געקושט איר שוויגער און איז אוועק, און ביי רות איז די קבלה געבליבן פריש און מיט א קיום. פון דעם קליינעם חילוק איז ארויסגעקומען פון רות דוד, און פון ערפה גלית. פ
ער רופט קלות א גרויסע מניעה אין עבודת השם. אין בית הכנסת זאל מען אריינגיין מיט שמחה וואס מ'לאזט אריין, און מ'זאל נישט רעדן בשעת אנדערע דאווענען.
תוספות: קלות ראש ביי מתן תורה
דער משגיח ברענגט די גמרא אין שבת וועגן די דריי טעג פרישה פאר מתן תורה, וואס רעכנט אויס ווי לאנג זרע קען מטמא זיין, כדי דאס פאלק זאל זיין טהור צו מקבל זיין די תורה. ק
תוספות זאגט צוערשט אז א טמא האט נישט געטארט מקבל זיין די תורה, און פרעגט ווי אזוי דאס איז שייך ווען ס'איז נאך נישט געווען קיין טומאה; דער תירוץ איז אז די תורה האט זיי מחנך געווען אויף דעם וואס וועט שפעטער זיין טומאה. נאר ווייל זבים און מצורעים מעגן לערנען תורה, זאגט תוספות א נייעם פשט, אז א בעל קרי טאר נישט מקבל זיין די תורה צוליב קלות ראש. ש
קאווע און רעדן פארן דאווענען
קאווע טרינקען פארן דאווענען כדי צו האבן כח איז גוט, זאגט דער משגיח, ווייל תפילה איז א שווערע עבודה, אבער נישט זיך אוועקזעצן דערצו מיט שמועסן און לצנות. אזוי ווי די תלמידי הבעל שם טוב שרייבן, פארדארבט רעדן פארן דאווענען דאס גאנצע דאווענען.
ער דערמאנט א צדיק וואס האט אינעם לאגער צעטיילט זיין שטיקל ברויט מיט א צווייטן, און פון וועמענס טרינקען קאווע האט מען געקענט לערנען יראת שמים. קאלטקייט כאפט זיך אן: די גמרא האלט אז עס קען נישט זיין אז איינע טובלען זיך בשעת אנדערע נעמען אן די תורה.
דאווענען מיט יגיעה און מיטן ציבור
דער משגיח ברענגט די הנהגות וואס זענען אפגעדרוקט צום סוף פונעם נועם אלימלך: פארן דאווענען זאל מען נישט רעדן קיין אנדערע דיבורים, און די תפילה דארף זיין מיט אלע כוחות. דער בעל שם טוב האט ווידער אוועקגעשטעלט דעם עמוד התפילה, און אהבה רבה האט אמאל גענומען צוויי שעה. אא
ער דערציילט פון א גאסט וואס האט נישט געהערט דעם חזן, אליין געדאווענט און פארטיג געמאכט איידער דער חזן איז ווייטער געגאנגען. רש"י טייטשט "אמור להם" נישט בבהילות נאר בכוונה ובלב שלם; א געיאגט דאווענען, זאגט דער משגיח, איז נישט "לעבדו בכל לבבכם". אב,אג
דאווענען אליין איז א סכנה: א שוואכע תפילה ווערט מקובל צווישן דעם גאנצן ציבור, אבער אליין קוקט מען אויף אים פאר זיך. אפילו פסוקי דזמרה זאל מען אנהייבן צוזאמען.
שבועות ביינאכט און דער לעצטער געשריי
שבועות ביינאכט, אזוי ווי דער זוהר זאגט, נידערט אראפ א ספעציעלע טהרה, און דער גאנצער יום טוב איז איין גרויסע מקוה. דער מדרש תנחומא פרעגט פארוואס מ'האט געדארפט כופה זיין דעם בארג נאך נעשה ונשמע, און ענטפערט אז די תורה שבעל פה, וואס פאדערט יגיעה, האט מען נישט מקבל געווען ברצון; מ'בלייבט אויף א גאנצע נאכט כדי צו ווייזן אז מ'נעמט עס אן ברצון. אד,אה
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
- ב Tehillim 102:1 2:55 טעקסט מפתח
- ו לכאורה Tehillim 67:5, 67:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 9:38, 11:35
- ז Ruth 1:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:39
- ל Tehillim 109:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:37
- מ Tehillim 102:18-19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:37
- פ Ruth 1:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:12
- צ Tehillim 5:8 38:59 טעקסט מפתח
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
- ג לכאורה Rashi, Shemos 19:2 1:44 מפתח
- ה לכאורה Rashi, Shemos 19:9 5:51 מפתח
- ס לכאורה Rashi, Shemos 19:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 35:34
- ש Tosafos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 44:30
- אג לכאורה Rashi, Bamidbar 6:23 מפתח אינעם אויסשרייב: 55:02
- אז לכאורה Rashi, Shemos 24:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 14:53
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
אנדערע
עיקרי הדברים
- 1:01 צו שבועות איז נישט פארהאן קיין גשמיות'דיגע הכנה; די הכנה איז ממשיך זיין קדושה אויף זיך, אחדות צווישן אידן און תשובה, דורך די ימי הספירה.
- 4:39 די שורה פון אנא בכח פון דער לעצטער וואך ספירה, "שועתנו קבל... יודע תעלומות", איז דער געשריי פון איינעם וואס איז נישט גרייט, און ער פארלאזט זיך אויפן רבונו של עולם וואס ווייסט דעם באהאלטענעם רצון פון יעדן איד צו מקבל זיין די תורה.
- 18:12 מ'ליינט מגילת רות שבועות כדי צו לערנען דעם כח התפילה: בועז האט אפגעשטעלט דעם הונגער מיט תפילה, און דער לעצטער הונגער, דער הונגער נאך דבר השם פאר משיח, וועט אויך געבראכן ווערן נאר מיט תפילה.
- 32:17 עבודת השם מוז בלייבן פריש און נישט פארעלטערט און פארשלאפן ווערן; פון דער פרישקייט איז תלוי די הצלחה אין עבודת השם.
- 38:08 ערנסטקייט איז נויטיג אין עבודת השם; קלות ראש איז א גרויסע מניעה, און לויט תוספות איז דאס וואס די תורה האט זיך געהיטן דערפון פאר מתן תורה.
- 48:45 רעדן דברים בטלים פארן דאווענען פארדארבט דאס גאנצע דאווענען, און א קאלטקייט ביי איינעם ווארפט זיך אריבער אויף אנדערע.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 23:31 פארוואס חזר'ט דער תרגום איבער צום סוף פון רות אז בועז האט אפגעשטעלט דעם הונגער מיט תפילה, ווען ער האט עס שוין געזאגט אינעם אנהייב?
תירוץ: 28:28 די מגילה איז א פסק פון שמואל הנביא אויפן ייחוס פון דוד, און ביי א פסק חזר'ט מען איבער דעם טעם צום סוף; דער גאנצער ענין פון דער מגילה איז דער כח התפילה.
-
קשיא: 24:09 פארוואס הייבט די מגילה אן מיט די צען הונגערן ווען נאר איין הונגער איז נוגע צו איר מעשה?
תירוץ: 24:29 ס'איז פארהאן פארשידענע סארטן הונגער; דער לעצטער און שטארקסטער, דער הונגער נאך דבר השם פאר משיח, וועט געשטילט ווערן נאר מיט תפילה, אזוי ווי בועז'ס הונגער.
-
קשיא: 44:55 תוספות פרעגט: פארוואס האט א בעל קרי נישט געקענט מקבל זיין די תורה ביי הר סיני, ווען ס'איז נאך נישט געווען קיין טומאה?
תירוץ: 45:28 די זארג איז נישט געווען טומאה נאר קלות ראש, וואס איז שייך אפילו פאר מתן תורה; תורה דארף מען מקבל זיין מיט אימה.
-
קשיא: 37:09 רות און ערפה האבן ביידע מקבל געווען עול מלכות שמים; וואס איז געווען דער חילוק צווישן זיי?
תירוץ: 37:14 ביי ערפה האט די קבלה נישט געהאט קיין קיום און איז אפגעשטארבן, און ביי רות איז זי געבליבן פריש און מיט א קיום.
-
קשיא: 1:00:26 אויב אידן האבן שוין געזאגט נעשה ונשמע, פארוואס האט מען געדארפט כופה זיין דעם בארג אויף זיי?
תירוץ: 1:00:35 לויטן מדרש תנחומא האבן זיי געזאגט נעשה ונשמע אויף דער תורה שבכתב; די תורה שבעל פה, וואס פאדערט יגיעה, האבן זיי נישט מקבל געווען ברצון.
מעשיות
-
49:13 דער צדיק וואס האט צעטיילט זיין ברויט אינעם לאגער
דער משגיח דערמאנט זיך ווי ער האט געדאווענט ביי א רב וואס איז געווען א צדיק נפלא און א גרויסער גאון אין תורה, פון וועמען מ'האט דערציילט וואונדערליכע זאכן. אינעם קאנצענטראציע לאגער, פון דעם ביסל ברויט וואס ער האט באקומען כדי איבערצולעבן, האט ער אפגעבראכן א שטיקל און געגעבן פאר א צווייטן. דער משגיח זאגט אז פון דעם ווי דער צדיק האט געטרונקען קאווע פארן דאווענען, אן זיך אוועקזעצן דערצו, האט מען געקענט לערנען יראת שמים.
-
54:55 דער גאסט וואס האט אויסגעדאווענט בשעת אהבה רבה
דער משגיח דערציילט די באוואוסטע מעשה פון א פרעמדן וואס איז אנגעקומען שבת אינדערפרי אין א שטאט ווען דער חזן האט שוין אנגעהויבן דאווענען. ווייל ער האט נישט געהערט דעם חזן, האט ער געמיינט אז דער חזן זאגט שטיל, און ער האט דערווייל אליין געדאווענט און פארטיג געמאכט. ערשט דאן האט דער חזן, וואס האט אזוי לאנג געדאווענט, ווייטער געזאגט הויך. דער משגיח זאגט אז אזוי פלעגן אידן דאווענען, און מיר האבן נישט קיין השגה דערין.
געדאנקען
- 7:36 די הגבלה ביי הר סיני, וואס מ'האט געהייסן בלייבן אונטן, איז נישט דער היפך פון זיך גרייטן צו תורה נאר די הכנה אליין: צו וויסן אז מ'איז באגרעניצט און נישט ראוי, גרייט צו א מענטש צו באקומען די תורה במתנה.
- 10:35 דער פסוק פון דער לעצטער וואך ספירה איז "אפסי ארץ": ווער עס האט אנגעהויבן די ספירה מיט גרויסע האפענונגען ענדיגט ביים נידעריגסטן פונקט, און פון דארט, מיטן געשריי פון "שועתנו קבל", קומט ער צו מקבל זיין די תורה.
- 18:04 מ'ליינט מגילת רות שבועות ווייל תורה און תפילה גייען צוזאמען: רות איז דער שורש פון דוד המלך, דער עמוד התפילה, און דער אנהייב פון דער מגילה מיט די צען הונגערן ווייזט אויפן לעצטן הונגער, נאך דבר השם, וואס נאר תפילה קען אים ברעכן.
- 28:31 דער תרגום חזר'ט איבער צום סוף פון רות וואס ער האט געזאגט אינעם אנהייב, אז בועז האט אפגעשטעלט דעם הונגער מיט תפילה, ווייל די מגילה איז א פסק וואס שמואל הנביא האט געשריבן אויפן ייחוס פון דוד, און ביי א פסק חזר'ט מען איבער דעם טעם צום סוף.
- 37:12 רות און ערפה האבן ביידע מקבל געווען עול מלכות שמים; דער איינציגער חילוק איז געווען אז ביי רות איז עס געבליבן פריש, און דער קליינער חילוק האט ארויסגעברענגט פון איין זייט דוד און פון דער אנדערער זייט גלית.
- 44:57 לויט תוספות איז דאס וואס א בעל קרי האט נישט געקענט מקבל זיין די תורה נישט געווען צוליב טומאה, וואס איז נאך דעמאלט נישט געווען, נאר צוליב קלות ראש, דער היפך פון דער אימה וואס מיט איר דארף מען מקבל זיין די תורה.
- 1:00:35 וואס מ'בלייבט אויף שבועות ביינאכט מיט יגיעה אין תורה, איז מתקן די קבלה פון דער תורה שבעל פה, וואס לויטן מדרש תנחומא האט מען ביי הר סיני נישט מקבל געווען ברצון.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 9:38 דער משגיח זאגט אז אויפן לעצטן טאג פון ספירה זאל מען שרייען "שועתנו קבל" צום רבונו של עולם, און קומען מיט גארנישט נאר מיטן געשריי.
- 39:39 דער משגיח זאגט אז מ'זאל נישט רעדן פארן דאווענען און בשעת'ן דאווענען, אפילו נישט דברי תורה בשעת אנדערע דאווענען.
- 48:13 דער משגיח זאגט אז קאווע פארן דאווענען זאל מען טרינקען כדי צו האבן כח, אן זיך אוועקזעצן דערצו מיט שמועסן.
- 38:42 דער משגיח זאגט אז מ'זאל אריינגיין אין בית הכנסת מיט שמחה און מיט ערנסטקייט.
- 57:35 דער משגיח זאגט אז מ'זאל דאווענען מיטן ציבור, אנהייבן אפילו פסוקי דזמרה צוזאמען מיטן עולם, און נישט אליין.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אבצן, בועז, גלית, דוד המלך, דער הייליגער בעל שם טוב, דער הייליגער של"ה, דער קאזשעניצער מגיד, דער קאצקער רבי, מרדכי הצדיק, משה רבינו, ערפה, רות, רש"י, שמואל הנביא
ערכים אנא בכח, גרות, השכמה, נעשה ונשמע, ספירה, קבלת עול מלכות שמים, קלות ראש, שתי הלחם, תורה שבעל פה