צד ב: בטחון' הסוכה הוא מקיף של חיים (ניגונים)
קאטאלאג: זמנים סוכות נומ׳ 3 פאקעט גייד ז׳ 17 תשמ"ט (1988–89) אידיש 40 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז די סוכה, דער צילא דמהימנותא נאך די ימי הדין, איז א לעבעדיגער מקיף פון בטחון, און אז די שמחה פון סוכות איז דער כלי צו שעפן רוח הקודש, וואס דאס איז דער כח צו רעדן אמת'ע דברי תורה און דברי תפילה.
דער משגיח הייבט אן מיט בטחון: דער וואס פארלאזט זיך אויפן אייבערשטן האט נישט קיין מורא, ווייל ער ווייסט אז אלעס וואס מ'האט באשלאסן אויף אים איז לטובתו. נאך די ימי הדין קומט סוכות, דער צילא דמהימנותא, וואו דער אייבערשטער אליין רינגלט ארום זיין פאלק ווי די בערג ארום ירושלים, א שוץ וואס ווערט קיינמאל נישט חרוב. שם, וואס האט מיט זריזות צוגעדעקט זיין פאטער, האט זוכה געווען צו לעבעדיגע מקיפים, און יפת נאר צו דער קבורה פון גוג. נאך א ניגון ברענגט ער די גמרא אז מ'זאל מתפלל זיין נאר אויף איין זאך, און ער איז מסביר אז די גאנצע שמונה עשרה איז איין בקשה: צו קענען דינען דעם אייבערשטן מיט א ישוב הדעת. דערנאך ערקלערט ער לויט'ן שפת אמת אז שמחה איז דער כלי צו שעפן רוח הקודש ביי שמחת בית השואבה, פארוואס מ'האט נישט געשלאפן די זיבן טעג, און אז דער רוח הקודש איז דער כח צו רעדן אמת'ע דברי תורה און תפילה, פון וואס עס קומט שמחה.
ענינים: סוכות · בטחון · מחשבה און דער כח הדיבור · עבודת השם בשמחה
סדר השיעור
-
0:00 בטחון און דער לעבעדיגער מקיף פון סוכה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז נאך די ימי הדין איז די סוכה זיצן אינעם שאטן פון בטחון, וואו דער אייבערשטער רינגלט ארום זיין פאלק ווי די בערג ארום ירושלים. ער ברענגט רש"י אויף שם און יפת וואס האבן צוגעדעקט זייער פאטער: שם, וואס האט עס געטון מיט זריזות, האט זוכה געווען צו לעבעדיגע מקיפים, און יפת נאר צו דער קבורה פון גוג; צום סוף רופט ער זיך צו הארעווען אויף שמחה מיט א ניגון.
-
5:23 ניגונים (ניגון)
-
16:34 מתפלל זיין נאר אויף איין זאך
דער משגיח ברענגט די גמרא אין תענית אז מ'זאל מתפלל זיין נאר אויף איין זאך, מיטן מעשה פון הונגער און מגיפה, און פרעגט ווי אזוי שמונה עשרה האט דען אזויפיל בקשות. ער ענטפערט אז אלעס איז איין בקשה, צו קענען דינען דעם אייבערשטן מיט א ישוב הדעת, ווי דוד המלך זאגט "אחת שאלתי".
-
21:41 שמחה אלס כלי צו רוח הקודש
פונעם ירושלמי און פונעם שפת אמת ערקלערט דער משגיח אז ביי שמחת בית השואבה האט מען געשעפט רוח הקודש מיטן כלי פון שמחה, און די וואסער איז געקומען פון אונטער דעם קודש הקדשים. ער גלייכט עס צו דער נשמת חיים וואס דער אייבערשטער האט אריינגעבלאזן אין מענטש, ערקלערט פארוואס מ'האט נישט געשלאפן די זיבן טעג לויט די פערציג טעג פון משה רבינו, און זאגט אז דאס גאנצע יאר איז תלוי אין זיי.
-
26:17 רוח הקודש: דער כח פון אמת'ע דיבורים
דער משגיח ערקלערט אז די נשמת חיים איז דער כח הדיבור, און אז נאך יום כיפור לערנט דער אייבערשטער דעם ניי געבוירענעם איד רעדן דברי תורה, ביז שמחת תורה. רוח הקודש, זאגט ער, איז נישט זאגן עתידות נאר רעדן אמת'ע דברי תורה און תפילה, יעדער לויט זיין מדריגה, און דערפון קומט שמחה.
דער שיעור, אויסגעשריבן
בטחון און דער לעבעדיגער מקיף פון סוכה
דער משגיח זאגט אז דער וואס האט בטחון האט נישט קיין מורא, ווייל ער ווייסט אז אלעס וואס דער אייבערשטער באשליסט איז לטובתו. דערפאר קומט נאך די ימי הדין סוכות, זיצן אינעם צילא דמהימנותא אונטערן שוץ פון השם. די בערג ארום ירושלים זענען גשמיות'דיג און א שונא קען זיי דורכגיין, אבער ווען דער אייבערשטער אליין רינגלט ארום זיין פאלק, ווי עס שטייט אין תהלים, ווערט דער אור מקיף קיינמאל נישט חרוב. ד
מתפלל זיין נאר אויף איין זאך
שמחה אלס כלי צו רוח הקודש
רוח הקודש: דער כח פון אמת'ע דיבורים
דער משגיח פרעגט ווער דארף רוח הקודש. ער ערקלערט לויט אונקלוס אז די נשמת חיים איז דער כח צו רעדן. נאך יום כיפור איז א איד ווי ניי געבוירן, און אזוי ווי א טאטע לערנט תורה מיט א קינד וואס הייבט אן רעדן, לערנט אים דער אייבערשטער רעדן דברי תורה, ביז שמחת תורה, דער שפיץ פון סוכות. ע,פ
נבואה, ערקלערט ער, מיינט רעדן, און איר שורש איז דער כח צו ארויסרעדן דברי תורה ווי עס דארף צו זיין. רוח הקודש מיינט נישט צו וויסן וועלכער נומער וועט געווינען; א גרויסער צדיק רעדט נבואה, א קלענערער רוח הקודש, און יעדער לויט זיין מדריגה קען רעדן אמת'ע דברי תורה און תפילה.
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
תרגום
תלמוד בבלי
תלמוד ירושלמי
מדרש
- נ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 24:03
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 0:36 סוכות, דער צילא דמהימנותא נאך די ימי הדין, איז זיצן אונטער דעם שוץ פון בטחון, און דערפאר קען מען זיך פרייען אפילו ווען דער דין איז נאך נישט פארטיג.
- 1:20 א גשמיות'דיגער שוץ ווי די בערג ארום ירושלים קען מען דורכברעכן, אבער דער מקיף פון דעם אייבערשטן ארום זיין פאלק אין דער סוכה ווערט קיינמאל נישט חרוב.
- 2:53 שם האט זוכה געווען צו לעבעדיגע מקיפים, ווי טלית און סוכה, און יפת, וואס האט זיך נאכגעשלעפט, נאר צו דער קבורה פון גוג.
- 17:30 אלע בקשות פון שמונה עשרה זענען באמת איין זאך: צו האבן א ישוב הדעת כדי צו קענען דינען דעם אייבערשטן.
- 22:35 שמחה איז דער כלי מיט וואס מ'שעפט רוח הקודש ביי שמחת בית השואבה, און מ'באקומט עס לויט די שמחה אין די זיבן טעג.
- 27:08 דער רוח הקודש פון סוכות איז דער כח הדיבור: דער אייבערשטער לערנט דעם איד, וואס איז נאך יום כיפור ווי ניי געבוירן, צו רעדן דברי תורה, און דאס ענדיגט זיך מיט שמחת תורה.
- 30:03 אמת'ע דיבורים אין תורה און תפילה ברענגען שמחה, ווי שלמה המלך זאגט אז א מענטש האט שמחה פון זיין מויל'ס ענטפער.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 3:16 פארוואס שטייט "ויקח" אין לשון יחיד, ווען ביידע, שם און יפת, האבן גענומען דאס קלייד?
תירוץ: 3:23 לויט רש"י האט שם עס גענומען מיט זריזות, און יפת האט זיך נאר נאכגעשלעפט.
-
קשיא: 17:30 אויב מ'זאל מתפלל זיין נאר אויף איין זאך, ווי אזוי האט שמונה עשרה אזויפיל באזונדערע בקשות?
תירוץ: 17:45 אלע זענען איין בקשה: צו דינען דעם אייבערשטן, וואס מ'קען נישט אן שכל, אן געזונט און אן ישוב הדעת.
-
קשיא: 24:19 פארוואס האט מען נישט געשלאפן די זיבן טעג פון שמחת בית השואבה, ווען עס זענען געווען אנדערע עבודות אין בית המקדש אויך?
תירוץ: 24:39 ווי משה רבינו, וואס האט נישט געקענט שלאפן ווייל ער האט געוואוסט וויפיל יעדע מינוט קען ברענגען, האט מען נישט געקענט פארשלאפן דאס טייערע שעפן פון רוח הקודש, וואס דאס גאנצע יאר איז תלוי אין דעם.
-
קשיא: 26:20 ווער דארף דעם רוח הקודש וואס מ'האט געשעפט ביי שמחת בית השואבה?
תירוץ: 26:58 יעדער איד: רוח הקודש איז דער כח צו רעדן אמת'ע דברי תורה און תפילה, די נשמת חיים וואס דער אייבערשטער האט אריינגעבלאזן אין מענטש.
געדאנקען
- 1:20 די סוכה איז דער "וה' סביב לעמו" פון תהלים: א ירושלים וואס איר מקיף איז דער אייבערשטער אליין, וואס קיין שונא קען נישט דורכברעכן, נישט ווי די גשמיות'דיגע בערג ארום דער שטאט.
- 3:32 שם'ס שכר פארן צודעקן זיין פאטער מיט זריזות איז געווען לעבעדיגע מקיפים ווי די סוכה, די מצוה פון חיים, און יפת, וואס האט זיך נאר נאכגעשלעפט, האט באקומען "טויטע" מקיפים, די קבורה פון גוג וואס מ'ליינט אין דער הפטרה פון סוכות.
- 17:30 די אסאך בקשות פון שמונה עשרה שטייען נישט קעגן דעם כלל צו בעטן נאר אויף איין זאך, ווייל יעדער חסרון, אין שכל, אין געזונט אדער אין רואיגקייט, איז א חסרון אין דער איינציגער בקשה צו דינען דעם אייבערשטן מיט א ישוב הדעת.
- 22:22 די וואסער פון שמחת בית השואבה איז נאר א גשמיות'דיגע הילע פאר רוח הקודש; די שמחה הייסט נאכן שעפן, ווייל שמחה איז דער כלי וואס שעפט עס.
- 24:39 נאר ביי סוכות שטייט "שבעת ימים בשנה", ווייל דאס וואס מ'שעפט אין די זיבן טעג גייט אריין אינעם גאנצן יאר; פארשלאפן זיי הייסט פארשלאפן א גאנץ יאר, אזוי ווי משה רבינו האט נישט געקענט שלאפן אויפן בארג ווייל ער האט געוואוסט וואס יעדע מינוט טראגט.
- 27:08 דער רוח הקודש פון סוכות איז דער "רוח ממללא" פון אונקלוס: נאך יום כיפור איז א איד ווי א ניי געבוירן קינד, און אזוי ווי א טאטע לערנט תורה מיט א קינד וואס הייבט אן רעדן, לערנט אים דער אייבערשטער רעדן, ביז שמחת תורה.
- 29:04 רוח הקודש מיינט נישט צו וויסן וועלכער נומער וועט געווינען אין א לאטעריע; עס מיינט רעדן אמת'ע דברי תורה און תפילה, א מדריגה וואס איז אפן פאר יעדן איד לויט זיין מדריגה.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 5:01 דער משגיח זאגט אז מ'דארף שטארק הארעווען אויף שמחה, און רופט אלע צו זינגען א ניגון צוזאמען.
- 23:42 דער משגיח זאגט אז א מענטש דארף זיך פארטראכטן אויף א מאמענט אז זיין לעבן איז דעם רבונו של עולם'ס אטעם.
- 18:36 לויט'ן משגיח בעט מען אויף איין זאך: צו האבן א ישוב הדעת כדי צו דינען דעם אייבערשטן מיט מנוחה און שמחה.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען גוג, דוד המלך, דער שפת אמת, יפת, משה רבינו, רש"י, שלמה המלך, שם
ערכים בטחון, ויפח באפיו נשמת חיים, יום הדין, ישוב הדעת, מקיף, נבואה, צילא דמהימנותא, רוח הקודש, שמחת בית השואבה