כפי שיושבים בסוכה כך ממשיכים בחינת ענני הכבוד
קאטאלאג: זמנים סוכות נומ׳ 7 פאקעט גייד ז׳ 17 תשנ"ה (1994–95) אידיש 24 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז די סוכה איז א זכר צו די ענני הכבוד, און לויט ווי א איד זיצט אין סוכה מיט אמונה און בטחון, אזוי ציט ער אראפ זייער שמירה.
דער משגיח עפנט מיט דער הלכה אז דער סכך דארף לאזן אריינרעגענען, און מיט דער גמרא וואו רבי זירא לערנט ארויס די הייך פון סוכה פונעם פסוק "וסוכה תהיה לצל", און תוספות פרעגט אז דער זעלבער פסוק רעדט פון א מחסה פון רעגן. דער משנה ברורה ברענגט אז די כוונה פון דער מצוה איז א זכר צו די ענני הכבוד, און דער בני יששכר ערקלערט אז די ענני הכבוד זענען געווען א מתנה פון באקוועמליכקייט, נישט פון הכרח. ווי אזוי קען א סוכה וואס לאזט אריין רעגן זיין א זכר דערצו? דער משגיח ברענגט אז ביים בעל שם טוב האט אין סוכה נישט גערעגנט, און ער ערקלערט אז דער סכך איז געווען כשר, נאר דער בעל שם טוב האט נישט אריינגעלאזט דעם רעגן. די סוכה איז צילא דמהימנותא, פון יעקב אבינו דעם יסוד פון בטחון, און איר שמחה איז די רואיגקייט פון א איד וואס פארלאזט זיך אויפן אייבערשטן. די פולע שמירה וועט זיין לימות המשיח; היינט קריגט יעדער א מעין דערפון לויט זיין בטחון, וואס יעדע מצוה דארף האבן.
סדר השיעור
-
0:00 א סכך וואס לאזט אריינרעגענען, און די ענני הכבוד
דער משגיח עפנט מיט דער הלכה אז דער סכך דארף זיין אזוי אז עס זאל קענען אריינרעגענען, און מיט דער גמרא וואו רבי זירא לערנט ארויס די הייך פון סוכה פונעם פסוק "וסוכה תהיה לצל", און תוספות פרעגט פונעם סוף פסוק וואס רעדט פון רעגן. דערנאך ברענגט ער דעם משנה ברורה אז די סוכה איז א זכר צו די ענני הכבוד.
-
3:06 א זכר צו באקוועמליכקייט; דעם בעל שם טובס סוכה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם בני יששכר אז די תורה הייסט מאכן א זכר צו די ענני הכבוד און נישט צום מן, ווייל די ענני הכבוד זענען געווען א מתנה פון באקוועמליכקייט איבער דעם הכרח. ער פרעגט ווי אזוי א סוכה וואס לאזט אריינרעגענען קען זיין א זכר דערצו, ברענגט אז ביים בעל שם טוב האט אין סוכה נישט גערעגנט, און ערקלערט פארוואס יענע סוכה איז פונדעסטוועגן געווען כשר.
-
7:17 הגנה פארן גאנצן יאר; יעקב אבינו און בטחון שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז דורך דער מצוה פון סוכה שעפן אידן הגנה פארן גאנצן יאר, ווי מ'בעט "ופרוס עלינו סוכת שלומך", און ער דערציילט פון א מגפה ווען מ'האט געהייסן יעדן שטיין אויפן ארט וואו זיין סוכה איז געשטאנען. ער רופט די סוכה צילא דמהימנותא און פארבינדט עס מיט יעקב אבינו, דער יסוד פון בטחון, וואס איז געגאנגען קיין סוכות נאכן אנטלויפן פון עשו.
-
11:20 שמחה איז זיך פארלאזן; די ענני הכבוד היינט און לימות המשיח שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט "זמן שמחתנו": שמחה איז די רואיגקייט פון דעם וואס פארלאזט זיך אויפן רבונו של עולם, און דער היפך איז דאס עלנט זיין אן אנשפארן זיך אויף וועמען. לויט ווי א איד זיצט אין סוכה און שפירט די שכינה איבער זיך, איז ער זוכה צו א מעין פון די ענני הכבוד; די פולע הגנה געהערט צו ימות המשיח, און היינט, ווי דער רמב"ם ווייזט, זענען מיר נישט ראוי צו אזא הנהגה פון נסים.
-
18:13 קיין מצוה אן בטחון; די טעג וואס קומען
דער משגיח זאגט אז מ'קען נישט מקיים זיין קיין מצוה בשלמות אן בטחון, און ווייזט עס אויף שמירת עינים אין גאס, אויף ערליכקייט אין געשעפט, און אויף א ישיבה בחור וואס טראכט וועגן זיין צוקונפט. ער שילדערט ווי די טעג ווערן העכער ביז הושענא רבה און שמיני עצרת, זאגט אז מ'דארף אויסנוצן די צייט, און ענדיגט מיט א ברכה פאר א גוטע חתימה.
דער שיעור, אויסגעשריבן
א סכך וואס לאזט אריינרעגענען
א זכר צו באקוועמליכקייט; דעם בעל שם טובס סוכה
דער בני יששכר ערקלערט פארוואס די תורה הייסט מאכן א זכר צו די ענני הכבוד און נישט צום מן: ברויט און וואסער מוז מען האבן, אבער די ענני הכבוד זענען געווען א מתנה פון באקוועמליכקייט, א סימן אז דער אייבערשטער וויל אז אידן זאלן זיין באקוועם. ה
אבער אונזער סוכה לאזט דאך אריינרעגענען. דער משגיח ברענגט וואס איז מקובל, אז ביים בעל שם טוב האט אין סוכה נישט גערעגנט, און צדיקים האבן געפרעגט צי אזא סוכה איז כשר. ער ענטפערט אז דער סכך האט יא אריינגעלאזט; דער בעל שם טוב האט נישט אריינגעלאזט דעם רעגן.
הגנה פארן גאנצן יאר; יעקב אבינו און בטחון
שמחה איז זיך פארלאזן אויפן רבונו של עולם
"זמן שמחתנו", ערקלערט דער משגיח, מיינט שמח זיין מיטן רבונו של עולם. לויט ר' שמשון רפאל הירשס דרך אין די אותיות איז שמחה די רואיגקייט פון דעם וואס פארלאזט זיך אויף אים, ווי דער פסוק "כי בו ישמח לבנו". אינעם פסוק "ולא ראיתי צדיק נעזב" טייטשט ער נעזב ווי נעצב: דער וואס האט נישט אויף וועמען זיך אנצושפארן איז עלנט. כ,ל
לויט ווי א איד זיצט אין סוכה און ווייסט אז די שכינה רוט איבער אים, איז ער זוכה צו א מעין פון די ענני הכבוד; ביי גרויסע צדיקים האט טאקע נישט אריינגערעגנט. רבי זירא'ס פסוק רעדט פון ימות המשיח, אבער א מעין דערפון איז דא היינט אויך. דער בעל שם טוב האט נישט געמיינט קיין מופת; ער איז געזעסן תחת כנפי השכינה. היינט, ווי דער רמב"ם ווייזט, זענען מיר נישט ראוי צו נסים. ב
קיין מצוה אן בטחון
דער משגיח זאגט אז מ'קען נישט מקיים זיין קיין מצוה בשלמות אן בטחון. מיט בטחון היט א איד די אויגן אין גאס, בלייבט ערליך אין געשעפט, און א ישיבה בחור פלאנט צו בלייבן א בן תורה; אן בטחון קען מען נישט לערנען. אונזערע אבות האבן געהאט בטחון און זענען דערפאר זוכה געווען צו תורה, ווי מ'זאגט אין אהבה רבה. מ
די טעג ווערן העכער ביז הושענא רבה און שמיני עצרת, וואס אלע ימים טובים זענען, ווי דער חתם סופר ברענגט, א הכנה דערצו. ער זאגט אז מ'דארף זיי אויסנוצן, און ענדיגט מיט א ברכה פאר א גוטע חתימה אין ספר החיים.
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
תלמוד בבלי
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 2:33 די כוונה פון דער מצוה פון סוכה איז א זכר צו די ענני הכבוד וואס האבן באשיצט די אידן אין מדבר פון זון, ווינט, רעגן און יעדע אומבאקוועמליכקייט.
- 6:35 די הלכה פארלאנגט א סכך וואס לאזט אריינרעגענען; ווען ביי א צדיק האט אין סוכה נישט גערעגנט, האט דער צדיק, נישט דער סכך, אפגעהאלטן דעם רעגן, און די סוכה איז געבליבן כשר.
- 7:39 די הגנה פון דער סוכה, וואס איז א זכר צו די ענני הכבוד, באגלייט א איד דאס גאנצע יאר.
- 10:16 די סוכה איז צילא דמהימנותא און דער קוואל פון בטחון, פון יעקב אבינו, און איר שמחה איז די רואיגקייט פון דעם וואס פארלאזט זיך אויפן רבונו של עולם.
- 13:21 לויט ווי א איד זיצט אין סוכה און ווייסט אז ער זיצט אונטערן צל השכינה, אזוי איז ער זוכה צו א מעין פון די ענני הכבוד; אין גאנצן געהערט דאס צו ימות המשיח.
- 18:13 מ'קען נישט מקיים זיין קיין מצוה בשלמות אן בטחון, און סוכות איז דער קוואל פון בטחון.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 3:06 פארוואס הייסט די תורה מאכן א זכר צו די ענני הכבוד און נישט צום מן?
תירוץ: 3:21 ברויט און וואסער מוז מען האבן, אבער די ענני הכבוד זענען געווען א מתנה פון באקוועמליכקייט, און דערויף דאנקט מען דעם רבונו של עולם.
-
קשיא: 4:39 אויב די הלכה איז אז עס דארף קענען אריינרעגענען, ווי אזוי איז אונזער סוכה א זכר צו די ענני הכבוד וואס האבן אפגעהאלטן יעדע אומבאקוועמליכקייט?
תירוץ: 13:12 לויט ווי א איד זיצט אין סוכה מיט אמונה און ווייסט אז ער זיצט בצל השכינה, איז ער זוכה צו א מעין פון די ענני הכבוד; ביי גרויסע צדיקים האט טאקע נישט אריינגערעגנט.
-
קשיא: 6:21 איז דעם בעל שם טובס סוכה געווען כשר, אויב א סוכה דארף לאזן אריינרעגענען?
תירוץ: 6:40 יא: דער סכך האט יא אריינגעלאזט ווי די הלכה פארלאנגט; דער בעל שם טוב איז געווען דער וואס האט נישט אריינגעלאזט דעם רעגן.
-
קשיא: 15:40 פארוואס האט ביים בעל שם טוב נישט אריינגערעגנט, אויב ער האט נישט געוואלט ווייזן קיין מופת?
תירוץ: 15:49 ער איז געזעסן אין סוכה מיט א געפיל אז ער זיצט ממש תחת כנפי השכינה, ווי די אידן אין מדבר.
-
קשיא: 16:47 פארוואס רעגנט היינט אריין אין אונזער סוכה?
תירוץ: 16:28 היינט זענען מיר נישט ראוי צו א הנהגה פון נסים, ווי דער רמב"ם ווייזט ביי סוטה און צרעת; מיר האבן נישט די שלמות פון בטחון, און די שלמות וועט זיין לימות המשיח.
מעשיות
-
5:17 ביים בעל שם טוב האט אין סוכה נישט גערעגנט
דער משגיח ברענגט וואס איז מקובל ביי אידן, אז אין דעם בעל שם טובס סוכה האט נישט גערעגנט, אפילו ווען ס'איז געווען א שטארקער רעגן. ער דערציילט אז אמאל ביי א שטארקן רעגן איז געקומען די ידיעה אז אין דעם בעל שם טובס סוכה רעגנט נישט, און מ'האט גענומען וויין מיט חלה און איז אהין געגאנגען צו מקיים זיין די מצוה. דער משגיח דערמאנט א שאלה וואס צדיקים, צווישן זיי ר' יצחק דראביטשער, דער טאטע פון ר' מיכל זלאטשאווער, האבן געהאט: צי איז אזא סוכה כשר, אויב עס דארף קענען אריינרעגענען?
אין דער מעשה: דער הייליגער בעל שם טוב, רבי יצחק דראהאביטשער, דער זלאטשאווער מגיד
-
9:48 שטיין וואו די סוכה איז געשטאנען בשעת א מגפה
דער משגיח דערציילט אז בשעת א מגפה האט מען געהייסן אז יעדער איינער זאל זיך געפינען אויפן ארט וואו זיין סוכה איז געשטאנען סוכות. דארט, אויף יענעם ארט, וועט ער ניצול ווערן פון דער מגפה.
געדאנקען
- 3:14 די תורה הייסט מאכן א זכר צו די ענני הכבוד און נישט צום מן, ווייל ברויט און וואסער מוז מען האבן, אבער די ענני הכבוד זענען געווען א מתנה פון באקוועמליכקייט, וואס ווייזט אז דער אייבערשטער וויל אז אידן זאלן זיין באקוועם.
- 6:40 דער דין אז עס דארף קענען אריינרעגענען איז א דין אינעם בנין הסוכה; ווען ביים בעל שם טוב האט נישט אריינגערעגנט, האט דער סכך יא אריינגעלאזט, נאר דער בעל שם טוב האט נישט אריינגעלאזט, און דאס שטערט זיך נישט איינס מיטן אנדערן.
- 11:52 דאס ווארט שמחה איז פארבונדן מיט זיך אנשפארן אויפן רבונו של עולם: דער וואס פארלאזט זיך אויף אים איז רואיג און עס פעלט אים נישט, און "נעזב" אינעם פסוק מיינט נעצב, ווייל פארלאזן און עלנט זיין אן אנשפארן זיך איז דער היפך פון שמחה.
- 15:40 דער בעל שם טוב האט נישט געמיינט צו ווייזן א מופת ווען עס האט נישט אריינגערעגנט; ער איז געזעסן אין סוכה מיט א געפיל אז ער זיצט ממש תחת כנפי השכינה ווי די אידן אין מדבר, און דאס איז די אמת'ע מצוה פון סוכה.
- 15:19 רבי זירא קען ארויסלערנען פון א פסוק וואס רעדט פון ימות המשיח, ווייל א מעין פון יענער הגנה איז דא היינט אויך, ווי מ'זעט ביי יחידים צדיקים.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 3:55 דער משגיח זאגט אז א מענטש וואס זיצט אין סוכה דארף זיך פארשטעלן אז ער זיצט אין צילא דמהימנותא, גלייך ווי די אידן זענען געזעסן אין מדבר אונטער די ענני הכבוד.
- 18:00 דער משגיח זאגט אז מ'דארף ארבעטן אויף בטחון, ווייל יעדע מצוה טוט מען לויט דעם בטחון וואס מ'האט: ביי שמירת עינים אין גאס, ביי ערליכקייט אין געשעפט, און ביי א ישיבה בחור וואס פלאנט צו בלייבן א בן תורה.
- 20:28 דער משגיח זאגט אז די טעג פון הושענא רבה און שמיני עצרת זענען טייער און מ'דארף זיי אויסנוצן, ווייל יעדן טאג קען מען צוזאמקלייבן גרויסע אוצרות.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען דער הייליגער בעל שם טוב, דער זלאטשאווער מגיד, דער חתם סופר, דער רמב"ם, יעקב אבינו, עשו, רבי זירא, רבי יצחק דראהאביטשער, רבי שמשון רפאל הירש
ערכים בטחון, הושענא רבה, ימות המשיח, סוכה, ענני הכבוד, צילא דמהימנותא, רבונו של עולם, שמיני עצרת, תחת כנפי השכינה