"בחור שא נא עיניך" - להעלות הגשמיות (קליפות נוגה)

קאטאלאג: זמנים ט"ו באב נומ׳ ⁨1⁩ פאקעט גייד ז׳ 33 תשל"ח (1977–78) אידיש 54 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 54 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז די דריי וואכן זענען א "מילה" וואס שניידט אפ די דריי קליפות הטמאות, און די וואך וואס ענדיגט זיך מיט חמשה עשר באב איז די "פריעה" וואס הייבט אויף די קליפת נוגה, דעם גוף, אז פון דעמאלט אן דארף א איד אויפהייבן די אויגן און דינען השם יתברך אויך מיט די גשמיות.

דער משגיח עפנט מיט דער משנה אז חמשה עשר באב איז געווען א גרויסער יום טוב, ווען די מיידלעך האבן געזאגט "בחור שא נא עיניך", און מיט די טעמים פון דער גמרא. דערנאך ברענגט ער די פיר קליפות פון דער מראה פון יחזקאל, און דעם בני יששכר אויף מילה: דריי הויטן שניידט מען אפ, אנטקעגן די דריי קליפות הטמאות לגמרי, און די פערטע, די פריעה, איז קליפת נוגה וואס מ'קען מהפך זיין לטוב; און דער תניא זאגט אז א אידישער גוף איז פון נוגה. א גוי קען דינען השם נאר מיט זיך אפזאגן, ווי א עולה, אבער א איד קען אויפהייבן זיין עסן, ווי א שלמים. דאס זעלבע געפינט מען ביי ערלה און נטע רבעי. די דריי וואכן זענען די מילה פונעם זמן, און די וואך ביז חמשה עשר באב איז די פריעה; דערפאר איז עס א טאג פון שמחה און דער אנהייב פון דער הכנה צו ראש השנה. א בן תורה דארף מעדן זיין עסן און זיין הנהגה, מאכן ברכות מיט א געפיל, און ליב האבן זיינע חברים, וואס דאס איז דער תיקון פון שנאת חנם.

ענינים: ט"ו באב און די שבעה דנחמתא · עבודה בגשמיות · קדושה און קליפה

סדר השיעור

  1. 0:00 די משנה און די טעמים פון חמשה עשר באב

    דער משגיח עפנט מיט דער משנה אז חמשה עשר באב און יום כיפור זענען געווען די גרעסטע ימים טובים, און גייט דורך די טעמים פון דער גמרא: די שבטים האבן זיך געמעגט מישן, שבט בנימין איז ווידער מותר געווארן, און מ'האט אויפגעהערט שניידן האלץ פארן מזבח. ער לייגט צו אז פון דעמאלט ווערן די נעכט לענגער, און מ'דארף מוסיף זיין אין לערנען ביי נאכט.

  2. 3:30 קליפת נוגה און די הויטן פון מילה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די פיר קליפות פון דער מראה פון יחזקאל, די לעצטע איז נוגה, און דעם בני יששכר אז ביי מילה שניידט מען אפ דריי הויטן און ביי פריעה איז מען מהפך די פערטע לטוב. מיטן תניא, אז א אידישער גוף איז פון נוגה, ערקלערט ער פארוואס בני קטורה האבן מילה אבער נישט קיין פריעה.

  3. 8:04 עולה און שלמים, דער ברית פון נח און פון אברהם שטייט אינעם קאטאלאג

    דורכן מדרש אויף "עורי צפון ובואי תימן" שטעלט דער משגיח אוועק די עולה, וואס ווערט אינגאנצן פארברענט, קעגן דעם שלמים, וואס מ'עסט: א גוי קען דינען נאר מיט זיך אפזאגן, א איד קען אויפהייבן זיין עסן. דאס זעלבע ווייזט ער אין די פיר ווערטער פון דער ברכה פון "ולמלשינים", אינעם ברית מיט נח קעגן דעם ברית מיט אברהם, און ביי ערלה און נטע רבעי.

  4. 12:20 די דריי וואכן ווי מילה, די פערטע וואך ווי פריעה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז פון שבעה עשר בתמוז זענען דא באמת פיר וואכן: די דריי ביז תשעה באב זענען די מילה, וואס מ'שניידט אפ מיט תעניתים און זיך אפזאגן, און די וואך וואס ענדיגט זיך מיט חמשה עשר באב איז די פריעה. דעמאלט ווערט נתגלה מלכות שמים ווי ביי א ברית, ס'הייבט זיך אן די הכנה צו ראש השנה, און ווי די מציצה פון די מקומות הרחוקים ווערן אפילו די כחות הגוף מקורב צום רבונו של עולם.

  5. 18:14 פון ארור צו ברוך: די צוויי העלפטן פון אב שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח טייטשט "צאינה וראינה" אויף דעם גילוי פון דער עטרה אום חמשה עשר באב, און ברענגט דעם קדושת לוי אז אב איז ראשי תיבות ארור ברוך: די ערשטע העלפט געהערט צו עשו, די צווייטע צו יעקב. ער איז דאס מיישב מיט דער מילה פון תשעה באב, ווי צוויי מדריגות, און שטעלט אוועק די תעניתים און זיך אפזאגן פון די דריי וואכן קעגן דעם וויין, דעם פלייש און די שידוכים פון חמשה עשר באב.

  6. 21:25 "בחור שא נא עיניך": אויפהייבן די אויגן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז א בחור וואס וויל לערנען היט געווענליך די אויגן, אבער אום חמשה עשר באב זאגט מען אים אויפהייבן די אויגן: אפילו ענינים פון גוף דארפן זיין מיט דערהויבנקייט. ס'איז נישט גענוג נאר טון וואס מ'מעג; א בן תורה דארף עסן, זיך אנטון און גיין מיט עדלקייט, ווי דער שלחן ערוך און דער רמב"ם זאגן, ביז דער גוף ווערט ווי א פענצטער וואס לאזט דורך די ליכט, און דאס מיינט נוגה.

  7. 25:01 נטע רבעי: א ירושלימ'דיגע אכילה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די פירות פון פערטן יאר זענען נישט סתם מותר; מ'דארף זיי ברענגען קיין ירושלים און דארט עסן, און דאס ברענגט צו יראת שמים. דאס עסן דארף זיין א ירושלימ'דיגע אכילה, מיט דער עדלקייט וואס פאסט פאר א תלמיד חכם, און תורה און הנהגה בקדושה שטארקן איינס דאס אנדערע; דאס ליכט פון "יום" איז מעשיהם של צדיקים.

  8. 28:30 ברכות, און עסן ווי א עבודה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז פון חמשה עשר באב דארף מען אריינברענגען קדושה אויך אין דער נאכט און אין גוף. ברכות הנהנין לערנט מען ארויס פון נטע רבעי וואס מ'עסט אין ירושלים; דער רמב"ם זאגט אז ברכות זענען כדי צו געדענקען דעם רבונו של עולם, דערפאר טאר מען נישט אראפשלינגען א ברכה, און יעדער ביס קען זיין א דאנק. חסידים עסן אנגעטון מיט א רעקל און א הוט ווייל עסן איז א עבודה, און אזוי ווערט נתגלה מלכות שמים אפילו אין גשמיות.

  9. 34:35 אהבת חברים איז מתקן דעם חורבן

    דער משגיח ערקלערט אז חמשה עשר באב, נאך די דריי וואכן, איז מתקן די שנאת חנם וואס האט חרוב געמאכט דעם בית המקדש. ער טייטשט דעם היתר פון די שבטים זיך צו מישן און דאס צוריקנעמען שבט בנימין אלס אהבת חברים, ברענגט די תפילה פון רבי ר' אלימלך אז מ'זאל זען נאר די מעלות פון חבר, און ערקלערט אז הטוב והמטיב זאגט מען נאר מיט נאך איינעם. די הצלחה אין תורה און תפילה קומט פון זיין צוזאמען, ווי אין דעם בריוו וועגן דער חבריא פון רבי ר' אלימלך.

  10. 41:58 די קדושה אויבן הענגט אפ אין דער קדושה אונטן

    דער משגיח לויבט די ישיבה ווי א פלאץ וואו מ'וואקסט, און מאנט צו גיין לפנים משורת הדין. ער ברענגט דעם נפש החיים אז אלעס אויבן נעמט זיך פון וואס אידן טוען אונטן: די מלאכים קענען זאגן קדושה נאר ווען אידן זאגן עס צוזאמען. דערפאר דארף יעדער בחור קומען צום דאווענען צו דער צייט און אנהייבן צוזאמען מיט אלעמען, מקבל זיין און געבן איינער דעם אנדערן, ווי די מלאכים.

  11. 47:59 דער טעם פון א מזוכך'דיגן גוף, און שבת נחמו

    דער משגיח זאגט אז ווער עס מזכך זיין גוף און האלט זיך צוזאמען מיט חברים שפירט א טעם אין גמרא, אין שבת און אין דאווענען, און דערציילט פון א צדיק וואס האט געזאגט אז דער גרויסער תענוג פון א פריץ האט קיין שייכות נישט מיט דעם וואס ער שפירט ביי "נשמת". אזא איד קען שפירן די נחמה פון "נחמו נחמו עמי" אום שבת נחמו; דער משגיח ענדיגט מיט אן עצה צו לערנען פארן דאווענען און מיט א תפילה אז מ'זאל מיט די טעג פון אב ארויסגיין פון ארור צו ברוך.

דער שיעור, אויסגעשריבן

די משנה און די טעמים פון חמשה עשר באב

0:00

דער משגיח עפנט מיט דער משנה אין תענית אז ס'זענען נישט געווען קיין ימים טובים פאר אידן ווי חמשה עשר באב און יום כיפור, ווען די מיידלעך האבן געזאגט "בחור שא נא עיניך". ער גייט דורך די טעמים פון דער גמרא: די שבטים האבן זיך געמעגט מישן, שבט בנימין איז ווידער מותר געווארן, און מ'האט פארענדיגט שניידן האלץ פארן מזבח. א,ג

קליפת נוגה און די הויטן פון מילה

3:36

דער משגיח ברענגט די פיר קליפות פון דער מראה פון יחזקאל; די לעצטע איז נוגה, א קליפה וואס די ליכט שיינט דורך. דער בני יששכר ערקלערט אז ביי מילה שניידט מען אפ דריי הויטן, אנטקעגן די דריי קליפות הטמאות, און די פריעה, די פערטע הויט, איז נוגה וואס מ'איז מהפך לטוב. ווייל דער תניא זאגט אז א אידישער גוף איז פון נוגה, ערקלערט דער משגיח פארוואס בני קטורה האבן מילה אבער נישט קיין פריעה. ו,ז,ח

עולה און שלמים

8:09

דורכן מדרש אויף "עורי צפון ובואי תימן" שטעלט דער משגיח אוועק די עולה, וואס ווערט אינגאנצן פארברענט, קעגן דעם שלמים, וואס מ'עסט: א גוי קען דינען השם נאר מיט זיך אפזאגן, און א איד מאכט פון זיין טיש א מזבח. דאס זעלבע זעט מען אינעם ברית מיט נח קעגן דעם ברית מיט אברהם, און ביי ערלה: דריי יאר פירות זאגט מען זיך אפ, און די פירות פון פערטן יאר זענען קודש. כ,ל,ס,ע,פ

די דריי וואכן ווי מילה, די פערטע וואך ווי פריעה

12:29

דער משגיח ערקלערט אז פון שבעה עשר בתמוז זענען דא באמת פיר וואכן. די דריי וואכן ביז תשעה באב זענען די מילה פונעם זמן, וואס מ'שניידט אפ מיט תעניתים און זיך אפזאגן, און די וואך וואס ענדיגט זיך מיט חמשה עשר באב איז די פריעה. די שמחה דעמאלט איז ווי די שמחה ביי א ברית ווען דער מוהל ווערט פארטיג.

15:00

דעמאלט ווערט נתגלה מלכות שמים, און ס'הייבט זיך אן די הכנה צו ראש השנה. דער רמב"ם זאגט אז מציצה ציט ארויס דאס בלוט פון די מקומות הרחוקים פונעם גוף; אזוי אויך, זאגט דער משגיח, ווערן די כחות הגוף, וואס זענען ווייט פונעם רבונו של עולם, יעצט מקורב צו אים. ק

פון ארור צו ברוך

19:35

דער משגיח ברענגט דעם קדושת לוי אז אב איז ראשי תיבות ארור ברוך: די ערשטע העלפט פונעם חודש געהערט צו עשו, די צווייטע צו יעקב. דאס גייט צוזאמען מיט דער מילה אין צוויי מדריגות, וואס ווערט פארטיג תשעה באב און שלם חמשה עשר באב. ביז דעמאלט פאסט מען און מ'זאגט זיך אפ פון פלייש און חתונות; פון חמשה עשר באב טרינקט מען וויין, מ'עסט פלייש און מ'מאכט שידוכים. ר

"בחור שא נא עיניך"

21:29

א בחור וואס וויל לערנען היט געווענליך די אויגן, אבער אום חמשה עשר באב זאגט מען אים "שא נא עיניך", הייב אויף די אויגן: אפילו ענינים פון גוף דארף מען טון מיט דערהויבנקייט. דער משגיח זאגט אז ס'איז נישט גענוג נאר טון וואס מ'מעג; א בן תורה דארף עסן, זיך אנטון און גיין מיט עדלקייט, ביז זיין גוף ווערט ווי נוגה, וואס די ליכט שיינט דורך. א

נטע רבעי: א ירושלימ'דיגע אכילה

25:19

די פירות פון פערטן יאר זענען נישט סתם מותר; מ'דארף זיי ברענגען קיין ירושלים און דארט עסן, און דאס ברענגט צו יראת שמים. אזוי אויך, זאגט דער משגיח, דארף דאס עסן זיין א ירושלימ'דיגע אכילה, מיט דער עדלקייט פון א תלמיד חכם ווי דער רמב"ם שילדערט, און תורה און הנהגה בקדושה שטארקן איינס דאס אנדערע. אא

ברכות, און עסן ווי א עבודה

28:30

פון חמשה עשר באב דארף מען אריינברענגען קדושה אויך אין דער נאכט און אין גוף. די גמרא לערנט ארויס ברכות הנהנין פון נטע רבעי וואס מ'עסט אין ירושלים. דער רמב"ם זאגט אז די הונדערט ברכות זענען כדי מ'זאל געדענקען דעם רבונו של עולם; דערפאר טאר מען נישט אראפשלינגען א ברכה, נאר מ'שטעלט זיך אפ א רגע און מ'דאנקט, און דערנאך ווערט יעדער ביס א דאנק. אה,או

31:49

חסידים עסן מיט א רעקל און א הוט, ערקלערט דער משגיח, ווייל עסן איז א עבודה, א שלחן אשר לפני ה' ווי א מזבח, און א כהן וואס איז מחוסר בגדים קען נישט טון די עבודה. אזוי ווערט נתגלה מלכות שמים אפילו אין עסן. מ

אהבת חברים איז מתקן דעם חורבן

34:49

נאך די דריי וואכן, זאגט דער משגיח, קומט א צייט פון אהבת חברים, צו מתקן זיין די שנאת חנם וואס האט חרוב געמאכט דעם בית המקדש. די שבטים האבן אפגעטיילט זייערע נחלות, און חמשה עשר באב האבן זיי געזען אז דאס איז געווען נאר פאר יענעם דור. נאך פילגש בגבעה האבן זיי אפגעשניטן שבט בנימין, און אין יענעם טאג האבן זיי געזוכט עצות אים מקרב צו זיין. אין דער תפילה פון רבי ר' אלימלך בעט מען צו זען נאר דאס גוטס פון חבר. אט,ד,ה,אי

39:02

הטוב והמטיב זאגט מען נאר ווען נאך איינער האט א חלק אינעם גוטן, דערפאר געהערט עס צו דעם טאג. אזוי אויך קומט הצלחה אין תורה און תפילה מיט חברים; דער בריוו אינעם סוף פונעם נועם אלימלך דערציילט אז די חבריא פון רבי ר' אלימלך איז געווען ווי איין משפחה. אל

די קדושה אויבן הענגט אפ אין דער קדושה אונטן

42:27

דער משגיח רופט די ישיבה א פלאץ וואו מ'וואקסט, און וואו מ'דארף גיין לפנים משורת הדין. ער ברענגט דעם נפש החיים אז אלעס אויבן נעמט זיך פון וואס אידן טוען אונטן: די מלאכים זאגן קדושה צוזאמען נאר ווען אידן זאגן עס צוזאמען. ווי די מלאכים, וואס נעמען רשות איינער פונעם אנדערן, דארף יעדער בחור קומען צום דאווענען צו דער צייט און אנהייבן מיט אלעמען, ווייל יעדער איז א חלק פונעם גאנצן גוף, און דאן צינדט איינער אן דעם אנדערן. אנ,אמ

דער טעם פון א מזוכך'דיגן גוף

48:37

ווער עס מזכך זיין גוף און האלט זיך צוזאמען מיט חברים, זאגט דער משגיח, שפירט א טעם אין א בלאט גמרא, אין שבת און אין דאווענען. ער דערציילט פון א פריץ וואס האט פארשפרייט טויזנטער זעק טייערן צוקער אויף א פעלד כדי צו פארן אויף א שליטן אין זומער; א צדיק האט געזאגט אז דער תענוג האט קיין שייכות נישט מיט דעם וואס ער שפירט ביי "נשמת". אזא איד שפירט די נחמה פון "נחמו נחמו עמי" דעם שבת. דער משגיח ענדיגט מיט אן עצה צו לערנען פארן דאווענען, און מיט א תפילה ארויסצוגיין פון ארור צו ברוך. אפ,ר

מראי מקומות

תורה

  1. ד לכאורה Bamidbar 36:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 34:49
  2. ס Bereishis 9:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:09
  3. ע לכאורה Bereishis ch. 17 מפתח אינעם אויסשרייב: 8:09
  4. פ Vayikra 19:23-24 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:09
  5. אב Devarim 14:23 25:41 טעקסט מפתח

נביאים

  1. ה לכאורה Shoftim ch. 19-21 מפתח אינעם אויסשרייב: 34:49
  2. ו Yechezkel 1:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:36
  3. י Yehoshua 5:2 6:43 טעקסט מפתח
  4. מ Yechezkel 41:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:49
  5. אס Yeshayahu 6:3 46:47 טעקסט מפתח
  6. אפ Yeshayahu 40:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 48:37

כתובים

  1. ב Shir HaShirim 3:11 0:25 טעקסט מפתח
  2. ל Shir HaShirim 4:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:09
  3. אח Tehillim 103:19 33:19 טעקסט מפתח

תרגום

  1. אע לכאורה Targum Yonasan on Yeshayahu 6:3 46:54 מפתח

משנה

  1. א Mishnah Taanis 4:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:00, 21:29
  2. אז Pirkei Avos 4:2 31:03 טעקסט מפתח

תלמוד בבלי

  1. ג Taanis 30b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:00
  2. ט לכאורה Yevamos 71b 6:36 מפתח
  3. אה לכאורה Berachos 35a מפתח אינעם אויסשרייב: 28:30
  4. אט לכאורה Yoma 9b מפתח אינעם אויסשרייב: 34:49
  5. אכ לכאורה Taanis 7a 40:05 מפתח

מדרש

  1. כ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 8:09
  2. אד לכאורה Bereishis Rabbah 3:8 28:10 מפתח

ראשונים

  1. ק לכאורה Rambam Hilchos Milah 2:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 15:00
  2. אא לכאורה Rambam Hilchos De'os ch. 5 מפתח אינעם אויסשרייב: 25:19
  3. אג Tosafos (מקום נישט באשטימט) 25:43 מפתח
  4. או Rambam, Mishneh Torah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 28:30

אחרונים און חסידות

  1. ז Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 3:36
  2. ח Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 3:36
  3. ר Kedushas Levi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 19:35, 48:37
  4. ש לכאורה Shulchan Aruch Orach Chaim 551 20:41 מפתח
  5. ת Shulchan Aruch (מקום נישט באשטימט) 23:54 מפתח
  6. אל Noam Elimelech (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 39:02
  7. אנ Nefesh HaChaim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 42:27

תפילה און פיוט

  1. נ Siddur (Shemoneh Esrei, V'lamalshinim) (מקום נישט באשטימט) 9:20 מפתח
  2. צ Rosh Hashanah liturgy (V'ye'esayu) (מקום נישט באשטימט) 16:13 מפתח
  3. אי Tefillah Kodem HaTefillah (Rebbe Reb Elimelech) (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 34:49
  4. אמ Siddur (Birchos Krias Shema) (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 42:27

עיקרי הדברים

  1. 4:28 לויט דעם בני יששכר שניידט מען ביי מילה אפ דריי הויטן אנטקעגן די דריי קליפות הטמאות, און ביי פריעה הייבט מען אויף די פערטע הויט, וואס איז אנטקעגן קליפת נוגה.
  2. 5:37 א אידישער גוף איז פון קליפת נוגה און מ'קען אים מהפך זיין לטוב, דערפאר קען א איד דינען השם מיט די כחות הגוף, וואס א גוי קען נישט.
  3. 13:12 די דריי וואכן זענען די מילה פונעם זמן, וואס מ'שניידט אפ מיט תעניתים און זיך אפזאגן, און די וואך ביז חמשה עשר באב איז די פריעה; חמשה עשר באב איז די שמחה פון א פארטיגע ברית.
  4. 22:23 "בחור שא נא עיניך" לערנט אז פון חמשה עשר באב דארף מען אויפהייבן די אויגן: ס'איז נישט גענוג נישט טון וואס מ'טאר נישט, א בן תורה דארף אריינברענגען עדלקייט אין זיין עסן און זיין הנהגה.
  5. 34:45 חמשה עשר באב איז מתקן די שנאת חנם וואס האט גורם געווען דעם חורבן; עס איז א צייט פון אהבת חברים, אז מ'זאל זען נאר דאס גוטס פונעם צווייטן.
  6. 43:18 ווען אידן זאגן קדושה און דאווענען צוזאמען אונטן, קענען די מלאכים זאגן קדושה אויבן; דערפאר דארף יעדער איינער קומען צו דער צייט און אנהייבן צוזאמען מיטן מנין.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 0:53 פארוואס איז חמשה עשר באב אזא גרויסער יום טוב?

    תירוץ: 0:56 די גמרא ברענגט עטלעכע טעמים: די שבטים האבן זיך געמעגט מישן, שבט בנימין איז ווידער מותר געווארן, און מ'האט פארענדיגט שניידן האלץ פארן מזבח.

  2. קשיא: 6:21 פארוואס האבן בני קטורה מילה אבער נישט קיין פריעה?

    תירוץ: 7:11 ווייל זייער גוף איז פון די דריי קליפות הטמאות, וואס מ'קען נאר אפשניידן; פריעה הייבט אויף די קליפת נוגה, וואס נאר א אידישער גוף האט.

  3. קשיא: 19:33 ווי אזוי גייט צוזאמען דער קדושת לוי, וואס טיילט אב ביי חמשה עשר, מיט דער מילה וואס ענדיגט זיך תשעה באב?

    תירוץ: 19:53 ביידע זענען אמת: די מילה ווערט פארטיג תשעה באב, וואס דאס איז איין מדריגה, און די שלימות, די פריעה, קומט חמשה עשר באב; עס גייט מדריגה נאך מדריגה.

  4. קשיא: 29:14 פון וואנעט לערנט די גמרא אז מ'דארף מאכן א ברכה פארן עסן?

    תירוץ: 29:17 פון נטע רבעי, די פירות וואס מ'עסט אין ירושלים מיט א שבח צו השם יתברך; ממילא קומען ברכות פון א ירושלימ'דיגע אכילה.

  5. קשיא: 31:49 פארוואס עסן חסידים אנגעטון מיט א רעקל און א הוט?

    תירוץ: 32:03 ווייל עסן איז א עבודה, א שלחן לפני השם ווי א מזבח, און אזוי ווי א כהן וואס איז מחוסר בגדים קען נישט טון די עבודה, עסט מען אנגעטון ווי עס דארף צו זיין.

מעשיות

  1. 49:11 דער פריץ וואס איז געפארן אויף צוקער

    דער משגיח דערציילט פון א פריץ וואס האט געוואלט פארן אויף א שליטן אין א הייסן זומער טאג. אין א צייט ווען צוקער איז געווען זייער טייער, האט ער געהייסן ברענגען טויזנטער זעק צוקער און עס פארשפרייטן אויפן פעלד, אז עס זאל אויסזען ווי שניי, און ער איז אדורכגעפארן מיט זיין שליטן. מ'איז געקומען צו א צדיק און דערציילט וואס פאר א גרויסן תענוג א פריץ קען זיך ערלויבן. האט דער צדיק געענטפערט: וואס פאר א שייכות האט זיין תענוג מיט דעם תענוג וואס איך שפיר ווען איך זאג "נשמת כל חי"?

    אין דער מעשה: דער בית אהרן, Reb Eliyahu Shalom (the Mashgiach's father), רבי משה לייב סאסאווער

    דערציילט אין נאך 13 שיעורים ←

  2. 41:01 די חבריא פון רבי ר' אלימלך ווי איין משפחה

    דער משגיח ברענגט דעם בריוו וואס שטייט אינעם סוף פונעם נועם אלימלך, וואס ר' מענדל שרייבט, וועגן דער אהבת חברים אין דער חבריא פון רבי ר' אלימלך. זי איז געווען אזוי גרויס אז מ'האט נישט געוואוסט וועמענס קינדער זענען וועמענס; זיי זענען געווען ווי איין גרויסע משפחה. יעדער איינער האט אנגענומען דעם אנדערנס קינדער ווי זיינע אייגענע, און געשפירט אז דער חבר איז א ברודער.

    אין דער מעשה: דער רבי ר' מלך

געדאנקען

  1. 13:12 דער זמן אליין האט א ברית: די דריי וואכן שניידן אפ ווי מילה, און די וואך פון תשעה באב ביז חמשה עשר באב איז די פריעה, דערפאר איז די שמחה פון חמשה עשר באב ווי די שמחה ווען דער מוהל ווערט פארטיג.
  2. 6:21 בני קטורה האבן מילה אבער נישט קיין פריעה, ווייל זייער גוף איז פון די דריי קליפות הטמאות און האט נישט קיין חלק אין נוגה; פריעה, וואס הייבט אויף, געהערט נאר צו כלל ישראל.
  3. 8:14 די עולה, וואס ווערט אינגאנצן פארברענט, איז די עבודה פון די אומות, וואס קענען זיך נאר אפזאגן; דער שלמים, וואס מ'עסט דאס פלייש ווי עס וואלט פארברענט געווארן אויפן מזבח, איז די עבודה פון אידן, וואס קענען מאכן דאס עסן אליין פאר א עבודה.
  4. 11:28 ערלה און נטע רבעי גייען אויפן זעלבן סדר ווי מילה און פריעה: דריי יאר פירות זאגט מען זיך אינגאנצן אפ, און די פירות פון פערטן יאר הייבט מען אויף אין ירושלים, וואו די גמרא לערנט אויך ארויס ברכות הנהנין.
  5. 15:26 מציצה ציט ארויס דאס בלוט פון די מקומות הרחוקים פונעם גוף; אזוי אויך נאך חמשה עשר באב ווערן אפילו די כחות הגוף, וואס זענען ווייט פון השם, מקורב צו אים, אלס הכנה צו קרוינען אים אום ראש השנה.
  6. 38:46 הטוב והמטיב מעג מען נאר זאגן ווען נאך איינער האט א חלק אין דעם גוטן; דערפאר געהערט דער טעם פון הטוב והמטיב צו חמשה עשר באב, דער טאג וואס איז מתקן שנאת חנם.
  7. 43:18 א בחור וואס קומט שפעט צום דאווענען האט א השפעה אויף די מלאכים אויבן, ווייל זייער קדושה צוזאמען הענגט אפ אין דעם וואס אידן זאגן עס צוזאמען אונטן.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 22:42 דער משגיח זאגט אז ס'איז נישט גענוג נישט טון וואס מ'טאר נישט; א בן תורה דארף עסן, זיך אנטון און זיך פירן מיט עדלקייט און צניעות.
  2. 29:39 ער זאגט אז מ'טאר נישט אראפשלינגען א ברכה; מ'דארף זיך אפשטעלן א רגע, זי מאכן מיט כוונה און מיט אן אמת'ע הכרת הטוב, און ווייטער דאנקען השם יתברך מיט יעדן ביס.
  3. 37:43 ער מאנט צו זען נאר דאס גוטס פון א חבר און נישט זיינע חסרונות, און נישט אריינלאזן דעם יצר הרע צו מאכן א פירוד צווישן חברים.
  4. 45:32 ער בעט אז יעדער זאל קומען צום דאווענען צו דער צייט און אנהייבן צוזאמען מיטן מנין, ווייל יעדער איינער איז א חלק פונעם גאנצן גוף.
  5. 52:21 ער גיט אן עצה צו לערנען גמרא פארן דאווענען, ווי עס שטייט אין ספרים פון צדיקים, כדי צו מזכך זיין דעם מוח און דאס הארץ.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, די טעכטער פון צלפחד, דער רבי ר' מלך, דער רמב"ם, יהושע בן נון, יחזקאל הנביא, יעקב אבינו, ישעיהו הנביא, משה רבינו, נח, עשו, רבי חיים וואלאזשינער

ערכים אהבת חברים, חמשה עשר באב, ערלה, פריעה, קליפת נוגה, רבונו של עולם, שלש קליפות הטמאות, שנאת חנם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט