אלול ותשרי - בזמן' כנגד ירשלים והר המוריה - במקום

קאטאלאג: זמנים אלול נומ׳ ⁨8⁩ פאקעט גייד ז׳ 15 תשס"ט (2008–09) אידיש 58 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 58 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז אזוי ווי דער מקום המקדש איז דער באהאלטענער אנפאנג פון דער בריאה אין מקום און מ'דארף אים זוכן, אזוי איז ראש השנה די נקודה אין זמן, און די פערציג טעג פון ראש חודש אלול זענען דאס ארויפקלעטערן אויפן בארג.

דער משגיח עפנט מיט דער פרשה פון זקן ממרא און פרעגט פארוואס די תורה, וואס באצייכנט אזוי גענוי וואו הר גריזים און הר עיבל געפינען זיך, זאגט קיינמאל נישט וואו דער בית המקדש איז, נאר "לשכנו תדרשו". ער ערקלערט אז די אבן שתיה איז די נקודה פון וואו די וועלט איז געגרינדעט געווארן, דער שפיץ פון דער קיילעכדיגער וועלט און דער שורש פון דער בריאה. לויט ספר יצירה, עולם שנה נפש, איז ראש השנה די נקודה אין זמן, און אדם הראשון און דערנאך דוד המלך אין נפש; די פערציג טעג פון ראש חודש אלול זענען די יצירה פונעם יאר. דער מיטעלסטער פסוק פון ספר דברים איז דער פסוק וועגן דעם מקום פון סנהדרין. ווייל דער שורש איז באהאלטן, דארף מען אים זוכן, אזוי ווי דוד און שמואל האבן געזוכט און זיך טועה געווען ביז זיי האבן געפונען דעם מקום און דעם מלך. אלול איז דאס ארויפקלעטערן אויפן בארג אן שלאפן, צו דער מלכות פון ראש השנה.

ענינים: חודש אלול · ראש השנה · דער בית המקדש און דער חורבן · ירושלים און דער כותל

סדר השיעור

  1. 0:00 פארוואס די תורה באהאלט דעם מקום המקדש שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח עפנט מיט זקן ממרא און דער כח פון סנהדרין, און פרעגט פארוואס די תורה באשרייבט גענוי וואו הר גריזים און הר עיבל זענען, אבער זאגט קיינמאל נישט וואו דער בית המקדש איז. ער ברענגט "לשכנו תדרשו", דוד המלך'ס שבועה נישט צו שלאפן ביז ער וועט געפינען דעם מקום, און דעם רמב"ן.

  2. 5:43 די אבן שתיה, שורש און שפיץ פון דער וועלט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די וועלט איז געגרינדעט געווארן פון דער אבן שתיה און האט זיך ארויסגעוואקסן אין ירושלים, ארץ ישראל און די אנדערע לענדער. ער ענטפערט ווי אזוי ירושלים איז גבוה מכל המקומות מיטן משל פון א קיילעכדיגע וועלט וואס איר שפיץ איז די נקודה וואו זי האט זיך אנגעהויבן, און לייגט צו אז "הר" איז פארבונדן מיט "הריון".

  3. 11:41 עולם שנה נפש: די פערציג טעג פון אלול שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט פון ספר יצירה עולם שנה נפש, און זאגט אז יעדעס איז א קאפיע פונעם אנדערן. אזוי ווי דער ולד ווערט געשאפן אין פערציג טעג, ווערט דאס יאר געשאפן אין די פערציג טעג פון ראש חודש אלול ביז יום כיפור, און ער ברענגט אז ראש השנה איז בגימטריא בית המקדש.

  4. 14:57 ראש השנה, די אבן שתיה פון זמן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער אייבערשטער איז "בהמצאו" אין די טעג פון ראש השנה ביז יום כיפור ווייל דעמאלט שאפט ער דאס יאר, און ווייטער גיין פון יענער נקודה, אזוי ווי גלות פון ירושלים, איז א דערווייטערונג. ראש השנה איז כולל דאס גאנצע יאר אזוי ווי דער ראש איז כולל דעם גוף, און די פערציג טעג זענען די צייט וואס תפילה קען נאך שאפן דאס יאר.

  5. 20:28 פון ראש חודש אלול: ארויפקלעטערן אויפן בארג שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז אזוי ווי משה רבינו איז ארויפגעגאנגען אויפן בארג ראש חודש אלול, דארף יעדער איד אנהייבן קלעטערן אויפן הר ה' אין זמן, ווייל דער מקום איז חרוב אבער דער זמן נישט. צדיקים קומען ארויף אין דרייסיג טעג, אנדערע אין פערציג, און אויף "מי יעלה בהר ה'" איז דער ענטפער "זה דור דורשיו".

  6. 24:12 אדם הראשון און דער קערנדל וואס איז כולל דעם בוים

    אין נפש, זאגט דער משגיח, איז אדם הראשון כולל אלע נשמות און איז די אבן שתיה פון נפש, באשאפן ראש השנה. מיטן משל פון א קערנדל פון אן עפל וואס איז כולל א גאנצן בוים, ערקלערט ער "מועט המחזיק את המרובה", און פארוואס ביים מקום המקדש, דער נקודה פון בורא מיט נברא, האבן די כללים פון זמן און מקום נישט געהערשט.

  7. 28:50 די אבות ווי די הרים; די תורה ווי דער פלאן

    דער משגיח ערקלערט אז די אבות זענען די "הרים", דער שורש פון כלל ישראל וואס איז כולל דאס גאנצע פאלק, און דערפאר זענען זיי געבוירן געווארן אין תשרי, א זמן וואס איז כולל דעם גאנצן זמן. דערנאך ברענגט ער אז דער אייבערשטער האט אריינגעקוקט אין דער תורה און באשאפן די וועלט, אזוי ווי אן ארכיטעקט מיט א פלאן, ממילא געפינט זיך אלעס פון עולם שנה נפש אין דער תורה.

  8. 32:26 דער מיטן פון ספר דברים און די סנהדרין

    דער משגיח ערקלערט אז ספר דברים, וואס איז אן איבערחזרונג פון דער גאנצער תורה, איז אויך כולל די גאנצע וועלט, ממילא דארף זיין מיטן צופאסן צום מקום פונעם שורש. נאכן מחלוקת צי די וועלט איז באשאפן געווארן אין תשרי אדער אין ניסן, און די צוויי וועגן צו געפינען דעם מיטן פון דער תורה, זאגט ער אז דער מיטן פון דברים איז די פרשה פון זקן ממרא: די סנהדרין, דער שורש פון דער תורה, זיצט אינעם שורש העולם, און "המקום גורם".

  9. 38:50 א באהאלטענער מקום, א באהאלטענער טאג: דאס זוכן פון אלול שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט פון דער מסורה אז "מן המקום ההוא" איז דער מיטעלסטער פסוק פון דברים, און ערקלערט אז דער מקום המקדש איז נישט קיין מקום פון טבע און איז באהאלטן, ממילא דארף מען אים זוכן. ראש השנה איז אויך באהאלטן, "בכסה", און מ'קען נישט אריינפאלן דערין; אלול איז דאס זוכן, א צייט פון נישט שלאפן, אזוי ווי דער מנהג פון אויפשטיין פאר סליחות, און מ'דארף קומען מיט נקי כפים ובר לבב.

  10. 43:27 דוד און שמואל זוכן און טועה זיין

    דער משגיח ברענגט אז די נשמה פון אדם הראשון איז געקומען אין דוד המלך, וואס איז דער ראש השנה פון נפש. דוד האט זיך טועה געווען אז דער מקום המקדש איז אויפן הויכן עיטם ביז די תורה האט געוויזן הר המוריה, און שמואל הנביא האט זיך טועה געווען ביי די קינדער פון ישי ביז דער באהאלטענער דוד איז אויסגעקליבן געווארן; מ'דארף זוכן און בלאנדזשען ביז מ'געפינט דעם אמת. דער מלך, אזוי ווי ראש השנה, איז דער משפיע פארן גאנצן יאר.

  11. 48:14 דואג'ס קנאה און געפינען דעם מלך שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט פארוואס דואג האט מקנא געווען דוד וואס ער האט געפונען דעם מקום המקדש, אז יעדער איינער קען מחדש זיין אין דער תורה. ער ענטפערט אז יעדער איז מחדש לויט זיין שורש הנפש, און דוד, וואס זיין שורש איז דער בית המקדש, האט אים געפונען, און דאס האט געוויזן אז ער, און נישט שאול, איז דער מלך. דער מקום המקדש איז דער ארט וואו מלכות שמים ווערט נתגלה, און דערפאר איז ראש השנה דער טאג פון מלכות און די ימים נוראים זענען טעג פון "מה נורא המקום הזה".

  12. 53:00 ביים פוס פונעם בארג: בלייבן וואך שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז ביי ראש חודש אלול שטייט מען ביים פוס פונעם בארג און מ'דארף בעטן צוויי זאכן: צוקומען צו ראש השנה און בלייבן דארט דאס גאנצע יאר. דער מקום המקדש איז א מקום פון וואכזיין, אזוי ווי יעקב האט געזאגט "ואנכי לא ידעתי", דערפאר שלאפט מען נישט ראש השנה; ער ברענגט דעם רמב"ם אז דער שופר רופט "עורו ישנים", און ענדיגט מיט א ברכה אויף א שנת גאולה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

פארוואס די תורה באהאלט דעם מקום המקדש

0:25

דער משגיח עפנט מיט דער פרשה פון זקן ממרא (דברים יז, ח). דער גרויסער עונש ווייזט ווי די תורה איז מקפיד אויפן כח פון סנהדרין, די שלוחים פונעם רבונו של עולם צו פסק'ענען די הלכה, ווייל דאס איז א יסוד פון דער תורה. און אינמיטן אזא פרשה רעדט די תורה וועגן א מקום. א

2:50

ער פרעגט: די תורה באצייכנט גענוי וואו הר גריזים און הר עיבל שטייען (דברים יא, כט-ל), אבער זאגט קיינמאל נישט וואו דער בית המקדש איז, נאר "לשכנו תדרשו" (דברים יב, ה). דוד המלך האט זיך געמוטשעט און געשוואוירן נישט צו שלאפן ביז ער וועט געפינען דעם מקום (תהלים קלב). ג,ד,ה

די אבן שתיה, שורש און שפיץ פון דער וועלט

5:45

דערויף ברענגט דער משגיח די גמרא (יומא נד:) אז פון דער אבן שתיה אינעם קודש הקדשים איז די וועלט געגרינדעט געווארן. פון יענער נקודה האט זיך די בריאה אנגעהויבן און זיך פארשפרייט: ארום איר ירושלים, דערנאך ארץ ישראל, דערנאך די אנדערע לענדער. דארט באגעגנט זיך דער בורא מיטן נברא, און דארט גייען די תפילות ארויף. ח

8:01

חז"ל זאגן אז דער בית המקדש איז גבוה מכל המקומות, כאטש עס זענען פאראן העכערע בערג. דער משגיח ענטפערט אז די וועלט איז קיילעכדיג, און ביי א קיילעכדיגע זאך איז דער שפיץ די נקודה פון וואו זי האט זיך אנגעהויבן פארמירן. ער לייגט צו אז "הר" איז פארבונדן מיט "הריון".

עולם שנה נפש: די פערציג טעג פון אלול

11:59

דער משגיח ברענגט פון ספר יצירה עולם שנה נפש, און זאגט אז יעדעס איז א קאפיע פונעם אנדערן. אזוי ווי די צורה פונעם ולד ווערט פארטיג אין די ערשטע פערציג טעג, ווערט דאס יאר געשאפן אין די פערציג טעג פון ראש חודש אלול ביז יום כיפור. ער ברענגט פונעם זשיקאווער אז ראש השנה איז בגימטריא בית המקדש. מ

ראש השנה, די אבן שתיה פון זמן

15:10

ראש השנה, וואס איז כולל יום כיפור (יחזקאל מ, א), איז די ערשטע נקודה פון זמן, וואו דער אייבערשטער הייבט אן שאפן דאס יאר. דערפאר איז ער "בהמצאו" (ישעיה נה, ו) אין די צען טעג (ראש השנה יח.). וואס ווייטער מ'גייט אוועק פון יענער נקודה, אזוי ווי דער גלות פון ירושלים, אלץ מער דערווייטערט מען זיך. ס,ע,פ

17:24

אזוי ווי דער ראש איז כולל דעם גאנצן גוף, איז ראש השנה כולל דאס גאנצע יאר. אין די פערציג טעג פון יצירה, זאגט דער משגיח, איז די שאפונג פונעם יאר איבערגעגעבן אין די הענט פון מענטשן דורך תפילה; נאכדעם איז שווער צו משנה זיין דעם גזר דין.

פון ראש חודש אלול: ארויפקלעטערן אויפן בארג

20:41

ראש חודש אלול איז משה רבינו ארויפגעגאנגען אויפן בארג, און דער משגיח זאגט אז דעמאלט דארף יעדער איד אנהייבן קלעטערן אויפן הר ה'; דער מקום איז חרוב, אבער דער זמן איז נישט חרוב. צדיקים קומען ארויף אין דרייסיג טעג, אנדערע אין פערציג. אויף "מי יעלה בהר ה'" (תהלים כד, ג) איז דער ענטפער: "זה דור דורשיו" (שם, ו). ש,ת

אדם הראשון און דער קערנדל וואס איז כולל דעם בוים

24:16

אין נפש איז אדם הראשון כולל אלע נשמות; ער איז די אבן שתיה פון נפש און איז באשאפן געווארן ראש השנה. אזוי ווי א קערנדל פון אן עפל איז כולל א גאנצן בוים מיט טויזנטער עפל, איז די נקודה כולל אלעס, "מועט המחזיק את המרובה". ביים מקום המקדש, וואו דער בורא באגעגנט זיך מיטן נברא, האבן די כללים פון טבע, זמן און מקום, נישט געהערשט, און מקום ארון אינו מן המדה (יומא כא.). אד

די אבות ווי די הרים; די תורה ווי דער פלאן

29:45

די אבות זענען די "הרים" (תהלים קכא, א), דער שורש וואס איז כולל גאנץ כלל ישראל, דערפאר זענען זיי געבוירן געווארן אין תשרי (ראש השנה יא.). דער אייבערשטער האט אריינגעקוקט אין דער תורה און באשאפן די וועלט, אזוי ווי אן ארכיטעקט מיט א פלאן (בראשית רבה א, א), ממילא געפינט זיך עולם שנה נפש אלעס אין דער תורה. אה,או,אז

דער מיטן פון ספר דברים און די סנהדרין

32:43

ספר דברים, אזוי ווי תוספות זאגט, איז אן איבערחזרונג פון דער גאנצער תורה, ממילא איז ער אויך כולל די גאנצע וועלט. אזוי ווי די גמרא רופט ארץ ישראל דער אמצע העולם, דארף דברים האבן א מיטן אנטקעגן דעם מקום המקדש. איין שיטה האלט אז די וועלט איז באשאפן געווארן אין תשרי, די אנדערע אין ניסן, און לויט דעם פאלט דער מיטן פון דער תורה אין פרשת שמיני, וואס מ'ליינט אין ניסן (ראש השנה י:-יא.). אח,אט

36:33

דער מיטן פון דברים איז די פרשה פון זקן ממרא: "על פי הדבר אשר יגידו לך מן המקום ההוא" (דברים יז, י). די סנהדרין, דער שורש פון דער תורה, זיצט אינעם שורש העולם, און די גמרא לערנט ארויס "מקום גורם" (סנהדרין יד:). ב,אכ

א באהאלטענער מקום, א באהאלטענער טאג

39:10

די מסורה ווייזט אז "מן המקום ההוא" איז דער מיטעלסטער פסוק פון דברים. דער מקום המקדש איז נישט קיין מקום פון טבע, ער איז באהאלטן, און מ'דארף אים זוכן. ראש השנה איז אויך באהאלטן, "בכסה", און מ'קען נישט אריינפאלן דערין; פון ראש חודש אלול קלעטערט מען, לערנט מוסר און די הלכות פון שופר. אי

41:45

דערפאר איז אלול א צייט פון נישט שלאפן, אזוי ווי דער מנהג אין שולחן ערוך אויפצושטיין פרי צו סליחות. ווער עס איז נישט נקי כפים (תהלים כד, ד) קען נישט ארויפגיין. אל,אא

דוד און שמואל זוכן און טועה זיין

43:27

ס'שטייט אין ספרים הקדושים אז די נשמה פון אדם הראשון איז געקומען אין דוד, דער ראש השנה פון נפש. דוד האט געמיינט אז דער מקום המקדש געהערט אויפן הויכן עיטם, ביז די תורה האט געוויזן הר המוריה, אביסל נידריגער (זבחים נד:). אנ

45:33

אזוי אויך שמואל, וואס איז געשיקט געווארן צו זאלבן א זון פון ישי, האט גענומען דעם הויכן עלטסטן און זיך טועה געווען (שמואל א טז, ו), זון נאך זון, ביזן באהאלטענעם פאסטעך דוד. מ'דארף זוכן און בלאנדזשען ביז מ'געפינט דעם אמת. דער מלך, אזוי ווי ראש השנה, איז משפיע פארן גאנצן יאר. אמ

דואג'ס קנאה און געפינען דעם מלך

48:37

דואג האט מקנא געווען דוד וואס ער האט געפונען דעם מקום (תהלים סט, י). פארוואס, אז יעדער קען מחדש זיין? דער משגיח ענטפערט אז יעדער איז מחדש לויט זיין שורש; דוד'ס שורש איז דער בית המקדש, און דאס וואס ער האט אים געפונען האט באוויזן אז ער, און נישט שאול, איז דער מלך. אס

50:26

דער מקום המקדש איז וואו מלכות שמים ווערט נתגלה. ראש השנה איז דאס אין זמן, דער פנימיות'דיגער קיום פון "שום תשים עליך מלך" (דברים יז, טו), און די ימים נוראים זענען טעג פון "מה נורא המקום הזה" (בראשית כח, יז). אע,אפ

ביים פוס פונעם בארג: בלייבן וואך

53:09

ביי ראש חודש אלול, זאגט דער משגיח, שטייט מען ביים פוס פונעם בארג, און מ'דארף בעטן צוקומען צו ראש השנה און בלייבן דארט דאס גאנצע יאר, נישט פארגעסן ווען תשרי גייט אוועק. דער מקום המקדש איז א מקום פון וואכזיין, אזוי ווי יעקב האט געזאגט "ואנכי לא ידעתי" (בראשית כח, טז), דערפאר שלאפט מען נישט ראש השנה (ירושלמי), און דער שופר רופט "עורו ישנים" (רמב"ם הלכות תשובה ג, ד). ער ענדיגט מיט א ברכה אויף א שנת גאולה. אצ,אק,אר

מראי מקומות

תורה

  1. א Devarim 17:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:25
  2. ב Devarim 17:10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:33
  3. ג Devarim 11:29-30 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 2:50
  4. ד Devarim 12:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 2:50
  5. אע Devarim 17:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 50:26
  6. אפ Bereishis 28:17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 50:26
  7. אצ Bereishis 28:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 53:09

נביאים

  1. ז Yirmiyahu 50:5 5:31 טעקסט מפתח
  2. כ Yeshayahu 2:2 11:27 טעקסט מפתח
  3. ל Yeshayahu 56:7 10:10 טעקסט מפתח
  4. ס Yechezkel 40:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:10
  5. ע Yeshayahu 55:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:10
  6. אמ Shmuel I 16:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 45:33
  7. אש Yeshayahu 11:1 57:12 טעקסט מפתח

כתובים

  1. ה Tehillim 132:1-5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 2:50
  2. י Tehillim 134:3 7:40 טעקסט מפתח
  3. ש Tehillim 24:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 20:41
  4. ת Tehillim 24:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 20:41
  5. אא Tehillim 24:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 41:45
  6. אה Tehillim 121:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 29:45
  7. אס Tehillim 69:10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 48:37

משנה

  1. אג לכאורה Avos 5:5 27:11 מפתח

תלמוד בבלי

  1. ח לכאורה Yoma 54b מפתח אינעם אויסשרייב: 5:45
  2. ט לכאורה Ta'anis 10a 6:23 מפתח
  3. נ לכאורה Berachos 60a 12:41 מפתח
  4. פ לכאורה Rosh Hashanah 18a מפתח אינעם אויסשרייב: 15:10
  5. ר לכאורה Rosh Hashanah 16b 21:56 מפתח
  6. אב לכאורה Gittin 57a 26:47 מפתח
  7. אד לכאורה Yoma 21a מפתח אינעם אויסשרייב: 24:16
  8. או לכאורה Rosh Hashanah 11a מפתח אינעם אויסשרייב: 29:45
  9. אט לכאורה Rosh Hashanah 10b-11a מפתח אינעם אויסשרייב: 32:43
  10. אכ לכאורה Sanhedrin 14b מפתח אינעם אויסשרייב: 36:33
  11. אנ לכאורה Zevachim 54b מפתח אינעם אויסשרייב: 43:27

תלמוד ירושלמי

  1. אק Talmud Yerushalmi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 53:09

מדרש

  1. אז לכאורה Bereishis Rabbah 1:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 29:45

זוהר און קבלה

  1. מ Sefer Yetzirah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 11:59
  2. ק Zohar (מקום נישט באשטימט) 17:30 מפתח

ראשונים

  1. ו לכאורה Ramban on Devarim 12:5 5:17 מפתח
  2. אח Tosafos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 32:43
  3. אר Rambam, Hilchos Teshuvah 3:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 53:09

אחרונים און חסידות

  1. אל לכאורה Shulchan Aruch Orach Chaim 581:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 41:45

תפילה און פיוט

  1. צ Yom Tov Musaf prayer (מקום נישט באשטימט) 16:03 מפתח

אנדערע

  1. אי Masorah (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 39:10

עיקרי הדברים

  1. 2:50 די תורה באשרייבט גענוי וואו הר גריזים און הר עיבל זענען, אבער זאגט נישט וואו דער בית המקדש איז, ווייל דעם מקום דארף מען זוכן, "לשכנו תדרשו".
  2. 5:52 די אבן שתיה איז די נקודה פון וואו די בריאה האט זיך אנגעהויבן און זיך פארשפרייט, און דערפאר איז זי דער העכסטער ארט, דער שפיץ פון דער קיילעכדיגער וועלט.
  3. 11:59 לויט עולם שנה נפש איז ראש השנה דער בית המקדש פון זמן, און די פערציג טעג פון ראש חודש אלול ביז יום כיפור זענען די יצירה פונעם יאר.
  4. 37:37 די סנהדרין, דער שורש פון דער תורה, זיצט אינעם מקום פונעם שורש העולם, און דער מיטעלסטער פסוק פון ספר דברים איז דער פסוק וועגן יענעם מקום.
  5. 39:53 ווייל די נקודה פונעם שורש איז באהאלטן, דארף מען ראש השנה, אזוי ווי דעם מקום המקדש און אזוי ווי דוד אליין, זוכן מיט מי, און אלול איז די צייט פון דעם זוכן.
  6. 51:22 ראש השנה איז דער טאג פון מלכות, און די ימים נוראים זענען בית המקדש טעג, אזוי ווי "מה נורא המקום הזה".

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 2:50 פארוואס זאגט די תורה, וואס באשרייבט אזוי גענוי וואו הר גריזים און הר עיבל זענען, נישט וואו דער בית המקדש איז?

    תירוץ: 39:47 ווייל דער מקום המקדש איז נישט קיין מקום פון טבע; ער איז באהאלטן און פאדערט דרישה, "לשכנו תדרשו".

  2. קשיא: 8:12 ווי אזוי קען ירושלים זיין גבוה מכל המקומות, ווען עס זענען פאראן בערג וואס זענען אסאך העכער?

    תירוץ: 8:33 די וועלט איז קיילעכדיג, און ביי א קיילעכדיגע זאך איז דער "שפיץ" די נקודה פון וואו זי איז פארמירט געווארן; די נקודה איז דער מקום המקדש.

  3. קשיא: 48:32 פארוואס האט דואג מקנא געווען דוד וואס ער האט געפונען דעם מקום המקדש, ווען יעדער איינער, אפילו א קליינער מענטש, קען מחדש זיין א חידוש אין דער תורה?

    תירוץ: 49:15 יעדער איינער איז מחדש לויט זיין שורש הנפש; דוד'ס שורש איז דער בית המקדש, און דאס וואס ער האט אים געפונען האט געוויזן אז ער, און נישט שאול, איז דער מלך.

מעשיות

  1. 44:12 דוד און שמואל זוכן דעם מקום המקדש

    דער משגיח דערציילט אז דוד המלך, צוזאמען מיט שמואל הנביא, האט געזוכט דעם מקום פונעם בית המקדש. זיי האבן געמיינט אז עס געהערט אויף עיטם, א גאר הויכן ארט, ביז זיי האבן געפונען דורך דער תורה אז עס איז הר המוריה, אביסל נידריגער ווי עיטם. דוד האט געבלאנדזשעט און זיך טועה געווען ביז ער האט געפונען דעם מקום.

    אין דער מעשה: דוד המלך, שמואל הנביא

  2. 45:20 שמואל קלייבט אויס צווישן די קינדער פון ישי

    ווען דער אייבערשטער האט געשיקט שמואל הנביא צו זאלבן א מלך פון די קינדער פון ישי, האט ער צום ערשט גענומען דעם עלטסטן, א שיינעם הויכן זון, און געמיינט אז ער איז דער משיח ה', און דער אייבערשטער האט אים געזאגט אז ער איז זיך טועה. ער איז געגאנגען צום צווייטן, צום דריטן, ביזן זעקסטן זון און זיך אלץ טועה געווען, ביז דער וועמען מ'האט זיך נישט געריכט, דער באהאלטענער דוד וואס איז געווען אין פעלד מיט די שאף, איז געווען דער וואס דער אייבערשטער האט אויסגעקליבן.

    אין דער מעשה: שמואל הנביא, ישי, דוד המלך

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

געדאנקען

  1. 39:45 דער מקום המקדש שטייט נישט אין דער תורה ווייל ער איז נישט קיין מקום פון טבע: אלס די נקודה פונעם שורש פון דער בריאה איז ער באהאלטן, און מ'קומט צו אים נאר דורך זוכן.
  2. 8:18 ירושלים איז גבוה מכל המקומות נישט מיט הייך, נאר ווייל ביי א קיילעכדיגע וועלט איז דער "שפיץ" די נקודה וואו איר פארמירונג האט זיך אנגעהויבן.
  3. 13:09 די פערציג טעג פון ראש חודש אלול ביז יום כיפור זענען אנטקעגן די פערציג טעג פון יצירת הולד, און דערפאר איז די שאפונג פונעם יאר איבערגעגעבן אין די הענט פון א מענטש דורך תפילה.
  4. 37:37 דער מיטעלסטער פסוק פון ספר דברים, וועגן דעם פסק פון סנהדרין "מן המקום ההוא", איז אנטקעגן דעם מיטן פון דער וועלט, ווייל דער שורש פון דער תורה דארף זיצן אינעם שורש פון דער בריאה.
  5. 49:21 דואג'ס קנאה איז נישט געווען אויף א געווענליכן חידוש: מיטן געפינען דעם מקום המקדש, וואס איז זיין אייגענער שורש, האט דוד געוויזן אז ער איז דער אמת'ער מלך און נישט שאול.
  6. 51:22 די ימים נוראים הייסן אזוי נאך דעם בית המקדש, "מה נורא המקום הזה", ווייל זיי זענען דער בית המקדש אין זמן.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 21:09 דער משגיח זאגט אז פון ראש חודש אלול דארף יעדער איד אנהייבן ארויפקלעטערן אויפן הר ה', זוכן מיט ערנסטקייט דעם מלך און זיך צוגרייטן צום טאג פון מלכות.
  2. 41:35 לויט דעם משגיח איז אלול א צייט פון נישט שלאפן, פון זוכן, אזוי ווי מ'שטייט אויף פרי צו סליחות.
  3. 40:26 דער משגיח זאגט אז מ'קען נישט אריינגיין אין ראש השנה אן הכנה; מ'דארף קומען גערייניגט דורך דער עבודה און דעם זוכן פון אלול.
  4. 53:32 ער זאגט אז מ'דארף בעטן צוויי זאכן: צוקומען צו ראש השנה און בלייבן דארט דאס גאנצע יאר, נישט ערנסט ווערן נאך ראש השנה און פארגעסן ווען תשרי גייט אוועק.
  5. 55:24 דער משגיח ווארנט אז א מענטש קען אפרייסן די בלעטער פון זיין קאלענדאר ביז ראש השנה און נאך אלץ בלייבן אונטן, און זאגט אז מ'דארף אויסנוצן דעם אלול ארויפצוקלעטערן און זיין וואך.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, דואג האדומי, דוד המלך, דער אמרי נועם פון דזשיקאוו, דער רמב"ם, דער רמב"ן, יעקב אבינו, ישי, משה רבינו, רבי אליעזר בן הורקנוס, רבי יהושע בן חנניה, שאול המלך, שמואל הנביא

ערכים אבן שתיה, אלול, דרשו ה' בהמצאו, זקן ממרא, יצירת הולד, לשכת הגזית, מועט המחזיק את המרובה, מקום המקדש, עולם שנה נפש, רבונו של עולם, שום תשים עליך מלך

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט