רשב"י מתקן פגם תלמידי ר' עקיבא של "אני אמלוך"
קאטאלאג: זמנים סעודת ל"ג בעומר נומ׳ 7 פאקעט גייד ז׳ 30 תשנ"ט (1998–99) אידיש 1 שעה 9 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט דורך דער פרשה פון די מלכי אדום אז די כלים זענען צובראכן געווארן ווייל די מקבלים האבן געזאגט "אני אמלוך" אנשטאט זיך מבטל צו זיין צום משפיע, און אז רבי שמעון בר יוחאי, דער סוד פון יובל, איז מתקן די שבירה און ברענגט עס אראפ ביז די נידעריגסטע נשמות פון די לעצטע דורות.
דער משגיח עפנט מיט דער שמחה פון ל"ג בעומר, און ער זאגט אז די שמחה וואקסט פון דור צו דור, ווייל וואס העכער א ליכט איז, אלץ נידעריגער דערגרייכט עס. דערנאך גייט ער אריבער צו דער פרשה פון די מלכים וואס האבן געקעניגט אין ארץ אדום, וואס לויטן ספר וואס ער לערנט איז דארט פארהאן דער גאנצער פלאן פון דער הנהגה פון דער וועלט, און אז צום סוף וועט די קדושה אליין הערשן. לויט די ספרים וואס ברענגען פונעם אר"י הקדוש ערקלערט ער אז די גאנצע בריאה איז משפיע און מקבל; די כלים זענען צובראכן געווארן ווייל די מקבלים האבן געזאגט "אני אמלוך", און די ניצוצות זענען אריינגעפאלן אין דער סטרא אחרא. זיי צוריקברענגען צום שורש איז יובל. רבי שמעון, דער סוד החמישים, גייט אראפ ביז דער נידעריגסטער מדרגה כדי מתקן צו זיין אונזערע נשמות, און ל"ג בעומר איז דער תיקון פון דער שבירה. צום סוף רעדט ער וועגן דער אהבה צווישן די חברים פון רבי שמעון, וועגן דעם קרייז ביים טאנצן, און וועגן רבי שמעונס שיטה אז אלע אידן זענען בני מלכים.
סדר השיעור
-
0:00 די שמחה פון ל"ג בעומר וואקסט מיט יעדן דור
דער משגיח רעדט וועגן ל"ג בעומר אלס דער טאג פון שמחה, וואס צדיקים האבן מכבד געווען מער ווי אנדערע טעג, און דערציילט אז רבי משה ראזוואדאווער האט זיך נישט געקענט אפשיידן דערפון. ער זאגט אז די שמחה וואקסט מיט יעדן דור, ווייל וואס העכער א זאך איז, אלץ נידעריגער דערגרייכט עס.
-
8:49 די מלכי אדום און דער פלאן פון דער בריאה
דער משגיח לערנט פון א ספר אויף דער פרשה פון די מלכים וואס האבן געקעניגט אין ארץ אדום: ביי זיבן מלכים שטייט "וימת", און ביים אכטן שטייט נישט קיין מיתה נאר דער נאמען פון זיין ווייב. דער ספר ערקלערט אז די קליינע פרשה כאפט ארום די גאנצע הנהגה, דעם געשלעג צווישן קדושה און טומאה, וואס איר סוף איז אז די קדושה אליין וועט הערשן; דער משגיח לייגט צו אז קיינמאל קומט גארנישט פאר קעגן דעם רצון פונעם רבונו של עולם.
-
14:49 א סוד באהאלטן אין דער פרשה
דער משגיח ערקלערט אז משה רבינו האט באהאלטן דעם סוד פון דער גאנצער בריאה אין דער פרשה, אז נאר די וואס זענען ראוי זאלן עס זען, און אז גרויסע צדיקים ווי רבי שמעון און זיין חבריא האבן געהאט א השגה דערין, און ס'איז דא אסאך בלעטער זוהר דערויף. אין גלות האט די סטרא אחרא א שליטה און די גרויסע אורות זענען באהאלטן; דערנאך הייבט ער אן מיט דעם ביאור וואס חסידישע ספרים ברענגען פונעם אר"י הקדוש.
-
18:51 משפיע און מקבל, און שבירת הכלים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די גאנצע בריאה איז משפיע און מקבל, ווי איש און אשה און ווי הקב"ה און כנסת ישראל. די ערשטע כלים זענען געווען צו נאנט צו די גרויסע אורות און האבן זיך נישט מכניע געווען צום משפיע נאר געזאגט "אני אמלוך", און זיי זענען צובראכן געווארן און די ניצוצות זענען אריינגעפאלן אין דער סטרא אחרא; א איד הייבט זיי אויף ווען ער עסט, ער טוט זיך אן און ער האנדלט מיט קדושה, און ער ערקלערט פארוואס א טיש הייסט שולחן.
-
24:58 יובל: צוריקברענגען די ניצוצות צום שורש שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז אויפהייבן די ניצוצות און זיי צוריקברענגען צום שורש הייסט יובל. אונזער צייט איז די מדרגה פון הוד שבהוד, דער נידעריגסטער חלק פון דער בריאה, און רבי שמעון גייט אראפ ביז דארט אלס דער מאסף לכל המחנות, דערפאר שפירן די לעצטע דורות מער ליכטיגקייט אויף ל"ג בעומר; ער איז דער סוד החמישים און דער תיקון פון "אני אמלוך".
-
28:24 דער אכטער מלך, שבועות, און גלייבן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז ל"ג בעומר איז דער תיקון פון דער שבירה: דער אכטער מלך, וואס ביי אים ווערט דערמאנט זיין ווייב, איז א מקבל וואס ווערט נישט צובראכן. ער רעדט וועגן דעם לעצטן דריטל פון ספירה אלס די הכנה צו שבועות, דערציילט דעם קאצקערס תשובה אז גלייבן איז גרעסער ווי זען, און בענטשט דעם עולם.
-
36:34 ל"ג בעומר וואקסט ווען ס'ווערט נאכט
דער משגיח זאגט אז ל"ג בעומר גייט אראפ ביז דער נידעריגסטער מדרגה: נישט אזוי ווי אנדערע ימים טובים, ווערט עס גרעסער ווען דער טאג גייט אריבער אין נאכט, ביז חצות אדער ביז מ'ציילט ספירה פונעם קומענדיגן טאג, ווייל דער יום טוב קומט אראפ צו אונז. ער זאגט אז מ'זאל נעמען חיזוק פון רבי שמעון; דער חלק ענדיגט זיך מיט געזאנג.
-
42:01 די אהבה פון דער חבריא און דער קרייז ביים טאנצן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שילדערט די גרויסע אהבה צווישן די חברים פון רבי שמעון, וואס זענען געגאנגען אין דעם וועג פון רבי עקיבא וועגן ואהבת לרעך כמוך, און די הוראה אז די חברים זאלן זיך האלטן ביי די הענט אין א געשלאסענעם קרייז ווי אן עלעקטרישער סירקוט. ער זאגט אז ער האט שוין אסאך מאל מעורר געווען נישט אפצולאזן די הענט און נישט צו רעדן אינמיטן טאנצן, ווייל דאס צורייסט דעם קשר.
-
45:28 רבי שמעון איז שבת; אלע אידן זענען בני מלכים
דער משגיח זאגט אז אזוי ווי ס'איז דא א צייט און א מקום וואס זענען שבת, איז רבי שמעון די נפש וואס איז שבת, און ער ברענגט דעם דברי יואל אז ביי משיח וועט די הלכה זיין ווי רבי שמעון. ער ערקלערט רבי שמעונס שיטה אז אלע אידן זענען בני מלכים און אלע זענען גלייך, וואס איז מרומז אין "עמק שוה", און ער ענדיגט מיט א ברכה פאר אלע וואס זענען פארבונדן מיט רבי שמעון.
דער שיעור, אויסגעשריבן
די שמחה פון ל"ג בעומר וואקסט מיט יעדן דור
דער משגיח רופט ל"ג בעומר דער טאג פון שמחה, און מירון דער ארט פון שמחה, און ער זאגט אז צדיקים האבן מכבד געווען דעם טאג מער ווי אנדערע טעג. רבי משה ראזוואדאווער פלעגט זאגן, ווען ס'איז געווארן פארנאכט, אז ער קען זיך נישט אפשיידן פון דעם טאג. צדיקים וואס האבן געהאט מער שייכות מיט פנימיות האבן נאך מער געשפירט וואס דער טאג פון רבי שמעון בר יוחאי איז.
אלע אנדערע ימים טובים, זאגט ער, פראוועט מען אזוי ווי די אבות האבן זיי געפראוועט, אבער די שמחה פון רבי שמעון וואקסט פון דור צו דור. וואס העכער א זאך איז, אלץ נידעריגער דערגרייכט עס, און ווייל מיר זענען אזוי נידעריג געפאלן, קומט זיין ליכט אראפ צו אונז נאך נידעריגער. ממילא איז דאס א טאג פון שמחה, און דער משגיח זאגט אז מ'דארף זיין בשמחה.
די מלכי אדום און דער פלאן פון דער בריאה
דער משגיח לערנט א ספר וואס רעדט פון דער פרשה פון די מלכים וואס האבן געקעניגט אין ארץ אדום פאר א מלך האט געקעניגט איבער אידן. ביי יעדן פון די זיבן מלכים שטייט "וימת"; ביים אכטן, הדר, שטייט עס נישט, און אנשטאט דעם ברענגט די תורה דעם נאמען פון זיין ווייב. פרעגט דער ספר: צו וואס דארף מען דאס אלעס וויסן? ג,א,ב
דער תירוץ איז אז די קליינע פרשה כאפט ארום די גאנצע הנהגה פון דער וועלט פונעם אנהייב פון דער בריאה, און דערפאר ווערט זי גערעדט אין דער אידרא פון רבי שמעון. די גאנצע היסטאריע איז א געשלעג צווישן קדושה און טומאה, און צום סוף וועט אלץ אויסקומען גוט, די קדושה אליין וועט הערשן, און דאס גאנצע רע וועט זיך איבערקערן צום טוב. ד
דער משגיח לייגט צו מיט זיינע אייגענע ווערטער אז ס'האט נאך קיינמאל נישט פאסירט אין דער וועלט א זאך קעגן דעם רצון פונעם רבונו של עולם. אפילו די עוולות וואס רשעים טוען קענען נישט געשען אויב ס'איז נישט זיין רצון. מיר פארשטייען נישט פארוואס, אבער סוף כל סוף וועט אלץ פארענטפערט ווערן, און מ'וועט זען אז אלץ איז געגאנגען אין איין ריכטונג, צו ברענגען דעם טוב אויף דער וועלט.
א סוד באהאלטן אין דער פרשה
דער משגיח ערקלערט אז משה רבינו האט באהאלטן אין דער פרשה דעם גאנצן פלאן פון דער בריאה און פון דער היסטאריע, אז נאר די וואס זענען ראוי זאלן עס זען. נאר גרויסע צדיקים ווי רבי שמעון און זיין חבריא האבן געהאט א השגה דערין, און אסאך בלעטער זוהר רעדן דערפון. ד
אין גלות האט די סטרא אחרא א שליטה, און די גרויסע אורות פון קדושה זענען באהאלטן. דער משגיח זאגט אז ער האט נישט ליב צו רעדן וועגן ענינים וואס מ'פארשטייט נישט, אבער חסידישע ספרים ברענגען דעם ביאור פונעם אר"י הקדוש זייער אפט, ממילא זאל מען כאטש א ביסל פארשטיין, כאטש פארשטיין פארוואס מ'פארשטייט נישט.
משפיע און מקבל, און שבירת הכלים
די גאנצע בריאה, ערקלערט דער משגיח, איז געבויט אויף משפיע און מקבל: א רבי און א תלמיד, איש און אשה, וואו די כתובה רעכנט אויס די חיובים פונעם מאן צו געבן. דאס איז א משל אויף הקב"ה און כנסת ישראל, וואס זענען מקבל פון אים אזוי ווי די לבנה. זומער און ווינטער, טאג און נאכט, יעדער חלק פון דער בריאה פירט זיך לויט דעם חוק.
ווען דער רבונו של עולם האט אנגעהויבן באשאפן די וועלט, האט ער באשאפן גרויסע אורות וואס האבן געדארפט אריינגיין אין כלים, און יעדער מקבל ווערט א משפיע צו א נידעריגערע וועלט. אין אנפאנג זענען די מקבלים געווען צו נאנט צו די משפיעים און באקומען א צו גרויסע ליכט, און די כלים האבן געפלאצט. דאס איז שבירת הכלים וואס מ'טרעפט אין חסידישע ספרים: די אורות זענען צוריק ארויף, און צובראכענע שטיקלעך קדושה זענען אריינגעפאלן אין דער סטרא אחרא.
דער ענין איז, זאגט ער, אז א מקבל דארף זיך מכניע זיין צום משפיע. ער ברענגט א משל: מ'גיסט וויין פון א קרוג אין א בעכער, אבער אויב דער בעכער וויל זיין העכער פון דער קרוג, באקומט ער גארנישט און אלץ גיסט זיך אויס. די כוחות וואס האבן געדארפט מקבל זיין האבן געזאגט "אני אמלוך", און דערפון איז געקומען די שבירה.
אונזער גאנצע עבודה, זאגט דער משגיח, איז אויפצוהייבן די ניצוצות. ווען א איד עסט, דארף ער וויסן אז דער רבונו של עולם האט אים געשיקט דאס עסן ווייל עס האט א שייכות צו זיין נשמה און נאר ער קען עס מתקן זיין; ער דארף עסן מיט א ברכה, מיט נטילת ידים און מיט זאלץ, ווי דער מנהג ישראל איז. אנדערש נעמט ער אריין דאס רע וואס איז דערין אויסגעמישט. א טיש הייסט שולחן ווייל וואס ליגט אויף אים איז געשיקט געווארן, און אזוי אויך זיינע מלבושים, זיין דירה און זיינע געשעפטן.
יובל: צוריקברענגען די ניצוצות צום שורש
דערפאר, זאגט דער משגיח, שטייט "וימת" ביי די מלכים און נישט ביים אכטן. אויפהייבן די ניצוצות און זיי צוריקברענגען צו דער קדושה הייסט יובל, וואס מיינט צוריקקומען צום שורש.
אונזער צייט, עקבתא דמשיחא, איז די מדרגה פון הוד שבהוד, דער נידעריגסטער חלק פון דער בריאה, די בחינה פון שבט דן, דער מאסף לכל המחנות. רבי שמעון גייט אראפ ביז דארט כדי מתקן צו זיין אונזערע נשמות, און דערפאר שפירט א אידיש הארץ היינט אויף ל"ג בעומר א ליכטיגקייט וואס פריערדיגע דורות, פארן בעל שם טוב און פארן אר"י הקדוש, האבן נישט געשפירט. ער איז דער סוד החמישים, און דאס איז דער תיקון פון "אני אמלוך". ה
דער אכטער מלך, שבועות, און גלייבן
ל"ג בעומר, פירט דער משגיח אויס, איז דער תיקון פון דער שבירה: עס ווערט נתגלה אז די כלים קענען מקבל זיין די אורות, און דאס איז יובל. דאס איז דער תיקון פונעם אכטן מלך, וואו די נקבה, דער מקבל, נעמט אן פונעם משפיע, און דערפאר שטייט דארט דער נאמען פון זיין ווייב. דער מקבל ווערט שוין נישט צובראכן, אדרבה, ער ווערט מלכות. ער ברענגט אז "בשנת היובל הזאת" איז בגימטריא דער נאמען פון זיין ווייב. ב
רבי שמעון איז דער סוד פון יובל און פון חמישים. מיט אים הייבט זיך אן דער לעצטער דריטל פון ספירה; די ערשטע צוויי דריטלעך זענען א המשך פון פסח, און יעצט גרייט מען זיך צו צו מתן תורה, צום יום החמישים. דער משגיח ברענגט אז אין די ספרים פון רוזשין שטייט אז משיח קען קומען נאך פאר שבועות, און ער בענטשט אז אלע זאלן מקבל זיין תורה, יראת שמים און ברכה.
ער דערציילט פונעם קאצקער, רבי מענדל, וואס האט געהאט א מחלוקת מיט גאליצישע צדיקים. איינער האט אים געשיקט זאגן אז ער זעט די אושפיזין ווען זיי קומען אריין אין זיין סוכה; האט דער קאצקער געענטפערט אז ער גלייבט אז זיי קומען אריין, און גלייבן איז גרעסער ווי זען. אזוי אויך ביי רבי שמעון: אפילו אז מ'פארשטייט נישט, איז די אמונה גרעסער, און ער בענטשט אז אלע זאלן מקבל זיין די השפעות טובות וואס קומען היינט אראפ.
ל"ג בעומר וואקסט ווען ס'ווערט נאכט
ל"ג בעומר, זאגט דער משגיח, גייט אראפ ביז דער נידעריגסטער מדרגה. ווען דער טאג גייט אריין אין נאכט ווערט עס גרעסער און גרעסער, ביז חצות אדער ביז מ'ציילט ספירה פונעם קומענדיגן טאג. נישט אזוי ווי אנדערע ימים טובים, דארף מען זיך דא נישט ארויפהייבן; דער יום טוב קומט אראפ צו אונז, און וואס מער חושך, אלץ מער ל"ג בעומר.
דערפאר, זאגט ער, דארף א איד יעצט נעמען חיזוק פון רבי שמעון בר יוחאי. דערנאך זינגט מען.
די אהבה פון דער חבריא און דער קרייז ביים טאנצן
ס'איז געווען א גרויסע אהבה צווישן די חברים פון רבי שמעון; אזוי ווי דער זוהר אין דער אידרא זאגט, הענגט זייער גאנצער ענין אין אהבה. רבי שמעון איז געגאנגען אין דער שיטה פון זיין רבי'ן, רבי עקיבא, וואס האט גערופן ואהבת לרעך כמוך א כלל גדול בתורה. די חברים האבן געדארפט מאכן א קרייז און זיך האלטן ביי די הענט, אז אזוי ווי אן עלעקטרישער סירקוט זאל די השפעה זיך נישט מפסיק זיין. ו,ז
דער משגיח זאגט אז ער האט שוין אסאך מאל מעורר געווען נישט אפצולאזן די הענט און נישט צו רעדן אינמיטן טאנצן. א חבריא איז א קשר, און ל"ג בעומר איז א קשר. אזוי ווי דער שולחן ערוך רעדט שארף וועגן איינעם וואס רעדט ביי חזרת הש"ץ, אזוי איז דער וואס רעדט אינמיטן די טענצער מבטל דעם גאנצן ענין און צורייסט דעם סירקוט. דערנאך ברענגט ער דעם פסוק אין חבקוק. ח,ט
רבי שמעון איז שבת; אלע אידן זענען בני מלכים
אזוי ווי ס'איז דא א צייט וואס איז שבת און א מקום וואס איז שבת, ירושלים, זאגט דער משגיח, איז דא א נפש וואס איז שבת: רבי שמעון. ער ברענגט דעם דברי יואל אז ווען משיח וועט קומען וועט די הלכה זיין ווי רבי שמעון; היינט קען מען נאך נישט לעבן לויט זיין קדושה. י
אלס ביישפיל ברענגט ער רבי שמעונס שיטה וועגן וואס מ'מעג טראגן שבת, וואס הייסט א מלבוש און וואס הייסט א תכשיט: א תכשיט פאר א עושר איז נישט קיין תכשיט פאר אן ארעמאן. רבי שמעון האלט אז כל ישראל בני מלכים, ממילא זענען אלע גלייך, דער גרעסטער בן מלך מיטן ארעמסטן קבצן. דער משגיח זעט דאס מרומז אין עמק שוה הוא עמק המלך: דארט זענען אלע גלייך. כ,ל
ער ענדיגט מיט א ברכה אז ווער ס'האט א שייכות מיט רבי שמעון און גלייבט אין אים, זאל רבי שמעון זיך פאר אים אננעמען, אים רעכענען צווישן די בני מלכים און אים משפיע זיין אלעס גוטס, ברוחניות ובגשמיות.
מראי מקומות
תורה
נביאים
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
אחרונים און חסידות
אנדערע
עיקרי הדברים
- 1:45 די שמחה פון ל"ג בעומר ווערט גרעסער פון דור צו דור, ווייל וואס העכער א ליכט איז, אלץ נידעריגער גייט עס אראפ.
- 9:41 די פרשה פון די מלכי אדום כאפט ארום דעם גאנצן פלאן פון דער הנהגה פון דער וועלט, וואס איר סוף איז אז די קדושה אליין וועט הערשן.
- 18:52 די גאנצע בריאה פירט זיך מיט משפיע און מקבל; די כלים זענען צובראכן געווארן ווייל די מקבלים האבן זיך נישט מכניע געווען צום משפיע נאר געזאגט "אני אמלוך".
- 22:43 די עבודה פון א איד איז אויפצוהייבן די ניצוצות וואס זענען געפאנגען אין דער סטרא אחרא, למשל דורך עסן מיט קדושה, און זיי צוריקברענגען צום שורש הייסט יובל.
- 27:18 רבי שמעון בר יוחאי, דער סוד החמישים, גייט אראפ ביז דער נידעריגסטער מדרגה מתקן צו זיין די נשמות פון די לעצטע דורות; ל"ג בעומר איז דער תיקון פון דער שבירה פון "אני אמלוך".
- 50:58 לויט רבי שמעון זענען אלע אידן בני מלכים און אלע זענען גלייך, און ביי משיח וועט די הלכה זיין אזוי ווי ער.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 9:36 פארוואס דארף די תורה אונז דערציילן וועגן די מלכים וואס האבן געקעניגט אין ארץ אדום?
תירוץ: 9:41 ווייל די קליינע פרשה כאפט ארום די גאנצע הנהגה פון דער וועלט, פונעם אנהייב פון דער בריאה ביזן סוף, ווען די קדושה אליין וועט הערשן.
-
קשיא: 9:18 פארוואס איז דער אכטער מלך אנדערש, אז ביי אים שטייט נישט "וימת" און מ'דערמאנט זיין ווייב?
תירוץ: 28:37 ער איז דער תיקון פון דער שבירה: דארט נעמט דער מקבל, די בחינה פון נקבה, אן פונעם משפיע און ווערט נישט צובראכן.
-
קשיא: 21:06 פארוואס זענען די כלים צובראכן געווארן?
תירוץ: 20:56 די מקבלים זענען געווען צו נאנט צו די משפיעים און האבן באקומען א צו גרויסע ליכט, און אנשטאט זיך מכניע צו זיין האבן זיי געזאגט "אני אמלוך".
-
קשיא: 23:57 פארוואס הייסט א טיש שולחן?
תירוץ: 23:59 ווייל אלץ וואס א מענטש באקומט צו טועם זיין איז אים געשיקט געווארן פונעם רבונו של עולם, און די זאך בעט אז ער זאל זי מתקן זיין.
מעשיות
-
1:11 רבי משה ראזוואדאווער פארנאכט ל"ג בעומר
דער משגיח דערציילט אז רבי משה ראזוואדאווער פלעגט זאגן, ווען ס'איז געווארן פארנאכט ל"ג בעומר, אז ער קען זיך נישט אפשיידן פון דעם טאג. ער ברענגט דאס אלס א ביישפיל ווי צדיקים האבן מכבד געווען ל"ג בעומר מער ווי אנדערע טעג.
אין דער מעשה: ר' משה'לע ראזוואדאווער
-
31:28 דער קאצקער: גלייבן איז גרעסער ווי זען
דער קאצקער, רבי מענדל, האט געהאט א מחלוקת מיט גאליצישע צדיקים איבער זיין הנהגה. איינער פון זיי האט אים געשיקט זאגן אז ער זעט די אושפיזין ווען זיי קומען אריין צו אים אין סוכה. דער קאצקער האט אים צוריקגעשיקט אז ער גלייבט אז זיי קומען אריין, און גלייבן איז גרעסער ווי זען. דער משגיח זאגט דאס אויף רבי שמעון: אפילו אז מ'פארשטייט נישט, איז גלייבן אין אים גרעסער.
אין דער מעשה: דער קאצקער רבי, רבי מאיר אפטער, דער אפטער רב
געדאנקען
- 1:51 וואס העכער א ליכט איז, אלץ נידעריגער דערגרייכט עס; דערפאר וואקסט די שמחה פון רבי שמעון וואס מער די דורות גייען אראפ, און די לעצטע דורות שפירן מער ליכטיגקייט אויף ל"ג בעומר ווי די פריערדיגע.
- 21:51 שבירת הכלים איז געקומען דערפון וואס די מקבלים האבן זיך נישט געוואלט מכניע זיין צום משפיע, מיט דער טענה "אני אמלוך", אזוי ווי א בעכער וואס וויל זיין העכער פון דער קרוג און באקומט דערפאר גארנישט.
- 28:37 דער אכטער מלך פון אדום, ביי וועם שטייט נישט "וימת" און זיין ווייב ווערט דערמאנט, איז א מקבל וואס נעמט אן פונעם משפיע אן צו ווערן צובראכן; דער משגיח ברענגט אז "בשנת היובל הזאת" איז בגימטריא דער נאמען פון זיין ווייב.
- 23:57 א טיש הייסט שולחן ווייל דאס עסן אויף אים איז געשיקט (שלח) געווארן פונעם רבונו של עולם צום מענטש, אלס א שליחות מתקן צו זיין די ניצוצות דערין.
- 36:47 נישט אזוי ווי אנדערע ימים טובים, ווערט ל"ג בעומר גרעסער ווען ס'ווערט נאכט, ווייל דער יום טוב קומט אראפ צום מענטש אנשטאט ער זאל זיך דארפן ארויפהייבן צו אים.
- 42:37 די חברים האבן זיך געהאלטן ביי די הענט אין א געשלאסענעם קרייז ווי אן עלעקטרישער סירקוט; רעדן אדער אפלאזן אינמיטן טאנצן צורייסט דעם סירקוט.
- 50:04 רבי שמעון איז די נפש וואס איז שבת, און זיין שיטה אז אלע אידן זענען בני מלכים, אלע גלייך, וועט ווערן די הלכה ווען משיח וועט קומען.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 3:06 דער משגיח זאגט אז ל"ג בעומר איז א טאג פון שמחה און מ'דארף זיין בשמחה.
- 22:46 דער משגיח זאגט אז ווען א איד עסט דארף ער וויסן אז דער רבונו של עולם האט אים געשיקט דאס עסן, און עסן ווי א איד: מיט א ברכה, מיט נטילת ידים, און איינטונקען אין זאלץ ווי דער מנהג ישראל איז.
- 42:57 דער משגיח זאגט אז מ'זאל נישט אפלאזן די הענט און נישט רעדן אינמיטן טאנצן אין קרייז, ווייל דאס צורייסט דעם קשר.
- 37:17 דער משגיח זאגט אז יעצט, ווען ס'גייט אריין די נאכט פון ל"ג בעומר, דארף א איד נעמען חיזוק פון רבי שמעון בר יוחאי.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער קאצקער רבי, דער רוזשינער, חבקוק, משה רבינו, ר' משה'לע ראזוואדאווער, רבי עקיבא, רבי שמעון בר יוחאי
ערכים הוד שבהוד, יובל, ל"ג בעומר, מאסף לכל המחנות, משפיע ומקבל, ניצוצות, סטרא אחרא, עקבתא דמשיחא, שבירת הכלים