ע"י פורים זוכים לשושן פורים; מפלת המן ממדריגת חמישים
קאטאלאג: זמנים סעודת שושן פורים נומ׳ 9 פאקעט גייד ז׳ 25 תשס"ו (2005–06) אידיש 1 שעה 20 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז דורך היטן פורים ווי עס דארף צו זיין ווערט א איד דערהויבן צו דער העכערער מדריגה פון שושן פורים, און אז המן איז געפאלן ווייל ער האט געוואלט דערגרייכן די מדריגה פון חמשים, דעם שורש פון אחדות ישראל וואס ווערט נתגלה ביי קריאת שמע און גרייכט אראפ ביזן נידעריגסטן איד.
דער משגיח עפנט מיטן מהר"ל: אסתר האט געוואלט א גרעסערן פורים, אין ט"ו בחודש, ווען די לבנה איז במילואה, אזוי ווי די אנדערע ימים טובים. ער דערציילט אז די מזוזות פונעם בעל התניא זענען געווען אנדערש נאר ווייל דער סופר האט זיי געשריבן אין ט"ו בחודש. שושן פורים געהערט צו די מוקפין חומה און מ'פארדינט עס לויט די עבודה, בשעת דער י"ד איז געקומען צו די נחשלים דורכן גורל; ווער עס היט דעם י"ד ווי עס דארף צו זיין ווערט דערהויבן צום ט"ו. דערנאך רעדט ער פון המן, וואס האט געוואלט לויט דער עצה פון זרש מבטל זיין דעם קריאת שמע פון מרדכי. קריאת שמע איז אמונה העכער פון שכל און די אחדות פון אלע נשמות אין "אחד", די מדריגה פון חמשים, וואס המן האט געוואלט דערגרייכן און איז דערפון אראפגעפאלן, אויפגעהאנגען אויף אן עץ פון חמשים אמה אינעם טאג פון קצירת העומר. דער שורש גרייכט אראפ ביזן לעצטן ווארט פון קריאת שמע, ביזן נידעריגסטן איד, און דאס איז די שמחה פון פורים. צום סוף ערקלערט ער פארוואס מ'האט נישט מאריך געווען פורים אויף ט"ז און י"ז, און דעם כח פון פורים אויפצוהייבן א איד פונעם עפר.
ענינים: שושן פורים · קריאת שמע · אמונה פשוטה, למעלה פון שכל
סדר השיעור
-
0:00 ט"ו בחודש און די מזוזות פונעם בעל התניא מעשה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם מהר"ל אז אסתר האט געוואלט א גרעסערן פורים אין ט"ו, ווען די לבנה איז במילואה, אזוי ווי פסח און סוכות. ער דערציילט פון א איד וואס האט באשטעלט מזוזות ביים סופר פונעם בעל התניא און זיי אויסגעביטן, און ווי אזוי דער בעל התניא האט עס באמערקט.
-
8:43 פונעם י"ד אריין אין שושן פורים שטייט אינעם קאטאלאג
דער סופר ערקלערט אז דער איינציקער חילוק איז געווען דאס שרייבן אין ט"ו. דער משגיח ערקלערט אז דער י"ד איז געקומען צו די נחשלים דורכן גורל, בשעת שושן פורים געהערט צו די מוקפין חומה און מ'פארדינט עס; ווער עס היט דעם י"ד ווי עס דארף צו זיין ווערט דערהויבן צום ט"ו.
-
11:59 א הפסקה
-
17:18 זרש, בני ברק און קריאת שמע
דער משגיח טייטשט די עצה פון זרש אלס א פלאן צו מבטל זיין דעם קריאת שמע של שחרית פון מרדכי. ער איז מחדש אז זרש איז אנטלאפן קיין בני ברק, וואו המנ'ס אייניקלעך האבן געלערנט תורה, ער פארבינדט דעם ניצוץ קדושה אין המן, וואס דער אריז"ל רעדט דערפון, מיט רב שמואל בר שילת, און ערקלערט אז די תנאים ביים סדר אין בני ברק האבן מתקן געווען דעם פגם אין קריאת שמע.
-
22:30 המן וויל דערגרייכן דעם נ' שער שטייט אינעם קאטאלאג
קריאת שמע איז אמונה העכער פון דעת. המן, דער ראש פון דער קליפה, האט געוואלט אריבערשפרינגען פונעם מ"ט שער פון טומאה אינעם נ' שער פון קדושה, און איז געפאלן; ער איז אויפגעהאנגען געווארן אויף אן עץ פון חמשים, דער מקום פון קודש הקדשים, וואו אלע אידישע נשמות זענען איינס, די אחדות פון "לך כנוס את כל היהודים" און פון משלוח מנות.
-
25:57 עתיקא און דער טאג פון קצירת העומר שטייט אינעם קאטאלאג
דורך קריאת שמע כאפט זיך א איד אן אינעם עולם פון אחדות, וואס ווערט אנגערופן עתיקא, וואו קיין פגם דערגרייכט נישט, אזוי ווי ביי קריעת ים סוף ווען מ'האט געזאגט צו משה אז ער דארף נישט מתפלל זיין. דער משגיח ברענגט דעם מהר"ל אז המן איז געפאלן אינעם טאג פון קצירת העומר, דער אנהייב פון ציילן ביז חמשים, און ער רופט די עצה פון זרש א נארישקייט.
-
31:05 "אני ה' אלקיכם" פארן נידעריגסטן איד שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז דאס לעצטע ווארט פון קריאת שמע איז כנגד דער לינקער עקב, דער נידעריגסטער איד אינעם לעצטן דור, און אז אפילו אותיות וואס זענען נטפל צום שם טאר מען נישט אויסמעקן. עמלק האט עס געוואלט אויסמעקן, דערפאר ווערט ער אליין אויסגעמעקט מדה כנגד מדה. דאס צוויי מאל "אני ה' אלקיכם" איז א לשון חיבה, און די שמחה פון פורים איז אז דער נידעריגסטער איד איז מקושר צום אייבערשטן.
-
40:52 ניגון (ניגון)
-
49:07 פארוואס נישט ט"ז און י"ז? שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט די גמרא וואס פרעגט פארוואס מ'קען נישט מאריך זיין פורים אויף ט"ז און י"ז, און ענטפערט "ולא יעבור". ווייל די אותיות נאכן שם האבן קדושה, וואלט מסתבר געווען צו מאריך זיין נאך פורים; ער ענטפערט מיטן "לא תעבור בי" פון עשו און מיט "עד מדרך כף רגל", וואס וועט מקוים ווערן ביי דער גאולה.
-
52:28 דער חסרון הלבנה געהערט צו עשו שטייט אינעם קאטאלאג
די קדושה גייט העכער ביז דער לבנה במילואה פון ט"ו; דערנאך איז דער חסרון הלבנה דער חלק פון עשו, דערפאר מאכט מען נישט קיין חתונה דעמאלט און מ'קען נאך נישט אריינטראגן מחיית עמלק אין יענע טעג. ביי משיח וועט מען יא, ממילא איז די קשיא פון דער גמרא א תפילה, און ט"ז און י"ז טראגן שוין די שמחה פון דער האפענונג אויף דער גאולה.
-
56:00 זינגען
-
1:14:55 פורים הייבט אויף א איד פונעם עפר
דער משגיח ברענגט דעם חידושי הרי"ם אז חנוכה און פורים האלטן אידן אין גלות, און רש"י אויף די ווערטער פון זרש אז אידן ווערן משל געווען צו עפר און צו שטערן. פורים קען אויפהייבן אפילו א איד וואס ליגט אינעם עפר ביז די שטערן; דער דריי-עקיגער המן-טאש ווייזט דאס, און ער שליסט מיט תשובה פון פורים און ווייטער.
דער שיעור, אויסגעשריבן
ט"ו בחודש און די מזוזות פונעם בעל התניא
דער משגיח ברענגט דעם מהר"ל אז אסתר האט געוואלט אז אידן זאלן האבן א גרעסערן פורים, אין ט"ו. ט"ו, ווען די לבנה איז במילואה, איז א ספעציעלער טאג: פסח און סוכות פאלן אין אים, און שבועות איז פופציג טעג נאך פסח.
ער דערציילט א מעשה. דער בעל התניא האט געבעטן א איד וואס איז געפארן, ער זאל באשטעלן פאר אים מזוזות ביי א סופר, און יענער האט אויך באשטעלט פאר זיך. ער האט געמיינט אז דער סופר שרייבט אנדערש פארן רבי'ן, און האט זיי אויסגעביטן; אבער דער בעל התניא האט א קוק געטון און געפרעגט צי די זענען געשריבן פאר אים, האט יענער אים געגעבן די ריכטיגע. שפעטער האט ער געפרעגט דעם סופר פארוואס ער האט נישט געהאט די זעלבע כוונות פאר אים.
פונעם י"ד אריין אין שושן פורים
דער סופר האט געענטפערט אז די כוונות זענען געווען די זעלבע, נאר די פונעם בעל התניא זענען געשריבן אין ט"ו. דאס, זאגט דער משגיח, האט אסתר געזוכט. לויטן פרי עץ חיים געהערט שושן פורים צו די מוקפין חומה און מ'פארדינט עס לויט די עבודה, בשעת דער י"ד איז געקומען צו די נחשלים דורכן גורל, א מקום וואס קיין חטא דערגרייכט נישט. ווער עס היט דעם י"ד ווי עס דארף צו זיין, מיט דער מגילה, מצוות און צדקה, ווערט דערהויבן אין שושן פורים. א
זרש, בני ברק און קריאת שמע
דער משגיח ברענגט פון מדרש אז המן האט געוואלט מבטל זיין קריאת שמע: די עצה פון זרש "ובבקר אמר למלך" מיינט מ'זאל נישט לאזן מרדכי זאגן קריאת שמע של שחרית, ווייל המן האט געוואוסט איר כח. ג,ב
די גמרא זאגט אז המנ'ס אייניקלעך האבן געלערנט תורה אין בני ברק, און דער תרגום שני זאגט אז זרש איז אנטלאפן; דער משגיח איז מחדש אז זי איז אנטלאפן אהין. דער אריז"ל זאגט אז פורים דארף מען מחיה זיין אפילו דעם ניצוץ קדושה אין המן, און דער משגיח זאגט אז דאס איז רב שמואל בר שילת, א אייניקל פון זרש. די תנאים ביים סדר אין בני ברק, ביז דער צייט פון קריאת שמע של שחרית, האבן מתקן געווען דעם פגם. ד,ה,ו
המן וויל דערגרייכן דעם נ' שער
קריאת שמע איז אמונה העכער פון דעת, דערפאר דעקט מען צו די אויגן. לויטן מהר"ל ערקלערט דער משגיח אז המן האט געוואלט אריבערשפרינגען פונעם מ"ט שער פון טומאה אינעם נ' שער פון קדושה, וואו מ'קען נישט אריינקומען. ער איז געפאלן און אויפגעהאנגען געווארן אויף אן עץ פון חמשים, דער מקום פון קודש הקדשים, וואו אלע נשמות גיסן זיך צוזאמען אין "אחד"; דאס איז די אחדות פון "לך כנוס את כל היהודים" און פון משלוח מנות. ז,ח
עתיקא און דער טאג פון קצירת העומר
דורך קריאת שמע כאפט זיך א איד אן אינעם עולם פון אחדות פון מרדכי, וואס הייסט עתיקא, וואו קיין פגם דערגרייכט נישט. ביים ים סוף האט מען געזאגט צו משה "מה תצעק אלי", און דער זוהר זאגט אז דאס איז געהאנגען אין עתיקא, וואו מ'דארף נישט קיין זכותים; דאס איז דער שורש פון אידישע נשמות. ט,י
דער משגיח ברענגט דעם מהר"ל אז המן איז אויפגעהאנגען געווארן אינעם טאג פון קצירת העומר, ווען מ'הייבט אן ציילן ביז חמשים. קריאת שמע איז בגימטריא קצירת העומר, ממילא איז די עצה פון זרש עס מבטל צו זיין אין יענעם טאג געווען א נארישקייט.
"אני ה' אלקיכם" פארן נידעריגסטן איד
דער שורש הנעלם פון פורים גרייכט אראפ ביזן נידעריגסטן איד. קריאת שמע האט רמ"ח ווערטער כנגד די אברים, אזוי ווי עס שטייט אין שולחן ערוך, ממילא איז דאס לעצטע ווארט כנגד דער לינקער עקב, דער נידעריגסטער איד. טייל זאגן צוויי מאל "אני ה' אלקיכם" כדי משלים צו זיין דעם מנין, אזוי ווי אינעם סידור פונעם בעל התניא. כ,ל
פארוואס נישט ט"ז און י"ז?
די גמרא פרעגט פארוואס מ'קען נישט מאריך זיין פורים אויף ט"ז און י"ז, און ענטפערט "ולא יעבור". דער משגיח פרעגט: ווייל די אותיות נאכן שם האבן קדושה, וואלט מסתבר געווען צו מאריך זיין נאך פורים. ער ענטפערט מיט "לא תעבור בי" פון עשו, וואס דער אייבערשטער האט מסכים געווען "עד מדרך כף רגל", ביז זיינע פיס וועלן שטיין אויפן הר הזיתים. צ,ק,ר,ש
דער חסרון הלבנה געהערט צו עשו
די קדושה גייט העכער ביז דער לבנה במילואה, שושן פורים; די צווייטע העלפט פונעם חודש איז דער חלק פון עשו, און דער שולחן ערוך זאגט אז מ'מאכט נישט דעמאלט קיין חתונה. מחיית עמלק דארט קען נאך נישט זיין, אבער ביי משיח יא, ממילא איז די קשיא פון דער גמרא א תפילה. "מלחמה לה' בעמלק מדר דר" גרייכט ביזן דור פון משיח, און די שמחה פון די טעג איז די האפענונג אויף דער גאולה, "והיתה לה' המלוכה". ת,אא,אב
פורים הייבט אויף א איד פונעם עפר
דער משגיח ברענגט דעם חידושי הרי"ם אז חנוכה און פורים האלטן אידן אין גלות, און פורים קומט פון גאר הויך. זרש האט געזאגט צו המן "אשר החלות לנפל", און רש"י ברענגט פון חז"ל אז אידן ווערן משל געווען צו עפר און צו שטערן: פאלן זיי, פאלן זיי ביז עפר; הייבן זיי זיך, ביז די שטערן. ממילא קען זיך א איד פונעם עפר אויפהייבן פורים, ווי דער דריי-עקיגער המן-טאש ווייזט, און תשובה דארף האלטן פון פורים און ווייטער. אג,אד
מראי מקומות
תורה
- ט Shemos 14:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:15
- ס Shemos 17:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:23
- ע Bamidbar 24:20 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:23
- פ Bamidbar 15:41 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:59
- ק לכאורה Bamidbar 20:18 מפתח אינעם אויסשרייב: 49:14
- ר לכאורה Devarim 2:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 49:14
- אא לכאורה Shemos 17:16 מפתח אינעם אויסשרייב: 52:48
נביאים
כתובים
תרגום
תלמוד בבלי
מדרש
- ג Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 17:18
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 5:21 לויטן מהר"ל האט אסתר געוואלט פורים אין ט"ו בחודש, ווען די לבנה איז במילואה, דער טאג וואס די ימים טובים פאלן אין אים.
- 9:50 דער י"ד איז געגעבן געווארן פאר די נחשלים דורכן גורל, פון א מקום וואס קיין חטא דערגרייכט נישט; שושן פורים איז פאר די מוקפין חומה און מ'פארדינט עס לויט די עבודה, און ווער עס היט דעם י"ד ווי עס דארף צו זיין קומט אריין אין אים.
- 17:18 המן האט געוואלט מבטל זיין קריאת שמע, וואס איז אמונה העכער פון דעת און די אחדות פון אלע אידישע נשמות אין דעם ווארט "אחד".
- 23:27 המן איז געפאלן ווייל ער האט זיך געוואלט ארויפכאפן ביז דער מדריגה פון חמשים, דער מקום פון קודש הקדשים וואס איז העכער פון פארשטאנד, און דערפאר איז ער אויפגעהאנגען געווארן אויף אן עץ פון חמשים אמה אינעם טאג פון קצירת העומר.
- 31:43 דער שורש פון קריאת שמע גרייכט אראפ ביזן לעצטן ווארט "אלקיכם", וואס איז כנגד דעם נידעריגסטן איד אינעם לעצטן דור; אפילו די אותיות וואס זענען נטפל צום שם טאר מען נישט אויסמעקן, און עמלק וואס האט עס געוואלט אויסמעקן ווערט אליין אויסגעמעקט.
- 39:52 די שמחה פון פורים איז אז דער רבונו של עולם זאגט צום נידעריגסטן איד "איך בין דיין ג-ט", און פורים איז אים מקשר צו שמע ישראל.
- 49:53 מ'האט נישט מאריך געווען פורים אויף ט"ז און י"ז ווייל די צווייטע העלפט פונעם חודש, ווען די לבנה ווערט קלענער, געהערט צו עשו; ווען משיח וועט קומען וועט מען אריינגיין אין זיין גבול, און די קשיא פון דער גמרא איז באמת א תפילה.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 5:26 פארוואס האט אסתר געוואלט פורים אין ט"ו?
תירוץ: 5:51 ווייל ט"ו, ווען די לבנה איז במילואה, איז א ספעציעלער טאג וואס די ימים טובים פאלן אין אים, א גרעסערער פורים.
-
קשיא: 8:21 פארוואס זענען די מזוזות פונעם סופר פארן בעל התניא געווען אנדערש ווי יענעמס?
תירוץ: 8:36 די כוונות זענען געווען די זעלבע; נאר די פונעם בעל התניא זענען געשריבן געווארן אין ט"ו בחודש.
-
קשיא: 22:31 פארוואס האט המן דווקא געוואלט מבטל זיין קריאת שמע?
תירוץ: 22:31 ווייל קריאת שמע איז אמונה העכער פון דעת, וואו א איד דעקט צו די אויגן און נעמט אויף עול מלכות שמים, די מדריגה וואס המן האט געוואלט דערגרייכן און אנגרייפן.
-
קשיא: 28:42 פארוואס איז המן אויפגעהאנגען געווארן אינעם טאג פון קצירת העומר?
תירוץ: 28:47 פון יענעם טאג הייבט מען אן ציילן ביזן פופציגסטן טאג, און ער האט אין זיך דעם כח פון חמשים; ווייל המן האט געוואלט דערגרייכן ביז דער נ' מדריגה פון קדושה, איז ער פון דארט אראפגעווארפן געווארן אין יענעם טאג.
-
קשיא: 49:39 אויב די אותיות נאכן שם האבן קדושה, פארוואס לאזט די גמרא נישט מאריך זיין פורים אויף די טעג נאך אים?
תירוץ: 51:01 די צווייטע העלפט פונעם חודש איז דער גבול פון עשו, וואס מ'טאר נישט אריינגיין "עד מדרך כף רגל", ביז דער גאולה.
-
קשיא: 36:45 פארוואס זאגט מען צוויי מאל "אני ה' אלקיכם"?
תירוץ: 36:59 א טאפלטער נאמען איז א לשון חיבה, אזוי ווי רש"י זאגט ביי "אברהם אברהם"; דער אייבערשטער ווייזט זיין חיבה צום נידעריגסטן איד.
מעשיות
-
6:30 די מזוזות פונעם בעל התניא
דער בעל התניא האט געבעטן א איד וואס איז געפארן קיין א געוויסע שטאט אז ער זאל באשטעלן ביי א סופר דארט מזוזות פאר אים, און יענער האט אויך באשטעלט מזוזות פאר זיך. ווען ער איז געקומען זיי נעמען, האט אים דער סופר געוויזן וועלכע זענען פארן רבי'ן און וועלכע פאר אים; ער האט געמיינט אז דער סופר שרייבט אנדערש פארן בעל התניא, און האט זיי אויסגעביטן. דער בעל התניא האט א קוק געטון אויף די מזוזות און געפרעגט צי די האט מען געשריבן פאר אים, האט יענער אים געגעבן די אמת'ע, און דער בעל התניא האט זיי אנגענומען. שפעטער האט ער געפרעגט דעם סופר פארוואס ער האט נישט געהאט די זעלבע כוונות פאר אים, האט דער סופר געענטפערט אז די כוונות זענען געווען די זעלבע; דער איינציקער חילוק איז אז די מזוזות פונעם בעל התניא האט ער געשריבן אין ט"ו בחודש, ווען די לבנה איז במילואה.
אין דער מעשה: דער בעל התניא
געדאנקען
- 8:36 די מזוזות פונעם בעל התניא זענען נישט געווען אנדערש ווייל דער סופר האט געהאט אנדערע כוונות, נאר ווייל זיי זענען געשריבן געווארן אין ט"ו בחודש, ווען די לבנה איז במילואה; דאס ווייזט וואס אסתר האט געזוכט אין א פורים פון ט"ו.
- 4:53 דער י"ד איז א הכנה, א כסא, פאר שושן פורים: דער פורים פון די נחשלים איז געקומען דורכן גורל, אבער ווער עס נוצט אים ווי עס דארף צו זיין ווערט דערפון דערהויבן אינעם ט"ו, וואס מ'פארדינט.
- 19:46 דער משגיח איז מחדש אז דער ניצוץ קדושה אין המן, וואס לויטן אריז"ל דארף מען אים מחיה זיין פורים, איז רב שמואל בר שילת, א אייניקל פון זרש, און דערפאר פארפלאנטערט מען זיך און מ'בענטשט זרש.
- 21:30 דער סדר פון די תנאים אין בני ברק, ביז עס איז געקומען די צייט פון קריאת שמע של שחרית, איז געקומען מתקן זיין דעם פגם פון המנ'ס אייניקלעך וואס האבן דארט געוואוינט, וועמענס באבע זרש האט געגעבן אן עצה מבטל צו זיין קריאת שמע של שחרית.
- 28:42 המן איז אויפגעהאנגען געווארן אינעם טאג פון קצירת העומר ווייל פון יענעם טאג הייבט מען אן ציילן ביז חמשים, די מדריגה וואס ער האט געוואלט כאפן; און קריאת שמע איז בגימטריא קצירת העומר.
- 34:23 אפילו די אותיות וואס זענען נטפל צום סוף פונעם שם טאר מען נישט אויסמעקן; די נידעריגסטע אידן פונעם לעצטן דור זענען צוגעטשעפעט צום "כם" פון "אלקיכם", און עמלק, וואס האט געוואלט אויסמעקן וואס מ'טאר נישט אויסמעקן, ווערט מדה כנגד מדה אליין אויסגעמעקט.
- 54:12 די קשיא פון דער גמרא פארוואס מ'איז נישט מאריך פורים אויף ט"ז און י"ז איז א תפילה אז די גאולה זאל קומען, ווען מ'וועט אריינגיין אין גבול פון עשו און יענע טעג וועלן אויך טראגן דעם נצחון איבער עמלק.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 11:25 דער משגיח זאגט אז דורך היטן פורים ווי עס דארף צו זיין, לערנען די מגילה, טון די מצוות און געבן צדקה, ווערט מען דערפון דערהויבן אין שושן פורים.
- 38:11 דער משגיח זאגט אז א איד דארף זיך מחזק זיין מיט דעם וואס דער לעצטער פסוק פון קריאת שמע רעדט צום לעצטן דור און צום נידעריגסטן איד.
- 40:27 דער משגיח זאגט אז א איד דארף זיך פורים פרייען מיטן רבונו של עולם, וואס זאגט אפילו צום נידעריגסטן איד "איך בין דיין ג-ט".
- 1:19:47 דער משגיח זאגט אז תשובה, וואס מ'טוט געווענליך פון תענית אסתר ביז פורים, דארף יעצט האלטן פון פורים און ווייטער.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אסתר המלכה, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער חידושי הרי"ם, דער מהר"ל פון פראג, המן, זרש, מרדכי הצדיק, משה רבינו, עשו, רב שמואל בר שילת, רבי לוי יצחק בארדיטשובער, רש"י
ערכים אחדות, גורל, לבנה במילואה, מוקפין חומה, מחיית עמלק, נחשלים, ניצוצות, עקבתא דמשיחא, עתיקא קדישא, קודש הקדשים, קריאת שמע, שושן פורים, שער החמישים