זמן שאפילו שוכחי ה' ישובו (שייכות לז' אדר ולפ' ויקרא)
קאטאלאג: זמנים פורים נומ׳ 15 פאקעט גייד ז׳ 24 תשל"ג (1972–73) אידיש 1 שעה
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז חודש אדר, וואס איז פארבונדן מיט דער ענוה פון משה רבינו און מיט זיין משכן, איז די צייט ווען אפילו די אידן וואס האבן פארגעסן דעם רבונו של עולם ווערן צוריקגערופן מיט ליבשאפט, און אז פורים ברענגט אראפ באהאלטענע חסדים אויף כלל ישראל.
דער משגיח עפנט מיט דעם מנהג צו דערמאנען דעם זכות פון משה רבינו אין אדר, און מיט דעם געדאנק אז מ'בארגט פון א בעסערער צוקונפט, מיט א מעשה פון א קאצקער חסיד. פונעם קליינעם א' פון ויקרא ערקלערט ער די ענוה פון משה רבינו, און אז יעדער איד וואס האט די מידה ווערט דערנענטערט, אפילו אין דעם הסתר פון אדר, ווען דער שם הוי' פעלט אין דער מגילה. דערנאך פארבינדט ער אדר, בפרט אדר שני, מיט די פארגעסענע אידן מחוץ למחנה: דאס איבעריגע זילבער פון די שקלים וואס משה רבינו האט פארגעסן איז געווארן די ווים פון די עמודים, וואס זענען געשטאנען אינדרויסן פונעם חצר און וועלן נאך צוריק מחובר ווערן. דער משכן פון משה רבינו, זאגט ער, איז קיינמאל נישט באמת חרוב געווארן; יעדער מקדש איז א קאפיע דערפון, און זיין קדושה באשיצט נאך היינט כלל ישראל. ער רעדט וועגן עמלק אין עולם, נפש און זמן, לערנט פונעם יסוד יוסף וועגן תענית אסתר און דאס ליכט וואס עפנט זיך ביי קריאת המגילה, און ענדיגט מיט דעם שם הוי' וואס איז באהאלטן אין דער מגילה, אז פורים איז חסד פאר אידן און דין אויף זייערע שונאים.
ענינים: חודש אדר · משה רבינו · דער משכן און די כהנים · דעם אייבערשטנס אהבה צו כלל ישראל · ענוה און ביטול
סדר השיעור
-
0:00 דער זכות פון משה רבינו און בארגן פון דער צוקונפט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח עפנט מיט דעם מנהג צו דערמאנען דעם זכות פון משה רבינו, און אז די לעצטע גאולה וועט קומען אין זיין זכות, דורך תורה. ווייל אידן זענען נאך נישט אינגאנצן משועבד צו תורה, ערקלערט ער אז מ'בארגט פון דער צוקונפט, אזוי ווי אין דער קאצקער מעשה פון א חסיד וואס האט גערופן "טאטע", און אזוי ווי דאס "קימו וקבלו" פון פורים.
-
4:31 דער קליינער א' פון ויקרא שטייט אינעם קאטאלאג
פון דער פרשה ערקלערט דער משגיח פארוואס משה רבינו האט מורא געהאט אריינצוגיין אין אהל מועד, און דעם קליינעם א' פון ויקרא, מיטן בעל הטורים און רש"י, און דעם מדרש אז די איבערגעבליבענע טינט האט אים געגעבן קרני הוד. ער לייגט צו אז משה רבינו איז דער כלל פון גאנץ כלל ישראל, וואס איז דא אין יעדן איד.
-
8:44 דערנענטערט אפילו אין הסתר פנים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז דורך דער ענוה פון משה רבינו ווערט א איד אריינגערופן מיט חיבה, אפילו אין דעם הסתר פנים פון אדר, ווען דער שם הוי' פעלט סיי ביי "ויקרא אל משה" און סיי אין דער מגילה. א גרויסן א' זעט מען פון ווייטן, א קליינעם נאר פון נאנט; די מגילה איז א שליחות פון מרדכי צו די רחוקים, און פורים קומען אפילו די וואס האבן פארגעסן צוריק.
-
14:05 פקודי, אדר שני און דאס פארגעסענע זילבער שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח מערקט אן אז משה רבינו'ס נאמען פעלט אין תצוה אבער שטייט דרייצן מאל אין פקודי, און פארבינדט עס מיט דעם צווייטן הסתר און דעם גרעסערן גילוי פון אן עיבור יאר. ער רופט אדר די צייט פון די וואס זענען מחוץ למחנה, און ברענגט דעם מדרש אז משה רבינו האט פארגעסן וואס ער האט געטון מיט די 1775 איבעריגע שקלים, ביז ער האט זיך דערמאנט אז מ'האט דערפון געמאכט ווים לעמודים.
-
20:21 די ווים אינדרויסן פונעם חצר שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די זעקס הונדערט טויזנט וועמענס שקלים זענען געווארן די אדני הכסף זענען דער עיקר פון דער מחנה, און די עקסטערע אידן זענען די פארגעסענע, פארבונדן מיט שכחת התורה וואס עתניאל בן קנז האט צוריקגעברענגט דורך פלפול. די ווים זענען געשטאנען אינדרויסן פונעם חצר, אבער זיי וועלן צוריק מחובר ווערן צו די עמודים, ווייל יעדער איד איז א "ראש" אין א געוויסער בחינה.
-
27:41 יעדער מקדש איז דער משכן פון משה רבינו
אויף "אלה פקודי המשכן משכן העדות" ברענגט דער משגיח רש"י אז דאס צוויי מאל משכן איז א משכון אויף די צוויי חורבנות, און דעם ישמח משה'ס תירוץ אז יעדער מקדש איז באמת דער משכן וואס משה רבינו האט געמאכט. ער מאכט עס קלאר מיט א משל פון א משורר'ס אריגינעלן כתב יד און די קאפיעס דערפון.
-
31:43 דער דימענט וואס האט געראטעוועט א לעבן
דער משגיח פרעגט ווי אזוי קען דער משכן פון משה רבינו פארלוירן ווערן, ווען די גמרא זאגט אז מעשה ידיו פון משה ווערן נישט בטל, און ענטפערט מיט א משל פון א זון וואס האט אוועקגעגעבן דעם טאטנס דימענט כדי צו ראטעווען זיין לעבן. די קדושה פון משה רבינו האט אויפגענומען דעם צארן וואס איז געווען אויף אידן, און מרדכי, א ניצוץ פון משה, האט אזוי אויך געראטעוועט די אידן.
-
36:59 עמלק אין נפש און אין זמן
דער משגיח ערקלערט אז עמלק איז דא אין נפש, אין נשמות וואס פארשפרייטן אפיקורסות און ספיקות אין אמונה, בפרט פאר משיח, און אין זמן, אין סוף יאר ווייטסטנס פון ניסן. אזוי ווי די מצוה פון מחיית עמלק איז ביי א באוואוסטן עמלקי, אזוי מוז מען אין אדר האלטן מלחמה מיט עמלק, און די מצוות פון פורים גרייטן אן אידן דערצו.
-
42:07 דער יסוד יוסף וועגן תענית אסתר
דער משגיח שטעלט פאר דעם ספר יסוד יוסף און לערנט דערפון אז תענית אסתר קומען מרדכי און אסתר אראפ זיך מתחבר זיין מיט אידן. מרדכי האט געזען דעם אינערלעכן שורש פון המן'ס כח, און אסתר איז געשטאנען אין דעם חצר הפנימי פון אויבן; דער שרביט פון חסד איז אויסגעשטרעקט געווארן צו אלע וואס באהעפטן זיך מיט איר, און מ'זאל זאגן "על אילת השחר" און דערנאך מתפלל זיין אין זייער זכות.
-
49:09 דאס באהאלטענע ליכט ביי קריאת המגילה
ווייטער פונעם יסוד יוסף באשרייבט דער משגיח א באהאלטענעם עולם הקדוש וואס עפנט זיך פורים, וועמענס ליכט דויערט דעם גאנצן טאג, נישט נאר א רגע ווי ביים "איה" פון קדושת שבת. ווייל עס קומט פון א פארבארגענעם ארט, איז דער שם הוי' באהאלטן אין דער מגילה; "מקרא מגילה" מיינט ארונטערצורופן דאס ליכט, מיט גרויס יראה ביי דער קריאה.
-
53:58 דער שם הוי' באהאלטן אין דער מגילה
דער משגיח ערקלערט אז דער שם הוי' כסדרו איז רחמים און למפרע איז דין; ניסן טראגט עס כסדרו, און אדר איז א צייט פון דין. המן'ס "וכל זה איננו שוה לי" האט דעם שם למפרע אין די סופי תיבות, אסתר'ס "יבוא המלך והמן היום" האט עס אין די ראשי תיבות, און דער אייבערשטער האט געגעבן חסדים פאר אידן און דינים אויף המן. ער ענדיגט אז די מגילה איז א שפע פון חסדים וואס קומט צוריק יעדעס יאר.
דער שיעור, אויסגעשריבן
דער זכות פון משה רבינו און בארגן פון דער צוקונפט
דער משגיח עפנט מיט דעם מנהג צו דערמאנען דעם זכות פון משה רבינו, און ברענגט דעם אור החיים אז די פריערדיגע גאולות זענען געקומען אין זכות פון די אבות, און די לעצטע וועט קומען אין זכות פון משה, דורך דער תורה וואס ער האט געברענגט. אבער אידן זענען נאך בטלנים פון תורה, ווי אזוי קען מען זיך דערויף פארלאזן? א
ער ענטפערט אז מ'בארגט פון דער צוקונפט. א קאצקער חסיד האט אמאל געשריגן "אוי טאטע" ביי אן אנדער צדיק און מ'האט אים געטענהט; דער קאצקער האט ערקלערט אז מ'בארגט זיך א טאטן: ווייל ער וועט זיין גוט, מעג ער שוין יעצט זאגן "טאטע". דאס, זאגט דער משגיח, איז געווען אסתר'ס בקשה, און אין אדר דארף מען מקבל זיין "קימו וקבלו", צו היטן און לערנען תורה, און אזוי זיך פארבינדן מיט משה. ב
דער קליינער א' פון ויקרא
אין דער פרשה איז משה רבינו געשטאנען אינדרויסן, מורא געהאט אריינצוגיין, און דער אייבערשטער האט אים גערופן מיט חיבה. דער בעל הטורים זאגט אז דער א' פון ויקרא איז קליין ווייל משה האט זיך געהאלטן קליין; רש"י שטעלט עס אקעגן נביאי אומות העולם, וואו עס שטייט אן א א'. ענוה, "והאיש משה עניו מאד", איז געווען משה'ס טבע. ג,ד,ה
דערנענטערט אפילו אין הסתר פנים
א איד וואס נעמט אן משה'ס ענוה, און פילט אז ער איז נישט ראוי אריינצוגיין, איז דווקא דער וועמען דער אייבערשטער רופט אריין מיט חיבה, ווייל משה האט זיך געהאלטן קלענער פון יעדן און לאזט דערפאר יעדן איד שעפן פון אים. אפילו אין דעם הסתר פנים פון אדר, ווען ביי "ויקרא אל משה" פעלט דער שם הוי' אזוי ווי אין דער מגילה, איז די קריאה דא. ה
פקודי, אדר שני און דאס פארגעסענע זילבער
משה'ס נאמען פעלט אין תצוה, אבער אין פקודי, מערקט אן דער בעל הטורים, שטייט ער דרייצן מאל. דער משגיח ערקלערט אז אין אן עיבור יאר ברענגט א צווייטער הסתר א גרעסערן גילוי, און נאכן דרייצנטן חודש ווערט משה'ס כבוד נתגלה. אדר, בפרט אדר שני, געהערט צו די וואס זענען מחוץ למחנה און האבן פארגעסן דעם רבונו של עולם, און פורים נעמט זיי אריין. י
די ווים אינדרויסן פונעם חצר
די זעקס הונדערט טויזנט וועמענס שקלים זענען געווארן די אדני הכסף זענען דער עיקר פון דער מחנה, פארבונדן מיטן שם אדנות און מיט קבלת עול מלכות שמים; דער משגיח פארבינדט די הונדערט אדנים מיט די מאה ברכות וואס דער רמב"ם דערמאנט. די עקסטערע אידן זענען די פארגעסענע, פארבונדן מיט שכחת התורה.
די גמרא אין תמורה דערציילט אז טויזנטער הלכות וואס זענען פארגעסן געווארן אין די ימי אבל פון משה האט עתניאל בן קנז צוריקגעברענגט דורך פלפול. דערפאר האט די נשמה פון רבי עקיבא, וואס דער אריז"ל רופט דעם שורש פון פלפול, געגעבן דעם חשבון, ווייל מיט פלפול אין תורה קען מען צוריקברענגען אפילו די אין שער הנון. מ
יעדער מקדש איז דער משכן פון משה רבינו
רש"י טייטשט דאס צוויי מאל "משכן" אין פקודי אז עס איז א משכון אויף די צוויי חורבנות. אבער, פרעגט דער משגיח, דער משכן איז דאך נאר געווען אין מדבר. דער ישמח משה ענטפערט אז יעדער מקדש איז באמת דער משכן וואס משה האט געמאכט מיט זיינע אייגענע הענט. נ,ס
דער אריגינעלער כתב יד פון א משורר ליגט אין א מוזיי, אבער דער שיר אליין איז אין יעדע קאפיע. אזוי זענען ביידע בתי מקדש, און יעדער משכן וואס א איד מאכט פארן אייבערשטן אפילו אין גלות, קאפיעס פונעם משכן פון משה, געבויט מיט זיין כח.
דער דימענט וואס האט געראטעוועט א לעבן
דער ישמח משה פרעגט ווי אזוי האט משה'ס משכן פארלוירן געקענט ווערן, ווען די גמרא אין סוטה זאגט אז מעשה ידיו פון משה ווערן נישט בטל. א גבר האט איבערגעלאזט זיין זון א דימענט; דער זון האט זיך פארזינדיגט קעגן דעם מלך און מ'האט אים גע'משפט צום טויט, האט ער אוועקגעגעבן דעם דימענט אלס פדיון. איינער האט אים אויסגעלאכט, אבער א חכם האט געזאגט אז יעצט לעבט דער דימענט אין אים און אין אלע זיינע דורות. ס,ע
עמלק אין נפש און אין זמן
עמלק איז דא אין נפש: נשמות וואס פארשפרייטן אפיקורסות און ספיקות אין אמונה, שטארקער פאר משיח. ער איז אויך דא אין זמן: דער סוף יאר, ווייטסטנס פון ניסן, ווען עמלק קען זיך פארשפרייטן.
דער יסוד יוסף וועגן תענית אסתר
דאס באהאלטענע ליכט ביי קריאת המגילה
דער שם הוי' באהאלטן אין דער מגילה
דער משגיח ברענגט פון ר' יואל אז דער שם הוי' איז יא אין דער מגילה. כסדרו איז ער רחמים, למפרע דין. דער צירוף פון ניסן איז רחמים, און אדר, וואס איז באמת א צייט פון דין און פון עמלק, האט געדארפט האבן פארקערט, אבער דער אייבערשטער האט עס איבערגעדרייט.
המן'ס "וכל זה איננו שוה לי" האט דעם שם למפרע אין די סופי תיבות: ער האט געוואלט ממשיך זיין דין אויף אידן. אסתר'ס "יבוא המלך והמן היום" האט אים אין די ראשי תיבות, און זי האט געוואלט נאר חסד. דער אייבערשטער האט מסכים געווען טיילווייז: חסדים פאר אידן, דינים אויף די שונאים. דאס, פונעם אריז"ל, זאגט דער משגיח, איז נאר א משל. אב,אג
די גאנצע מגילה איז א שפע פון חסדים, אזוי גרויס אז זיי מוזן קומען באהאלטן, אזוי ווי א באטייבונג פאר א שארפער רפואה. וואס מער מ'גיט זיך אוועק צום אייבערשטן פורים, אלץ מער איז מען זוכה, ווייל דער זעלבער חסד קומט צוריק יעדעס יאר.
מראי מקומות
תורה
כתובים
- ב Esther 9:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:37
- ט לכאורה Tehillim 9:18 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:11
- ר לכאורה Esther 5:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 44:18
- ש לכאורה Esther 5:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 44:18
- ת לכאורה Tehillim 22:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 44:18
- אא Esther 8:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 51:40
- אב Esther 5:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 55:38
- אג לכאורה Esther 5:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 55:38
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
- ג לכאורה Baal HaTurim, Vayikra 1:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 4:42
- ד Rashi, Vayikra 1:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 4:42
- י Baal HaTurim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 14:31
- נ Rashi, Shemos 38:21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:57
- צ Rambam, Mishneh Torah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 40:58
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 3:57 דער משגיח זאגט אז ווער עס איז מקבל אויף זיך אין אדר צו מקיים זיין און לערנען תורה, "קימו וקבלו", באקומט א שייכות מיט משה רבינו, וועמענס נשמה איז מתפשט אין יעדן איד.
- 5:29 משה רבינו האט געשריבן ויקרא מיט א קליינעם א' ווייל ער האט זיך געהאלטן קלענער פון יעדן; א איד וואס נעמט אן די ענוה ווערט אריינגערופן פונעם רבונו של עולם מיט א קריאה של חיבה.
- 16:09 אדר, בפרט אדר שני, איז די צייט פון די וואס זענען מחוץ למחנה און האבן פארגעסן דעם רבונו של עולם, און פורים איז ווען זיי ווערן צוריק אריינגענומען.
- 28:42 יעדער מקדש און יעדער משכן וואס א איד בויט פארן רבונו של עולם איז א קאפיע פונעם משכן וואס משה רבינו האט געמאכט, און זיין קדושה באשיצט נאך היינט כלל ישראל.
- 40:15 אדר איז די צייט פון עמלק אין יאר, און די מצוות פון פורים זענען וואס גרייטן אן אידן צו האלטן מלחמה מיט אים.
- 54:13 דער שם הוי' איז באהאלטן אין דער מגילה אויף אן אופן וואס ברענגט חסדים אויף אידן און דינים אויף זייערע שונאים, און יעדעס יאר קומט צוריק דער זעלבער חסד.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 5:24 פארוואס שטייט ויקרא מיט א קליינעם א'?
תירוץ: 5:33 משה רבינו האט זיך געהאלטן קליין און האט נישט געוואלט שרייבן אז דער רבונו של עולם האט אים גערופן מיט א ספעציעלע חיבה, האט ער געשריבן א קליינעם א'.
-
קשיא: 14:31 פארוואס פעלט משה רבינו'ס נאמען אין תצוה, און אין פקודי שטייט ער דרייצן מאל?
תירוץ: 15:07 אין אן עיבור יאר ברענגט א צווייטער הסתר א גרעסערן גילוי, און דער כבוד פון משה רבינו ווערט נתגלה דרייצן מאל, נאך דעם דרייצנטן חודש, צו משלים זיין וואס פעלט אין תצוה.
-
קשיא: 18:20 פארוואס האט משה רבינו פארגעסן וואס ער האט געטון מיט די 1775 עקסטערע שקלים?
תירוץ: 21:14 די שקלים זענען געקומען פון די עקסטערע אידן איבער די זעקס הונדערט טויזנט, וואס זענען די פארגעסענע מחוץ למחנה; נאר די נשמה פון רבי עקיבא, דער שורש פון פלפול, האט אנטפלעקט אז זיי זענען געווארן די ווים לעמודים.
-
קשיא: 27:57 פארוואס שטייט צוויי מאל "משכן"?
תירוץ: 28:01 רש"י זאגט אז עס איז א משכון אויף די צוויי חורבנות; דער ישמח משה לייגט צו אז יעדער מקדש איז באמת דער משכן פון משה רבינו, אזוי ווי קאפיעס פון אן אריגינעלן כתב יד.
-
קשיא: 31:50 ווי אזוי האט דער משכן פון משה רבינו געקענט חרוב ווערן, ווען דאס וואס משה האט געמאכט ווערט נישט בטל?
תירוץ: 33:28 אזוי ווי א דימענט וואס מ'האט אוועקגעגעבן צו ראטעווען א מענטשנס לעבן, איז ער נישט פארלוירן: זיין קדושה האט אויפגענומען דעם צארן אויף אידן און האלט אויף דאס פאלק.
-
קשיא: 50:12 פארוואס איז דער שם הוי' פארבארגן אין דער מגילה?
תירוץ: 50:06 ווייל די ליכט פון דער מגילה קומט פון א באהאלטענעם עולם הקדוש וואס ווערט נישט נתגלה אינדרויסן, און מרדכי'ס נשמה איז פון דארט.
מעשיות
-
2:20 דער קאצקער חסיד וואס האט געבארגט א טאטן
א קאצקער חסיד איז געקומען צו אן אנדער צדיק, איז אריין אין זיין בית המדרש און האט א געשריי געטון "אוי טאטע!" יענער צדיק האט אים געפרעגט ווי אזוי ער קען רופן דעם רבונו של עולם זיין טאטע. ווען דער חסיד איז צוריקגעקומען קיין קאצק און דערציילט דעם רבי'ן וואס איז פארגעקומען, האט דער קאצקער געזאגט אז מ'בארגט זיך א טאטן: ווייל ער וועט זיין גוט, מעג ער שוין יעצט רופן דעם רבונו של עולם "טאטע".
אין דער מעשה: דער קאצקער רבי
געדאנקען
- 1:37 אידן וואס זענען נאך נישט ראוי קענען "בארגן" פון זייער צוקונפט: ווייל זיי וועלן זיין גוט, מעגן זיי שוין יעצט רופן דעם רבונו של עולם "טאטע", און דאס איז געווען אסתר'ס בקשה אויף א ישועה היינט.
- 11:11 א גרויסן א' זעט מען פון ווייטן, א קליינעם א' נאר פון נאנט: אין דעם הסתר פון אדר דאכט זיך אז די קריאה של חיבה איז נישטא, אבער ווען מ'ווערט דערנענטערט דורך פורים זעט מען אז זי איז געווען די גאנצע צייט.
- 23:42 די ווים לעמודים, געמאכט פונעם פארגעסענעם עקסטערן זילבער, זענען געשטאנען אינדרויסן פונעם הייליגן חצר; זיי זענען די פארגעסענע אידן, וואס וועלן נאך באהאפטן ווערן צו די גרויסע עמודים פון תורה און גמילות חסדים.
- 22:04 די עקסטערע אידן זענען פארבונדן מיט שכחת התורה, און די נשמה פון רבי עקיבא, דער שורש פון פלפול, האט געקענט געבן א חשבון אויף זיי, ווייל מיט פלפול אין תורה קען מען צוריקברענגען אפילו וואס איז אריינגעפאלן אין שער הנון.
- 33:28 אזוי ווי א דימענט וואס מ'האט אוועקגעגעבן כדי צו ראטעווען א לעבן לעבט ווייטער אין יעדן דור, אזוי איז דער משכן פון משה רבינו נישט פארלוירן געווארן: זיין קדושה האט אויפגענומען דעם צארן אויף אידן און האלט אויף דאס פאלק.
- 50:06 דער שם הוי' איז באהאלטן אין דער מגילה ווייל איר ליכט קומט פון א באהאלטענעם עולם וואס קען נישט נתגלה ווערן אינדרויסן, און קריאת המגילה איז וואס רופט דאס ליכט ארונטער.
- 57:36 אסתר האט געוואלט נאר חסדים, אבער דער אייבערשטער האט מסכים געווען נאר טיילווייז: פורים האט געדארפט סיי חסדים פאר אידן און סיי דינים אויף המן, דערפאר טראגן אירע ווערטער דעם שם אויף ביידע אופנים.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 3:57 דער משגיח זאגט אז אין אדר, אקעגן פורים, דארף מען מקבל זיין אויף זיך צו מקיים זיין די תורה און לערנען תורה, דאס "קימו וקבלו" וואס פארבינדט מיט משה רבינו.
- 48:15 פונעם יסוד יוסף ברענגט דער משגיח אז תענית אסתר זאל מען פריער זאגן דעם קאפיטל "על אילת השחר" און דערנאך זיינע בקשות, און דערמאנען דעם זכות פון מרדכי און אסתר.
- 59:34 דער משגיח זאגט אז וואס מער א מענטש גיט זיך אוועק צום רבונו של עולם פורים, אלץ מער קען ער זוכה זיין צו אירע גרויסע ישועות.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אברהם אבינו, אסתר המלכה, דער בעל הטורים, דער הייליגער אור החיים, דער הייליגער אר"י, דער קאצקער רבי, המן, יעקב אבינו, יצחק אבינו, מרדכי הצדיק, משה רבינו, עתניאל בן קנז, ר' מאטעלע טשערנאבילער, רבי אהרן טשערנאבילער, רבי משה קאברינער, רבי עקיבא, רש"י
ערכים הסתר פנים, ווי העמודים, מדת הדין, מחוץ למחנה, עמלק, פלפול, קימו וקבלו, שם הוי"ה, שער החמישים, תענית אסתר