"ערכתי נר למשיחי" מביאים משיח דוקא ע"י מסירת נפש
קאטאלאג: זמנים חנוכה נומ׳ 7 פאקעט גייד ז׳ 19 תשס"ד (2003–04) אידיש 40 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז צו דעם אור פון משיח וואס ליגט באהאלטן אין די חנוכה ליכט קומט מען נאר צו דורך מסירת נפש, אזוי ווי תמר, יהודה, יוסף און די חשמונאים האבן געוויזן, און אזוי ווי די נסיונות פון אונזער דור פאדערן.
דער משגיח עפנט מיט דעם וואס די ספרים ברענגען, אז ווען מ'צינדט חנוכה ליכט ווערט נתגלה דער אור הגנוז, דער אור פון משיח: חנוכה איז די לעצטע מצוה פון דעם לעצטן נס, און דער נעקסטער נס איז משיח, אזוי ווי עס שטייט "ערכתי נר למשיחי". די פרשיות פון יהודה מיט תמר און פון יוסף, וואס מ'לייענט ארום חנוכה, זענען דער שורש פון משיח בן דוד און משיח בן יוסף. כאטש די שכינה איז קיינמאל נישט אראפגעקומען למטה מעשרה, לייגט מען די חנוכה ליכט למטה מעשרה, אזוי ווי א מלך וואס בויגט זיך אראפ צו זיין קינד. דערנאך פרעגט ער פארוואס תמר האט געווארט ביז מ'האט זי שוין ארויסגעפירט צו שריפה, איידער זי האט געשיקט די סימנים צו יהודה. ווייל זי האט געטראגן משיח, און דער שטן שטעלט זיך אנטקעגן משיח מיט אלע כחות, אזוי ווי ביי ער און אונן; די איינציגע עצה איז מסירת נפש, דא דער בזיון וואס יהודה האט מקבל געווען. אויך יוסף האט געמוזט דורכגיין א נסיון פון מסירת נפש. די חשמונאים האבן אזוי זוכה געווען צום ליכט פון חנוכה, און היינט, אין עקבתא דמשיחא מיט נסיונות וואס זענען נאך קיינמאל נישט געווען, ברענגט יעדע שטיקל מסירת נפש משיח נענטער.
ענינים: מסירת נפש · משיח און ימות המשיח · די חנוכה ליכט · יהודה און תמר · די עבודה פונעם לעצטן דור
סדר השיעור
-
0:00 דער אור פון משיח אין די חנוכה ליכט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט אז ביים צינדן חנוכה ליכט ווערט נתגלה דער אור הגנוז פון משיח, און אז חנוכה, די לעצטע מצוה פון דעם לעצטן נס, ווייזט אויף דעם נעקסטן נס, משיח. ער פארבינדט די פרשיות פון יהודה מיט תמר און פון יוסף, וואס מ'לייענט אין די צייט, מיט משיח בן דוד און משיח בן יוסף.
-
5:07 למטה מעשרה: דער אייבערשטער לאזט זיך אראפ צו זיינע קינדער
דער משגיח שטעלט אנטקעגן דעם כלל אז די שכינה איז קיינמאל נישט אראפגעקומען למטה מעשרה מיט דער מצוה צו לייגן די חנוכה ליכט למטה מעשרה, און ער איז עס מסביר מיט א משל פון א מלך וואס בויגט זיך אראפ נאר פאר זיין אייגן קינד. חנוכה, א וואכעדיגער יום טוב פון גלות, איז דער אייבערשטער וואס קומט באזוכן זיין פאלק מיט א טעם פון משיח; און סיי יהודה סיי יוסף זענען קודם אראפגעגאנגען, א ירידה פאר דער עליה.
-
11:38 פארוואס תמר האט געווארט ביזן לעצטן מאמענט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט פארוואס תמר, וואס מ'האט שוין ארויסגעפירט צו שריפה, האט ערשט דעמאלט געשיקט צו יהודה דעם חותם, די פתילים און דעם מטה, און אים אריינגעשטעלט אין א מורא'דיגן נסיון פארן בית דין פון יצחק, יעקב און שם. ער שילדערט די גרויסקייט פון יהודה'ס הודאה, וואס יעקב האט אים דערויף געלויבט, און ער הייבט אן דעם תירוץ: תמר האט געוואוסט אז זי טראגט משיח, און דער שטן איז דער גרעסטער מעכב פון משיח.
-
18:17 דער שטן לייגט זיך אויף דעם וואס טראגט משיח שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט ווי אזוי ער, דער בכור פון יהודה און אן אייניקל פון יעקב, איז אריינגעפאלן אין אזא שווערן חטא, און ענטפערט אז פון אים האט געדארפט ארויסקומען משיח, דערפאר האט דער שטן זיך פארלייגט אויף אים. ער ברענגט דערצו דעם תוספות יום טוב אויפן נס פונעם כהן גדול יום כיפור און תוספות אז דער שופר מבלבל דעם שטן, ער ברענגט רבינו בחיי אז ער און אונן זענען צוריקגעקומען אלס פרץ און זרח, און ער שליסט אז נאר מסירת נפש נעמט אוועק דעם שטן'ס כח.
-
24:31 מסירת נפש דורך בזיון: תמר, יהודה און יוסף שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט פונעם אמרי אמת און פונעם בעלזער רב אז אין די צייט פאר משיח קען מען צו גארנישט צוקומען אן מסירת נפש. תמר האט פארשטאנען אז יהודה דארף מקבל זיין א בזיון פאר אלעמען, וואס חז"ל גלייכן צו שפיכת דמים, און זי איז געווען גרייט צו ווערן פארברענט כדי אים נישט צו פארשעמען; אזוי איז געבוירן געווארן פרץ און דער שטן האט נישט געקענט מעכב זיין. אויך יוסף האט געמוזט דורכגיין א נסיון פון מסירת נפש און בזיון איידער ער האט געברענגט אפרים אויף דער וועלט.
-
29:20 חנוכה, אונזער דור און אירע נסיונות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז אנדערש ווי די אנדערע מצוות דרבנן, וואס זענען געווען א מתנה, האבן די חשמונאים זוכה געווען צום ליכט פון חנוכה דורך מסירת נפש. אין עקבתא דמשיחא, וואס דער חפץ חיים האט שוין געשריבן אז מ'איז אריין, לייגט יעדע שטיקל מסירת נפש, אפילו מבטל זיין דעם אייגענעם רצון, צו צו ביאת המשיח, און דער שטן ענטפערט מיט נסיונות וואס קיין דור האט נישט געהאט, די קולטור פון דער גאס, טעלעוויזיע און אינטערנעט.
-
33:59 וואוהין מ'אנטלויפט היינט, און זאת חנוכה
דער משגיח רופט ארויסגיין אין גאס א מלחמה אזוי ווי די מלחמה פון די חשמונאים, ער ברענגט די שאלה פונעם סאטמארער רב אויפן רמב"ם וועגן אוועקגיין פון א שלעכטן ארט און דעם תירוץ אז די ישיבה איז דער מקלט, און ער רעדט וועגן אויסקלייבן חברים און א פרנסה. מנהגים אליין וועלן נישט האלטן א איד, זאגט ער; די חנוכה ליכט שטייט אנטקעגן דער מזוזה מיט דער מסירת נפש פון קריאת שמע. ער שליסט מיט א בקשה צו נעמען החלטות אויף זאת חנוכה, צו זאגן "וימאן" צום יצר הרע אזוי ווי יוסף, און מיט א ברכה אויף משיח.
דער שיעור, אויסגעשריבן
דער אור פון משיח אין די חנוכה ליכט
דער משגיח עפנט מיט דעם וואס דער בני יששכר ברענגט פון די קדמונים: ווען מ'צינדט חנוכה ליכט ווערט נתגלה דער אור הגנוז, דער אור פון משיח. חנוכה איז די לעצטע פון די מצוות דרבנן, די מצוה פון דעם לעצטן נס, און דער נעקסטער נס איז ביאת המשיח. דאס, זאגט ער, איז "ערכתי נר למשיחי": אין די חנוכה ליכט זעט א איד דעם ענין פון משיח. א,ב
למטה מעשרה
די גמרא זאגט אז די שכינה איז קיינמאל נישט אראפגעקומען למטה מעשרה, און פונדעסטוועגן איז א מצוה צו לייגן די חנוכה ליכט למטה מעשרה. דער משגיח איז עס מסביר מיט א משל: א מלך בויגט זיך נישט אראפ אויפצוהייבן וואס א מיניסטער האט אראפגעלאזט, אבער ווען זיין אייגן קינד פאלט, בויגט ער זיך יא. אזוי האט זיך דער אייבערשטער אין די צייטן פון די גזירות פון יון אראפגעלאזט צו זיינע קינדער און זיי געגעבן א טעם פון משיח, וואס קומט צוריק יעדן חנוכה מיט די ליכט. ד,ה
חנוכה, ברענגט ער פונעם חידושי הרי"ם, איז א וואכעדיגער יום טוב, א גלות יום טוב, ווען דער אייבערשטער קומט מבקר חולה זיין זיין פאלק און זיי מחזק זיין מיט דער תקוה פון משיח. ביידע שורשים פון משיח זענען קודם אראפגעגאנגען: "וירד יהודה מאת אחיו", און "יוסף הורד מצרימה" און אריינגעווארפן אין בור, אלץ פאר דער עליה, ביז מ'האט אים ארויסגעיאגט פונעם בור צו מלכות. ו,ז,ח,ט
פארוואס תמר האט געווארט
ווען מ'האט געזען אז תמר איז מעוברת, האט יהודה געפסקנט "הוציאוה ותשרף", און ערשט ווען מ'האט זי שוין ארויסגעפירט האט זי אים געשיקט דעם חותם, די פתילים און דעם מטה. דער משגיח פרעגט פארוואס זי האט געווארט. זי האט דאך געוואוסט, ווי דער מדרש זאגט, אז זי איז מעוברת מיט מלכים און גואלים; פארוואס איז זי נישט פריער געקומען צו יהודה בשקט? אנשטאט דעם האט זי אים אריינגעשטעלט אין א מורא'דיגן נסיון: לויט די פרקי דרבי אליעזר איז ער דעמאלט געזעסן אין בית דין מיט יצחק, יעקב און שם, און האט געמוזט מודה זיין פאר זיי אן צייט צו טראכטן. י,כ,ל
דער משגיח מאכט אויפמערקזאם ווי גרויס דער נסיון איז געווען, ווייל דער יצר הרע קומט אלעמאל פריער; יעקב האט שפעטער געלויבט יהודה דערפאר, ווי אונקלוס און תרגום יונתן טייטשן "יהודה אתה יודוך אחיך", אז ער האט מודה געווען. תמר האט אזוי געטון, ערקלערט ער, ווייל זי האט געוואוסט אז זי דארף ברענגען משיח, און דער שטן איז דער גרעסטער מעכב פון משיח. מ,נ,ס
דער שטן לייגט זיך אויף דעם וואס טראגט משיח
ער, דער בכור פון יהודה און אן אייניקל פון יעקב, איז געשטארבן צוליב א שווערן חטא. דער משגיח פרעגט ווי אזוי דאס איז מעגליך, און ענטפערט אז פון אים האט געדארפט ארויסקומען משיח, דערפאר האט זיך דער שטן פארלייגט אויף אים. ער ברענגט דערצו די קשיא פונעם תוספות יום טוב: וואס איז דער נס אז דער כהן גדול איז קיינמאל נישט טמא געווארן יום כיפור, ווען מ'האט אזוי אכטונג געגעבן? ווייל די כפרה פון כלל ישראל איז געהאנגען אין אים, וואלט דער שטן איבערגעלאזט אלעס פאר אים. אזוי ברענגט אויך תוספות אז דער שטן שרעקט זיך פונעם שופר, ער מיינט אז משיח איז שוין געקומען. ע,פ,צ
רבינו בחיי ווייזט פונעם פסוק "וימת ער ואונן... ויהיו בני פרץ" אז זיי זענען צוריקגעקומען אלס פרץ און זרח. ווען תמר האט געזען אז ביידע זענען נכשל געווארן, האט זי פארשטאנען אז דער שטן לאזט נישט משיח נתגלה ווערן, און אז די איינציגע עצה איז מסירת נפש: וואו א איד גיט זיך אוועק העכער פון טבע, האט דער שטן נישט קיין רשות מעכב צו זיין. ק
מסירת נפש דורך בזיון
דער משגיח ברענגט פונעם אמרי אמת און פונעם בעלזער רב אז פאר משיח קען מען צו גארנישט צוקומען אן מסירת נפש. תמר האט פארשטאנען אז יהודה דארף מקבל זיין א בזיון, וואס די גמרא גלייכט צו שפיכת דמים, און ווי תוספות איז מסביר, האט זי בעסער געוואלט ווערן פארברענט ווי אים פארשעמען בפירוש. ביידע האבן זיך מוסר נפש געווען, און אזוי איז געבוירן געווארן פרץ, און דער שטן האט נישט געקענט מעכב זיין. ר,ש
חנוכה און אונזער דור
די אנדערע מצוות דרבנן, ערקלערט דער משגיח, האבן אידן באקומען אלס מתנה; צום ליכט פון חנוכה האבן זיי זוכה געווען דורך דער מסירת נפש פון די חשמונאים, ווי דער יהי רצון פונעם בני יששכר נאכן צינדן דערמאנט. דער חפץ חיים האט שוין געשריבן אז מ'איז אריין אין עקבתא דמשיחא, ממילא דארף אונזער דור ברענגען משיח, און דער אייבערשטער ווארט אויף יעדע שטיקל מסירת נפש, אפילו פשוט טאן קעגן דעם אייגענעם רצון. אב
דאס ווייסט דער שטן, דערפאר ווארפט ער אויף אונזער דור, בפרט אויף בחורים, נסיונות וואס קיין דור האט נישט געהאט: די מערב'דיגע קולטור וואס דרינגט אריין אין אידישע הייזער, טעלעוויזיע און אינטערנעט. דער שטן, זאגט דער משגיח, איז היינט געווארן "היי-טעק".
וואוהין מ'אנטלויפט היינט, און זאת חנוכה
ארויסגיין אין גאס, זאגט דער משגיח, איז א מלחמה אזוי ווי די מלחמה פון די חשמונאים, מ'דארף אפהיטן די אויגן און די מחשבה. ער דערציילט אז דער סאטמארער רב האט געפרעגט: דער רמב"ם זאגט אז מ'מוז אוועקגיין פון א שלעכטער שכנות, שטאט אדער מדינה, אבער וואוהין זאל מען היינט אנטלויפן? דער תירוץ: די ישיבה איז דער מקלט. אבער אפילו דארט דארף מען וויסן מיט וועמען זיך צו באפריינדן, און ביים אויסקלייבן א פרנסה זיך היטן פון א סביבה וואס איז א סכנה פאר אידישקייט, אזוי ווי דוד המלך האט געבעטן "שבתי בבית ה'". אג,אד
שיינע מנהגים, ווי געפילטע פיש שבת און לאטקעס חנוכה, זענען זייער גוט, אבער זיי וועלן נישט האלטן א איד אין גלות. מ'דאנקט "על המלחמות"; די חנוכה ליכט שטייט אנטקעגן דער מזוזה, וואו קריאת שמע איז מקבל מסירת נפש "בכל נפשך". ער בעט מ'זאל אויף זאת חנוכה נעמען החלטות טובות, זאגן "וימאן" צום יצר הרע ווי יוסף, און בענטשט אז "ערכתי נר למשיחי" זאל מקוים ווערן. אה,או,אז,אח,ב
מראי מקומות
תורה
- ז Bereishis 38:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:42
- ח Bereishis 39:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:42
- ט Bereishis 41:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:42
- י Bereishis 38:24-25 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:07
- מ Bereishis 49:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:29
- ע Bereishis 38:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:21
- אא Bereishis 39:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:54
- אז Devarim 6:4-5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:31
- אח Bereishis 39:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:31
כתובים
תרגום
תלמוד בבלי
מדרש
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
אנדערע
עיקרי הדברים
- 0:36 אין די חנוכה ליכט ליגט דער אור פון משיח; חנוכה איז די לעצטע מצוה פון דעם לעצטן נס, און דער נעקסטער נס איז ביאת המשיח.
- 5:43 די חנוכה ליכט שטעלט מען למטה מעשרה, וואו די שכינה גייט סיי ווי נישט אראפ, ווייל דער אייבערשטער לאזט זיך אראפ צו זיינע קינדער אין גלות, אזוי ווי א מלך בויגט זיך אראפ צו זיין זון.
- 17:22 תמר האט געוואוסט אז זי טראגט דעם שורש פון משיח, און זי האט פארשטאנען אז דער שטן לאזט נישט משיח קומען, ממילא איז דער איינציגער וועג מסירת נפש: דער בזיון פון יהודה פאר אלעמען און איר אייגענע גרייטקייט צו ווערן פארברענט.
- 27:50 אויך יוסף האט געמוזט דורכגיין א נסיון פון מסירת נפש און מקבל זיין א בזיון, איידער ער האט געקענט ברענגען משיח בן יוסף אויף דער וועלט.
- 30:00 די חשמונאים האבן זוכה געווען צום ליכט פון חנוכה דורך מסירת נפש, און היינט, אין עקבתא דמשיחא, קען מען צו גארנישט צוקומען אן דעם; יעדע שטיקל מסירת נפש לייגט צו צו ביאת המשיח.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 5:09 אויב די שכינה איז קיינמאל נישט אראפגעקומען למטה מעשרה, פארוואס לייגט מען די חנוכה ליכט למטה מעשרה?
תירוץ: 6:13 כדי צו ראטעווען אידן לאזט זיך דער אייבערשטער אראפ למטה מעשרה, אזוי ווי א מלך וואס בויגט זיך נישט פאר א מיניסטער, אבער פאר זיין אייגן קינד וואס איז געפאלן בויגט ער זיך יא אראפ.
-
קשיא: 13:27 פארוואס האט תמר געווארט ביז מ'האט זי שוין ארויסגעפירט צו שריפה איידער זי האט געשיקט די סימנים צו יהודה, און אים אריינגעשטעלט אין אזא שווערן נסיון?
תירוץ: 17:19 זי האט געוואוסט אז זי טראגט משיח און אז דער שטן וועט אים מעכב זיין; די איינציגע עצה איז געווען מסירת נפש, דער בזיון פון יהודה פאר אלעמען און איר אייגענע גרייטקייט צו שטארבן אבי אים נישט צו פארשעמען.
-
קשיא: 18:29 ווי אזוי האט ער, דער בכור פון יהודה און אן אייניקל פון יעקב, געקענט אריינפאלן אין אזא שווערן חטא?
תירוץ: 18:55 פון אים האט געדארפט ארויסקומען משיח, דערפאר האט דער שטן זיך פארלייגט אויף אים מיט אלע כחות.
-
קשיא: 19:42 דער תוספות יום טוב פרעגט: וואס פאר א נס איז דאס געווען אז דער כהן גדול איז נישט געווארן טמא יום כיפור, ווען מ'האט אזוי שטארק אכטונג געגעבן?
תירוץ: 20:36 וויבאלד די כפרה פון גאנץ כלל ישראל איז געהאנגען אין אים, וואלט דער שטן איבערגעלאזט אלעס און זיך פארלייגט אויף אים; דאס וואס ער איז נישט טמא געווארן איז געווען א נס.
מעשיות
-
34:44 דעם סאטמארער רב'ס שאלה: וואוהין קען מען היינט אנטלויפן?
דער משגיח דערציילט אז ווען דער סאטמארער רב האט באזוכט ארץ ישראל איז ער געקומען באזוכן און געפרעגט א שאלה. דער רמב"ם שרייבט אז ווער עס האט שלעכטע שכנים מוז אוועקגיין, און אויב די גאנצע שטאט אדער מדינה איז שלעכט מוז ער אוועק צו אן אנדער ארט; וואוהין, האט דער סאטמארער רב געפרעגט, קען מען היינט אנטלויפן? דער תירוץ איז געווען אז ס'איז דא א מקלט: מען אנטלויפט אין ישיבה אריין.
אין דער מעשה: דער סאטמארער רב, דער חזון איש, דער רמב"ם
געדאנקען
- 1:19 וויבאלד יעדער ענין אין תורה האט א המשך, לערנט דער משגיח אז חנוכה, די לעצטע מצוה פון דעם לעצטן נס, ווייזט גלייך אויף דעם נעקסטן נס, ביאת המשיח.
- 6:51 די חנוכה ליכט למטה מעשרה ווייזט אז דער אייבערשטער בויגט זיך אראפ צו זיינע קינדער אין גלות, אזוי ווי א מלך וואס בויגט זיך נאר צו זיין אייגן קינד; חנוכה איז א וואכעדיגער יום טוב וואס דעמאלט קומט דער אייבערשטער מבקר חולה זיין זיין פאלק.
- 17:22 תמר האט בכוונה געווארט: ווייל זי האט געטראגן משיח, האט זי געוואוסט אז דער שטן וועט אים מעכב זיין, און נאר דאס וואס יהודה האט מקבל געווען א בזיון פאר אלעמען, א סארט מסירת נפש, האט געקענט לאזן דעם שטן אן כח.
- 18:55 ער און אונן זענען נכשל געווארן נישט טראץ זייער יחוס נאר צוליב אים: דער שטן לייגט זיך מיט אלע כחות אויף דעם פון וועמען משיח דארף ארויסקומען, אזוי ווי ער וואלט זיך געלייגט אויפן כהן גדול יום כיפור.
- 32:29 די נסיונות פון אונזער דור, וואס זענען נאך קיינמאל נישט געווען, זענען אליין א סימן אויף איר תפקיד: דער שטן ווייסט אז דער דור דארף ברענגען משיח, דערפאר ווארפט ער אויף איר נסיונות וואס קיין דור האט נישט געהאט.
- 38:10 די חנוכה ליכט שטייט אנטקעגן דער מזוזה, וואו עס שטייט קריאת שמע מיט קבלת מסירת נפש, צו ווייזן אז צום אור פון משיח קומט מען צו דורך מבטל זיין דעם אייגענעם רצון פארן רצון פונעם אייבערשטן.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 31:48 דער משגיח זאגט אז אין די צייט פאר משיח רעכנט זיך יעדע שטיקל מסירת נפש, און עס מיינט נישט דוקא צו געבן דאס לעבן: טאן קעגן דעם אייגענעם רצון לשם שמים איז מסירת נפש.
- 33:59 דער משגיח זאגט אז ארויסגיין אין גאס היינט פאדערט מסירת נפש: אפהיטן די אויגן און אפהיטן די מחשבה.
- 35:47 דער משגיח זאגט פאר די בחורים אז אפילו אין ישיבה דארף מען וויסן מיט וועמען זיך צו באפריינדן און מיט וועמען נישט.
- 36:11 דער משגיח זאגט אז ביים אויסקלייבן א פרנסה דארף מען מסירת נפש נישט אריינצוגיין אין א פאך וואס די סביבה דערפון איז א סכנה פאר אידישקייט, אפילו ווען עס ברענגט מער געלט.
- 38:49 דער משגיח בעט אז מ'זאל אויף זאת חנוכה נעמען אויף זיך החלטות טובות און אפמאכן ביי זיך מסירת נפש, און זאגן "וימאן" צום יצר הרע אזוי ווי יוסף.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אונן, דוד המלך, די חשמונאים, דער אמרי אמת, דער בני יששכר, דער בעלזער רב, דער הייליגער של"ה, דער חידושי הרי"ם, דער חפץ חיים, דער סאטמארער רב, דער סקולענער רבי, דער תוספות יום טוב, יהודה, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, יצחק אבינו, ער, פרץ, רבינו בחיי, שם, תמר
ערכים אור הגנוז, זאת חנוכה, למטה מעשרה, מזוזה, מלבין פני חבירו ברבים, מסירות נפש, משיח בן דוד, משיח בן יוסף, עקבתא דמשיחא, שטן